Γιατί το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ είναι τόσο σημαντικό; Ποια είναι τα υπαρξιακά διλήμματα που αντιμετωπίζει το ιστορικό κόμμα της κεντροαριστεράς;
Τα βλέμματα όλων των προοδευτικών δυνάμεων είναι στραμμένα στο επερχόμενο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που θα πραγματοποιηθεί μεταξύ 27-29 Μαρτίου 2026.
Σε αυτό διακυβεύονται πολλά περισσότερα από τις προγραμματικές θέσεις και τα στελέχη με τα οποία θα εισέλθει επίσημα το ΠΑΣΟΚ στην προεκλογική περίοδο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία διαδικασία στην οποία θα κληθούν να λάβουν αποφάσεις με υπαρξιακό χαρακτήρα.
Εδώ και μέρες γίνεται ένας αγώνας από διάφορα μεγάλα στελέχη του κόμματος για να πείσουν την κοινή γνώμη πως «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ ενωμένο δυνατό». Όσοι γνωρίζουν από πολιτική επικοινωνία, αντιλαμβάνονται πως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο και η εν λόγω στρατηγική αποτελεί περισσότερο ένα αντανακλαστικό στην ευρύτερη κρίση που επικρατεί στο εσωτερικό του κόμματος.
Ο μεγάλος ασθενής του προοδευτικού χώρου
Για πάνω από μία δεκαετία το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να καταστεί στα μάτια του εκλογικού σώματος ρεαλιστική κυβερνητική επιλογή. Το πρόβλημα ξεκίνησε ουσιαστικά κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης. Η τότε κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου κλήθηκε να πάρει σκληρές αποφάσεις με τεράστιο πολιτικό κόστος με σκοπό να διαχειριστεί το δημοσιονομικό χάος που άφησε πίσω της η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.
Αυτό είχε ως συνέπεια σε πρώτη φάση ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ να μετακινηθεί προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ως μία αριστερότερη επιλογή. Απώλειες όμως υπέστη και από τη μεταρρυθμιστική πτέρυγα, καθώς από το 2016 σημαντικά στελέχη βρήκαν νέο πολιτικό σπίτι στη διευρυμένη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Τόσο το εγχείρημα «Κίνημα Αλλαγής» που επιχείρησε η Φώφη Γεννηματά, όσο και τα συνεχόμενα rebranding που κινούνται στη λογική της νοσταλγίας θα πρέπει να θεωρηθούν αναποτελεσματικά για τον βασικό στόχο του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος είναι να καταστεί εκ νέου κόμμα εξουσίας.
Τα τέσσερα ζητήματα του ΠΑΣΟΚ
Στην πραγματικότητα υπάρχουν τέσσερα ζητήματα που υποδεικνύουν πως το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ δεν θα είναι ούτε εύκολη ούτε αναίμακτη διαδικασία.
Το πρώτο αφορά την έντονη δυσαρέσκεια απέναντι στο πρόσωπο του Νίκου Ανδρουλάκη. Ως πρόεδρος αμφισβητείται ξανά, έναν χρόνο μάλιστα μετά την επανεκλογή του. Η «κολλημένη βελόνα» των ποσοστών και οι επικοινωνιακές αδυναμίες του είναι τα βασικότερα σημεία στα οποία εμμένουν οι αντίπαλοί του. Η αλήθεια είναι πως ο Νίκος Ανδρουλάκης, παρά τον ισχυρό εσωκομματικό μηχανισμό που διαθέτει, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως χαρισματικός ηγέτης, ούτε έχει ένα ολοκληρωμένο πλάνο επικοινωνίας. Πολλές από τις κινήσεις του θυμίζουν άλλες δεκαετίες, ενώ δείχνουν πως το κόμμα υπό την ηγεσία του δεν διαθέτει το απαραίτητο budget σε επικοινωνιολόγους. Για να καταλάβουμε τη σημασία της επικοινωνίας, αρκεί να θυμηθούμε την περίπτωση του Κώστα Σημίτη, ενός καθαρού τεχνοκράτη που μνημονεύεται μέχρι και σήμερα για τα σαρδάμ του. Η απουσία επικοινωνιακού χαρίσματος δεν του στάθηκε ποτέ εμπόδιο λόγω της διορατικότητάς και της τόλμης του να έρθει σε επαφή με τις τότε νέες τάσεις της επικοινωνίας.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι η ιδεολογική ασάφεια που χαρακτηρίζει το ΠΑΣΟΚ. Παρότι αυτοχαρακτηρίζεται ως κεντροαριστερό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, πολλές είναι οι φωνές που θεωρούν πως πρέπει να κινηθούν αριστερότερα και πιο προοδευτικά. Αρκετές από τις σημερινές θέσεις του καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από τη Νέα Δημοκρατία. Επιπλέον, η αντιπολίτευση που κάνει, πολλές φορές αποτελεί πρόχειρες απαντήσεις στα προβλήματα της κυβέρνησης. Το πρόβλημα είναι πως το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να δημιουργήσει τα θέματα της επικαιρότητας και αυτό αποτυπώνεται στα εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις σχετικά με το αντιπολιτευτικό έργο.
Το τρίτο ζήτημα είναι τα πρόσωπα. Εδώ θα πρέπει να κατανοήσουμε πως λειτουργούν οι μεταγραφές. Για κάποιον λόγο το ΠΑΣΟΚ θεωρεί πως το να φέρει κόσμο θα λύσει διά μαγείας κάθε πρόβλημα. Βέβαια σε ένα κόμμα οι συσχετισμοί είναι λίγο πιο σύνθετοι από ένα ανοιχτό πάρτι. Για κάθε νέο πρόσωπο που έρχεται από άλλον χώρο, ένα ήδη υφιστάμενο χάνει ευκαιρίες ανέλιξης. Η εξουσία εκτός πολλών άλλων είναι και logistics και αυτά θα πρέπει να επιτελούνται όχι μόνο με ποσοτικά, αλλά και με ποιοτικά κριτήρια.
Το τελευταίο ζήτημα είναι ο Αλέξης Τσίπρας και η διάσπαση. Πολλά πρωτοκλασάτα στελέχη του σημερινού ΠΑΣΟΚ, ανάμεσά τους ο Χάρης Δούκας και ο Παύλος Γερουλάνος, ζητούν δέσμευση να μην συνεργαστούν μετεκλογικά με τη Νέα Δημοκρατία. Αυτό βέβαια έχει διπλή ερμηνεία. Από τη μία σημαίνει αυτόνομη κάθοδο και από την άλλη δέσμευση για συνεργασία με τον Αλέξη Τσίπρα. Ανάμεσα στα πάρα πολλά που ακούγονται, εδώ και κάποιους μήνες υπάρχει και μία φήμη πως κάποια υψηλόβαθμα στελέχη έχουν συζητήσει ανοιχτά το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός νέου φορέα με στόχο το όνειρο της κεντροαριστερής ανασυγκρότησης, εάν το ΠΑΣΟΚ δείξει ακαμψία και λάβει αποφάσεις που θα το θέσουν ξανά στο πολιτικό περιθώριο ή τη στασιμότητα.
Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να περιμένουμε υπερσυμπύκνωση του πολιτικού χρόνου με καταλύτη το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.
Τελευταίες Ειδήσεις
- «Για να το συνδέσω με την Ιθάκη»: Το επικό σκίτσο του Πετρουλάκη για το νέο κόμμα Τσίπρα, για το οποίο μιλούν όλοι σήμερα
- Τα Μερομήνια προβλέπουν «σκληρό» καλοκαίρι: Ποιος θα είναι ο πιο δύσκολος μήνας
- Τεκτονικές αλλαγές σε νέα δημοσκόπηση: Τα 2 κόμματα που εξαφάνισε ο Τσίπρας με το καλημέρα
