Αντί να απαντήσουν για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις επιδοτήσεις και τα ρουσφέτια, βρήκαν νέο στόχο την Ευρωπαία εισαγγελέα που τα ερευνά.
Η Λάουρα Κοβέσι δεν είπε κάτι παράλογο στους Δελφούς. Είπε ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ έχει γίνει συνώνυμο της διαφθοράς, του νεποτισμού και των πελατειακών σχέσεων. Είπε επίσης ότι η άρση ασυλίας δεν είναι καταδίκη, αλλά αναγκαίο βήμα για να προχωρήσει μια έρευνα όταν υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για τη διαχείριση ευρωπαϊκού χρήματος. Με άλλα λόγια, είπε το αυτονόητο: ότι όταν υπάρχει υπόθεση με τόσο βαρύ αποτύπωμα, δεν μπορεί η πολιτική να ζητά ασυλία από τον έλεγχο.
Κι όμως, η απάντηση δεν ήρθε στην ουσία. Ο Γιάννης Λοβέρδος, σε τηλεοπτικό κανάλι, αναρωτήθηκε ουσιαστικά ποια είναι η Κοβέσι που θα πει σε Έλληνα βουλευτή πώς θα κάνει τη δουλειά του. Και λίγο αργότερα, ο Μάκης Βορίδης, μιλώντας μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ, κινήθηκε στην ίδια γραμμή, παρουσιάζοντάς τη περίπου ως «ακτιβίστρια δικαστικό» που αμφισβητεί τον ρόλο του βουλευτή. Με διαφορετικό ύφος, αλλά με τον ίδιο στόχο: όχι απάντηση στο σκάνδαλο, αλλά μεταφορά της συζήτησης σε εκείνη που το ερευνά.
Ποια είναι η «δουλειά» του βουλευτή;
Εδώ ακριβώς αρχίζει η γύμνια αυτής της επιχειρηματολογίας. Γιατί υπάρχει ένα πολύ απλό ζήτημα: αν κάποιοι έχουν πειστεί ότι «δουλειά του βουλευτή» είναι η διαχείριση εξυπηρετήσεων, η πίεση προς τη διοίκηση, η τακτοποίηση υποθέσεων και η πελατειακή χρήση ευρωπαϊκού χρήματος, τότε ναι, κάποιος οφείλει να τους πει ότι αυτό δεν είναι κοινοβουλευτικό καθήκον. Είναι ακριβώς το πρόβλημα. Και όταν αυτό το πρόβλημα ακουμπά κοινοτικά κονδύλια, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία όχι μόνο δικαιούται να μιλά. Είναι υποχρεωμένη να μιλά.
Το πιο βολικό τέχνασμα της εξουσίας είναι πάντα το ίδιο: όταν δεν σε βολεύει η ουσία, αμφισβητείς τον αγγελιοφόρο. Έτσι και τώρα. Αντί να απαντήσουν γιατί η Κοβέσι μιλά για πελατειακές σχέσεις και διαφθορά, κυβερνητικά στελέχη επιχειρούν να τη βαφτίσουν «πολιτική». Λες και η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι αποστειρωμένη από την πραγματική ζωή. Λες και η διαχείριση ευρωπαϊκού χρήματος μέσω δικτύων επιρροής δεν είναι βαθιά πολιτική υπόθεση.
Ενοχλεί ο έλεγχος
Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή και πολύ πιο ενοχλητική. Αυτό που πραγματικά τους ενόχλησε δεν είναι το ύφος της Κοβέσι. Είναι ότι είπε καθαρά κάτι που στην Ελλάδα για χρόνια βαφτιζόταν περίπου «φυσιολογικό»: ότι το ρουσφέτι δεν είναι αθώα μεσολάβηση, ότι οι πελατειακές εξυπηρετήσεις δεν είναι αναπόσπαστο μέρος της πολιτικής δουλειάς και ότι ο βουλευτής δεν νομιμοποιείται να μετατρέπει τη δημόσια λειτουργία σε προσωπικό δίκτυο ισχύος. Εκεί ακριβώς χτύπησε η Κοβέσι. Και εκεί ακριβώς πονάει το πολιτικό σύστημα.
Γιατί όποιος εξοργίζεται ακόμη και με την ιδέα του ελέγχου, στην πραγματικότητα δεν υπερασπίζεται τον κοινοβουλευτισμό. Υπερασπίζεται το προνόμιο να μένει στο απυρόβλητο. Και αυτό είναι που κάνει τόσο αποκαλυπτικές τις σημερινές αντιδράσεις. Δείχνουν πόσο βαθιά έχει ριζώσει σε ένα κομμάτι του πολιτικού προσωπικού η ιδέα ότι μπορεί να ζητά, να πιέζει, να τακτοποιεί και μετά να αγανακτεί κιόλας όταν ένας ευρωπαϊκός θεσμός του υπενθυμίζει ότι αυτά ελέγχονται.
Τελικά, η πιο αποκαλυπτική πλευρά αυτής της ιστορίας είναι ότι κανείς από όσους εξανίστανται με την Κοβέσι δεν φαίνεται να ενοχλείται αντίστοιχα από την εικόνα που η ίδια περιέγραψε. Από τα ρουσφέτια, λιγότερο. Από τη διασπάθιση ευρωπαϊκού χρήματος, ακόμη λιγότερο. Από το ενδεχόμενο να ελεγχθούν βουλευτές, πάρα πολύ. Κι έτσι μένει η ουσία γυμνή: όταν δεν τους φταίει το σκάνδαλο, τους φταίει η εισαγγελέας.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Νέα Δημοκρατία: Η δεξιά πτέρυγα επιχειρεί να… φάει τον Δένδια
- Οι πρώην πρωθυπουργοί πιέζουν το Μαξίμου: Σαμαράς στο 90’, γρίφος ο Καραμανλής
- Το πολιτικό σαλόνι στον Βενιζέλο
