Ο Δημήτρης Νατσιός και η απειλή του δημιουργισμού

Τα social media επέκριναν τα όσα είπε ο Δημήτρης Νατσιός, αλλά πόσο αυτή η στάση αντανακλάται και στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας;

Ιωσήφ Χαλαβαζής • 05-02-2026 | 07:45

Έκπληξη θα ήταν ο Δημήτρης Νατσιός να εισαγάγει στη δημόσια σφαίρα ζητήματα σχετικά με τον μετανθρωπισμό και όχι να αναπαράγει δημιουργιστικές θέσεις. Είναι άλλωστε γνωστό πως ο ιδεολογικός πυρήνας της ΝΙΚΗΣ βασίζεται σε παρωχημένες θεολογικές θέσεις οι οποίες έχουν αναμειχθεί με kitsch εθνικισμό, ξενοφοβία και ομοφοβία με σκοπό την απόκτηση πολιτικής υπόστασης. Παρά το γεγονός πως πρόκειται για ένα ευκαιριακό κόμμα, καθώς δεν έχει συσπειρωμένη ισχυρή βάση και το πιθανότερο είναι να μην εισέλθει στο κοινοβούλιο στις επόμενες εκλογές, οι θέσεις του δεν είναι εντελώς μακριά από τον διάχυτο ανορθολογισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Τι είναι ο δημιουργισμός;

Πρόκειται για τη θεολογική πεποίθηση πως ο άνθρωπος προέρχεται από τον Αδάμ και την Εύα και είναι αποτέλεσμα αυτού που ονομάζεται «θεϊκό σχέδιο». Πρόκειται για ένα σύστημα παράλληλης μη έγκυρης γνώσης που έρχεται σε αντίθεση με την επιστήμη. Πολύ συχνά οι δημιουργιστές δεν απορρίπτουν μονάχα την θεωρία της εξέλιξης, αλλά την έχουν παρερμηνεύσει σε μεγάλο βαθμό. Κατ’ αυτή ο άνθρωπος δεν προέρχεται άμεσα από τον πίθηκο, αλλά υποστηρίζει πως εφόσον είναι πρωτεύον στο εξελικτικό μονοπάτι υπάρχουν κάποιοι κοινοί πρόγονοι με τον πίθηκο.

Είναι σημαντικό, επιπλέον, να κατανοήσουμε πως ο δημιουργισμός δεν αποτελεί προαπαιτούμενο για την ατομική πίστη. Η προσπάθεια εξίσωσης της εξελικτικής θεωρίας και της επιστημονικής σκέψης με την αμαρτία είναι άκυρη και αποτελεί προσπάθεια η κοινωνία να παλινδρομήσει στον σκοταδισμό.

Πώς κατάφερε ο Δημήτρης Νατσιός να εισέλθει στο κοινοβούλιο;

Το δημιουργιστικό κίνημα έχει πολύ ισχυρή παρουσία στις ΗΠΑ και παίζει καταλυτικό ρόλο στην πολιτική. Εκτός από την αντινεωτερική ακτιβιστική δράση του εκεί και την συχνή αναπαραγωγή θεωριών συνωμοσίας, καταφέρνει και διαμοιράζει θέσεις πολιτικής εξουσίας. Αν και στην Ελλάδα δεν έχουμε τόσο ισχυρούς μοχλούς δημόσιας πίεσης όπως στις ΗΠΑ, η επιτυχία του Δημήτρη Νατσιού, όπως και πολλών άλλων υπερσυντηρητικών πολιτικών, βασίζεται στην ίδια συνταγή. Την αξιοποίηση των αχαρτογράφητων -μέχρι στιγμής- δικτύων που θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε δημιουργιστικά.

Με τους σωστούς χειρισμούς οι διάφορες θρησκευτικές και παραθρησκευτικές οργανώσεις, καθώς και οι σχέσεις των τοπικών κοινωνιών μετασχηματίζονται σε δεξαμενές ψηφοφόρων. Τα εν λόγω ακροατήρια ψηφίζουν βασιζόμενα στην πίστη και στον φόβο της πολιτισμικής αλλοίωσης, ο οποίος εκρέει από τη συνωμοσιολογική σκέψη, έναντι των ιδεολογικών θέσεων και των προγραμματικών δηλώσεων. Θεωρούνται τόσο πολύτιμα, μάλιστα, που μερικές ημέρες πριν, ο Άδωνις Γεωργιάδης, όντας εν ενεργεία υπουργός Υγείας και πρωτοκλασάτο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, υποστήριξε την προέλευση του ανθρώπου από τον Θεό και απέδωσε το DNA μας στο μεγαλείο Του.

Γιατί θα πρέπει να ανησυχούμε;

Τα social media είναι echo chambers, δηλαδή χώροι αντήχησης των απόψεών μας. Αυτό οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο έχουμε διαμορφώσει τον ψηφιακό κοινωνικό κύκλο μας και τα ΜΜΕ που έχουμε επιλέξει να ακολουθούμε και να μας τροφοδοτούν με ειδήσεις. Αυτό το περιβάλλον δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως ο κόσμος μας λειτουργεί όπως και το timeline μας.

Σε διεθνές επίπεδο, από τη δεκαετία του 1990 υπάρχει μία αυξανόμενη στροφή στις συντηρητικές αξίες και τη θρησκεία, υπό ένα διαφορετικό πλαίσιο, όμως αυτό της θρησκευτικότητας. Αυτές οι τάσεις ισχύουν και για την Ελλάδα. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ο Δημήτρης Νατσιός και οι αντίστοιχες περιπτώσεις πολιτικών παρά το γεγονός πως επικρίνονται στα social media, τελικά καταφέρνουν και παίζουν ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας, έστω και προσωρινά. Ο κίνδυνος δεν είναι, λοιπόν, τα ίδια τα πρόσωπα, αλλά η εδραίωση λόγων (discourses) του συντηρητισμού που καθίστανται ολοένα και ισχυρότεροι διαμορφώνοντας μία νέα δεξιά ηγεμονία στη δημόσια σφαίρα και θέτοντας σε διακινδύνευση τα κεκτημένα του προοδευτικού χώρου.