Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει ανακοινώσει ακόμη νέο κόμμα;

Ο Αλέξης Τσίπρας αν και έχει προαναγγείλει την επιστροφή του εδώ και μήνες, ακόμα δεν υπάρχει κόμμα. Ποια είναι η στρατηγική πίσω από αυτό;

Ιωσήφ Χαλαβαζής • 06-02-2026 | 07:51

Πολλοί θεωρούσαν πως ο Αλέξης Τσίπρας θα έβγαινε αργά ή γρήγορα από την πολιτική εξίσωση, πιστεύοντας πως η αποχώρησή του θα άλλαζε τους όρους του παιχνιδιού. Η παραίτησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ όπως φάνηκε δεν ήταν το πολιτικό τέλος του, αλλά η αρχή ενός νέου κεφαλαίου που έμελλε να εκκινήσει μέσα από την έκδοση του βιβλίου του «Ιθάκη».

Εδώ και μήνες η κοινή γνώμη αναμένει το μεγάλο βήμα του πρώην πρωθυπουργού, ως μία σημαίνουσα εξέλιξη στον χώρο της κεντροαριστεράς η οποία είναι πλήρως κατακερματισμένη και βρίσκεται σε φάση περιδίνησης. Τα υπάρχοντα κόμματα χάνουν διαρκώς υποστηρικτές, οι οποίοι μετακινούνται προς τον χώρο του αντισυστημισμού, είτε αυτός εκφράζεται στην ήπια μορφή του με την Πλεύση Ελευθερίας, είτε προς την ακραία και παρανοειδή (με όρους πολιτικής) με το υπό διαμόρφωση κόμμα Καρυστιανού.

Ο Αλέξης Τσίπρας, τα σενάρια

Οι παραπολιτικές στήλες αναπαράγουν διάφορα σενάρια σχετικά με τις επόμενες κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα. Κάποια από αυτά μιλούν για δεύτερες σκέψεις ή ματαίωση της επιστροφής, άλλα για πιθανές συνεργασίες ακόμα και με στελέχη του ΠΑΣΟΚ και άλλα για αυτόνομη πορεία και απορρόφηση κάποιων υφιστάμενων κομμάτων υπό τον νέο του φορέα.

Κάθε σενάριο αποτελεί φήμη και εικασία, άρα επί της ουσίας τίποτα δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί, αλλά ούτε και να διαψευστεί. Επιπλέον, είναι οι πρώτες εκλογές στις οποίες υπάρχουν τόσοι πολλοί αστάθμητοι παράγοντες, ενώ δεν θα πρέπει να υποτιμούμε την ψυχολογική κόπωση του εκλογικού σώματος λόγω της συνθήκης διαρκούς κρίσης (permacrisis).

Το ρευστό πολιτικό σκηνικό

Μία άλλη πολύ σημαντική παράμετρος είναι το εξαιρετικά ρευστό πολιτικό σκηνικό. Τη δεδομένη στιγμή υπάρχει μονάχα ένας ισχυρός πόλος, η Νέα Δημοκρατία. Η ελληνική πολιτική κουλτούρα βασίζεται στον δικομματισμό και η παρούσα συνθήκη είναι κάτι το ανοίκειο.

Αυτή τη στιγμή υπάρχει η διαμόρφωση νέων κομμάτων και ένα εξ αυτών θα είναι το κόμμα Τσίπρα. Επιπλέον, αναμένονται τα συνέδρια των υφιστάμενων κομμάτων, τα οποία επί της ουσίας θα επικυρώσουν τον τρόπο με τον οποίο θα οδηγηθούν στις επερχόμενες εκλογές που εικάζεται πως θα γίνουν τον Μάρτιο του 2027. Αυτό σημαίνει πως τίποτα δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο και αυτό καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις, στις οποίες υπάρχει ασυμφωνία για το ποιο τελικά είναι το δεύτερο κόμμα.

Η στρατηγική του «late game»

Πολλοί θεωρούν πως τον καταλυτικό ρόλο θα παίξει το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, το οποίο ήδη λένε πως έρχεται δεύτερο στις δημοσκοπήσεις. Η εκτίμηση μου είναι πως θα είναι ένα ακόμα ευκαιριακό κόμμα και μόλις γίνουν οι ανακοινώσεις των θέσεων και των στελεχών θα κάμψει ο ενθουσιασμός που θυμίζει περισσότερο viral βιντεάκι του TikTok, παρά πολιτική διεργασία.

Με αυτόν τον τρόπο θα δημιουργηθεί ένα μεγάλο κενό στο εκλογικό σώμα και αυτό περιμένει ο Αλέξης Τσίπρας. Στην ουσία επενδύει σε μία ασφαλή και καλομελετημένη στρατηγική late game. Βασίζεται στο απότομο ξεφούσκωμα των αντισυστημικών κομμάτων που μοιράζονται πολλά στοιχεία με την ριζοσπαστική δεξιά, τα οποία δεν γίνονται άμεσα αντιληπτά από τους υποστηρικτές τους.

Ο Αλέξης Τσίπρας μέχρι στιγμής διενεργεί βιβλιοπαρουσιάσεις που λειτουργούν ως υβριδική πολιτική καμπάνια και παίζει το παιχνίδι της πολιτικής επικοινωνίας με έναν άλλον τρόπο. Αυτό που του λείπει είναι ένα ολοκληρωμένο και κοστολογημένο πρόγραμμα που θα μπορεί να αντιπαρατεθεί στην τεχνοκρατική προσέγγιση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία αναμφίβολα είναι πετυχημένη. Το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα είναι πολύ δύσκολο, γιατί ο ίδιος αποτελεί ένα έντονα φορτισμένο συγκινησιακά πρόσωπο και άμεσα σχετιζόμενο με κάποιες πολύ δύσκολες στιγμές που πέρασε η Ελλάδα.

Η τεράστια πρόκληση όλου αυτού του εγχειρήματος είναι να αλλάξει στην πραγματικότητα την εικόνα του αριστερού νεαρού με την επαναστατική διάθεση και του πρώην πρωθυπουργού και να πείσει πως έχει αναγεννηθεί από τη μήτρα της σοσιαλδημοκρατίας ως ένας ώριμος μετριοπαθής τεχνοκράτης του προοδευτικού χώρου.