Γιατί οι δηλώσεις και τα όσα σχεδιάζει ο Παύλος ντε Γκρες μπορούν να θεωρηθούν ως μία προσβολή προς τη Δημοκρατία και τη φιλελεύθερη σκέψη.
Ο Παύλος ντε Γκρες δήλωσε πρόσφατα πως θέλει να εργαστεί για το καλό της πατρίδας του. Αυτή η φράση όσο αθώα και αν φαίνεται στα μάτια των πολιτών, μέσα της κρύβει ένα ανεπίλυτο ιστορικό κατάλοιπο.
Είναι γνωστό πως το «στέμμα» ήταν πάντα παρεμβατικό στην πολιτική ζωή της χώρας μας. Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που το 1974 έγινε το δημοψήφισμα και ο ελληνικός λαός ερωτώμενος αποφάσισε το τέλος της μοναρχίας. Η στάση αυτή δεν ήταν μονάχα αποτέλεσμα ιστορικών συνθηκών και της ανάγκης για μία νέα και πιο ελεύθερη αρχή, αλλά ένας βαθύς μετασχηματισμός στον τρόπο που γίνεται αντιληπτή η εξουσία. Ο λαός πλέον επιθυμεί να αποφασίζει μόνος του.
Η αλλαγή πολιτεύματος αυτό που επέφερε στην πράξη είναι η βάση του φιλελευθερισμού. Σε αυτόν όλα τα υποκείμενα είναι ίσα, φορείς δικαιωμάτων καθώς βέβαια και υποχρεώσεων. Με αυτόν τον τρόπο ακυρώθηκε κάθε προνόμιο που ήταν αποκλειστικά κληρονομικό και σχετιζόταν με τη γραμμή του αίματος. Πλέον ο κάθε πολίτης εκκινεί από το ίδιο σημείο και δεν υπάρχει -τουλάχιστον θεωρητικά και νομικά – όριο για το πού μπορεί να φτάσει.
Ο Παύλος ντε Γκρες και το γλωσσικό παιχνίδι
Ο Παύλος ντε Γκρες ύστερα από πολλές δεκαετίες αποφάσισε, τουλάχιστον στα χαρτιά, να αποδεχτεί πως είναι πολίτης και να δηλώσει πως δεν αξιώνει τίποτα περισσότερο ως μονάρχης της Ελλάδας.
Βέβαια, η επιλογή του ονόματος «ντε Γκρες», δηλαδή «της Ελλάδος» δεν παραπέμπει και τόσο σε μία πρόθεση πολιτικού εξισωτισμού. Λειτουργεί ως γλωσσικό παιχνίδι του «σημείου», δηλαδή ενός πράγματος που ναι μεν έχει μία υπόσταση, αλλά και πολλαπλές ερμηνείες. Αυτό σημαίνει πως το νόημα δεν παράγεται από την ίδια την υπόσταση, δηλαδή στην προκειμένη τις λέξεις που παραπέμπουν σε γαλλικό όνομα, αλλά από τη σημασία που αποδίδει μία κοινωνία. Έτσι το «ντε Γκρες» εδώ είναι σαν το κρυφτό, εμφανώς δεν υπάρχει ένας τίτλος ευγενείας, όμως αναφέρεται σε αυτόν που υποτίθεται πως πλέον δεν τον αξιώνει. Έτσι για τους τελικούς αποδέκτες το «ντε Γκρες» παραμένει ένας τίτλος.
Εάν κάνει κάποιος μία απλή αναζήτηση μπορεί να βρει έναν επαληθευμένο λογαριασμό στο Instagram με το όνομα pavlosgreece και την περιγραφή από κάτω «Pavlos Crown Prince» που χρησιμοποιεί το α’ ενικό στις αναρτήσεις. Από την κίνησή του λογαριασμού υποθέτω πως δεν είναι ανενεργός, κάποιο troll account ή εγχείρημα κάποιας σύγχρονης φιλοβασιλικής οργάνωσης.
Ο Παύλος ντε Γκρες και τα τρία ηθικά ζητήματα που προκύπτουν
Για κάποιους θεωρητικούς για να υφίσταται Δημοκρατία είναι προαπαιτούμενο η εξουσία να αποτελεί κενό χώρο. Αυτό σημαίνει την εναλλαγή προσώπων και δυνάμεων, κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που πρεσβεύει το κλειστό σύστημα της μοναρχίας.
Εδώ προκύπτει ένας πολιτικός προβληματισμός: ένας άνθρωπος όπως ο Παύλος ντε Γκρες, αποτελεί πολιτικό υποκείμενο του φιλελευθερισμού ή παραμένει εκπρόσωπος της μοναρχίας;
Η απάντηση είναι και τα δύο. Αρχικά σε διαφοροποίηση με τη μοναρχία, οι φιλελεύθερες δημοκρατίες αποδέχονται όλα τα άτομα ως ίσα. Αυτό σημαίνει πως ο Παύλος ντε Γκρες από τη στιγμή που έστω και εικονικά αποδέχεται την παρούσα συνθήκη έχει κάθε δικαίωμα και υποχρέωση με όλους εμάς.
Το ζήτημα περιπλέκεται εάν επιλέξουμε να εξετάσουμε από ηθική σκοπιά την επιθυμία του για εμπλοκή στην πολιτική ζωή.
Αρχικά, όπως ο ίδιος δήλωσε σε συνέντευξή του στον Νίκο Χατζηνικολάου, «η πολιτική είναι στο αίμα του», παρότι δεν είναι πολιτικός ο ίδιος. Αυτό φυσικά είναι κάτι που λένε πολύ συχνά όσοι εμπλέκονται ή επιθυμούν να εμπλακούν με την πολιτική. Η άρνηση της ιδιότητας του πολιτικού είναι ένα σχήμα που παραπέμπει στην αποϊδεολογικοποίηση της πολιτικής και κρύβει αρκετούς κινδύνους, καθώς προτάσσει ως κριτήριο μία άλλη ιδιότητα.
Η δήλωση για την πολιτική και το αίμα, μπορεί να αποκαλύψει και κάτι άλλο για τον τρόπο που σκέφτεται ο «ντε Γκρες»· δεν αποδέχεται την κοινωνική διαμόρφωση του ατόμου, αλλά την κληρονομική προδιάθεση, κάτι που αποτελεί βάση για τη νομιμοποίηση του κληρονομικού δικαιώματος.
Μία δεύτερη διάσταση είναι ο σεβασμός προς τη γενική βούληση μίας κοινωνίας. Πολλές φορές έχουμε κάποια δικαιώματα, όμως αυτά δεν τα αξιώνουμε καθώς μπορούν να αποτελέσουν προσβολές. Το γεγονός πως ιστορικά η οικογένειά του αποφασίστηκε να μην έχει ρόλο στην πολιτική ζωή -και αποζημιώθηκε γενναία και πολλές φορές- σημαίνει πως είναι κάτι που θα πρέπει να γίνει σεβαστό. Από ένα πρόσφατο δημοκοπικό εύρημα προέκυψε πως μόνο το 20% των πολιτών σήμερα θεωρεί λάθος την κατάργηση της μοναρχίας. Αυτό είναι κάτι που ενδεχομένως θα έπρεπε να το εξετάσει σε ατομικό και ψυχικό επίπεδο ένας άνθρωπος που κυριολεκτικά δεν του λείπει κάτι από τη ζωή του, αλλά φιλοδοξεί να συνδεθεί σε συμβολικό επίπεδο με τους προγόνους του.
Το τρίτο ζήτημα είναι η παλινόρθωση του δικαιώματος της βοήθειας. Βοήθεια προσφέρεις όταν είσαι σε προνομιακή θέση σε κάποιον κατώτερο ή πιο αδύναμο. Αποτελεί αστική ευγένεια να προσφέρεις βοήθεια όταν υπάρχει ανάγκη, ή ακόμα καλύτερα κατόπιν αιτήματος και όχι να την επιβάλεις. Προσωπικά δεν θυμάμαι κάποιο σοβαρό κοινωνικό αίτημα για επιστροφή ενός έκπτωτου μονάρχη με σκοπό την προσφορά βοήθειας. Οι πολίτες και οι θεσμοί αυτής της χώρας φροντίζουν ώστε η πορεία της να παραμένει ανεξάρτητη και ακηδεμόνευτη.
Από αυτά τα τρία κριτήρια, μπορούμε να καταλάβουμε γιατί είναι ιδιαίτερα προβληματική σε ηθικό επίπεδο η όποια εμπλοκή του Παύλου ντε Γκρες με την πολιτική, ακόμη και αν έχει το δικαίωμα.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Τα Μερομήνια προβλέπουν «σκληρό» καλοκαίρι: Ποιος θα είναι ο πιο δύσκολος μήνας
- Τεκτονικές αλλαγές σε νέα δημοσκόπηση: Τα 2 κόμματα που εξαφάνισε ο Τσίπρας με το καλημέρα
- Το πρώτο… καλλιτεχνικό μπαμ του Τσίπρα: Ο ηθοποιός που κλείνει στο νέο κόμμα
