Δεν ανακάλυψαν ξαφνικά το πρόβλημα με τους services. Απλώς έφτασε πια η ώρα να το διαχειριστούν πολιτικά.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε χθες νέο πλαίσιο για δάνεια έως 100.000 ευρώ χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις, λέγοντας ότι μπαίνει τέλος στα «ψιλά γράμματα» και στις παράτυπες πρακτικές. Σύμφωνα με όσα προανήγγειλε, θα μπει όριο στο τελικό ποσό αποπληρωμής, στο 30%-50% πάνω από το αρχικό κεφάλαιο, και θα υπάρχει δικαίωμα υπαναχώρησης μέσα σε 14 ημέρες.
Ωραία. Αλλά το πρώτο ερώτημα δεν είναι τι θυμήθηκε τώρα να ανακοινώσει η κυβέρνηση. Το πρώτο ερώτημα είναι γιατί χρειάστηκε να φτάσουμε ως εδώ. Γιατί οι καταχρηστικές χρεώσεις, οι πιέσεις, οι γκρίζες συμβάσεις και η ασφυξία των δανειοληπτών δεν εμφανίστηκαν χθες. Δεν γεννήθηκαν από μόνες τους ένα κυριακάτικο πρωί για να τις εντοπίσει ξαφνικά ο πρωθυπουργός. Ήταν εδώ, μέσα στην καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων, όσο η κυβέρνηση έκανε πως δεν βλέπει ή όσο προτιμούσε να μιλά γενικά για σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος.
Γι’ αυτό και οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης, όσο προβλέψιμες κι αν ήταν, ακουμπούν ένα πραγματικό πρόβλημα. Το ΠΑΣΟΚ μίλησε για «λύκο που δεσμεύεται να φυλάει τα πρόβατα», ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι μέχρι τώρα άφηνε απροστάτευτους τους δανειολήπτες και το ΚΚΕ είπε ότι δεν χρειάζεται καν να διαβάσει κανείς τα ψιλά γράμματα για να καταλάβει τον αντιλαϊκό χαρακτήρα της πολιτικής της. Ακόμη και η Ελληνική Λύση μίλησε για κυβέρνηση που «ανακάλυψε» μετά από επτά χρόνια τη ληστεία των τραπεζών εις βάρος των πολιτών.
Θα αναλάβει ευθύνη;
Το βασικό, όμως, δεν είναι ποιος φώναξε περισσότερο. Είναι ότι η κυβέρνηση προσπαθεί ξανά να εμφανιστεί ως διορθωτής ενός προβλήματος που η ίδια άφησε να παγιωθεί. Αυτό είναι το γνώριμο μοτίβο της. Πρώτα αφήνει μια αγορά να λειτουργήσει χωρίς ουσιαστικό φρένο, μετά παρακολουθεί το πρόβλημα να διογκώνεται και στο τέλος εμφανίζεται ως σωτήρας με μια καθυστερημένη παρέμβαση, ζητώντας και ευγνωμοσύνη από πάνω.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η πολιτική ουσία. Αν όντως υπήρχαν «ψιλά γράμματα», αν όντως υπήρχαν παράτυπες πρακτικές, αν όντως οι καταναλωτές χρειάζονταν προστασία, τότε η κυβέρνηση ομολογεί με τα ίδια της τα λόγια ότι για χρόνια άφησε ένα άδικο πλαίσιο να λειτουργεί κανονικά. Δεν μπορείς να λες σήμερα «βάζω τέλος» χωρίς να αναλαμβάνεις ταυτόχρονα την ευθύνη ότι μέχρι χθες αυτό το τέλος δεν το έβαζες.
Too little, too late
Το πρόβλημα δεν είναι ότι έρχεται ένα μέτρο. Το πρόβλημα είναι ότι έρχεται πάντα αργά, πάντα αφού έχει προηγηθεί ζημιά, πάντα αφού έχει παγιωθεί η κοινωνική φθορά, πάντα αφού η κυβέρνηση έχει εξαντλήσει τον χρόνο της ανοχής. Κι αυτό δεν είναι κοινωνική πολιτική. Είναι πολιτική πυρόσβεσης με επικοινωνιακό περιτύλιγμα.
Αν, λοιπόν, το νέο πλαίσιο πράγματι προσφέρει μια στοιχειώδη ανάσα στους δανειολήπτες, τόσο το καλύτερο. Μόνο που αυτό δεν αρκεί για να σβήσει το αυτονόητο: η κυβέρνηση δεν αποκάλυψε ένα πρόβλημα. Το καθυστέρησε. Και τώρα, που το παρουσιάζει σαν δική της μεταρρυθμιστική τόλμη, ζητά να ξεχαστεί ποιος άφησε αυτά τα περίφημα ψιλά γράμματα να γίνουν κανονικότητα.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Ριψοκίνδυνη απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού…
- Αιφνιδιασμός Σαμαρά με 10%
- Τσίπρας, Καρυστιανού ή Ανδρουλάκης; Ποιον βλέπουν οι δημοσκόποι φαβορί για τη δεύτερη θέση
