Στο Θέατρο Ρεματιάς ο Αλέξης Τσίπρας δεν εμφανίστηκε σαν ένας πρώην που δοκιμάζει την απήχησή του. Εμφανίστηκε σαν πολιτικός που διεκδικεί ξανά κυβερνητικό ρόλο.
Το πιο ενδιαφέρον στο Χαλάνδρι δεν ήταν το πλήθος, ούτε τα χειροκροτήματα, ούτε η γνωστή αίσθηση ότι «κάτι ετοιμάζεται». Αυτά ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενα. Το ουσιαστικό ήταν άλλο: ο Τσίπρας δεν πήγε εκεί για να συντηρήσει το σασπένς της επιστροφής του. Πήγε για να αλλάξει επίπεδο στη συζήτηση. Και το έκανε βάζοντας στο κέντρο όχι το πρόσωπό του, αλλά την αξίωση της εξουσίας. Η ίδια η εκδήλωση είχε τίτλο «Η κυβερνώσα Αριστερά της νέας εποχής». Αυτό δεν είναι τυπική διατύπωση. Είναι πολιτική δήλωση προθέσεων.
Μέχρι τώρα, η δημόσια συζήτηση γύρω από τον Τσίπρα κινιόταν κυρίως γύρω από το πότε θα κάνει το επόμενο βήμα, αν το βιβλίο του ήταν προπομπός, ποιοι τον ακολουθούν, ποιοι επιστρέφουν, ποιοι περιμένουν. Στο Χαλάνδρι, όμως, το σήμα ήταν πιο καθαρό. Όταν λέει «στόχος μας δεν είναι να κάνουμε αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη αλλά να τον νικήσουμε» και όταν συμπληρώνει «τώρα είναι η ώρα για την παράταξη που θα τον κερδίσει», δεν μιλά σαν σχολιαστής του προοδευτικού χώρου. Μιλά σαν παίκτης που ζητά ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το βασικό ερώτημα
Αυτό είναι που κάνει τη προχθεσινή εκδήλωση πολιτικά πιο σημαντική από μια απλή προαναγγελία νέου φορέα. Ο Τσίπρας δεν επέστρεψε για να θυμίσει ότι υπάρχει. Επέστρεψε για να πει ότι το πρόβλημα της αντιπολίτευσης δεν είναι μόνο οργανωτικό ή επικοινωνιακό. Είναι πρόβλημα φιλοδοξίας. Ότι ένας ολόκληρος χώρος έχει συνηθίσει να συζητά για ισορροπίες, μετακινήσεις, ποσοστά και συνεργασίες, αλλά όχι για το πιο δύσκολο: ποιος και με ποιο σχέδιο θέλει πραγματικά να κυβερνήσει. Το Χαλάνδρι έβαλε ακριβώς αυτό το ερώτημα στο τραπέζι.
Κι ίσως γι’ αυτό το Χαλάνδρι ήταν κάτι περισσότερο από κομματικό προσκλητήριο. Ήταν μήνυμα προς ολόκληρο τον προοδευτικό χώρο. Όχι γιατί ο Τσίπρας είπε κάτι ριζικά καινούργιο σε επίπεδο ιδεών. Αλλά γιατί επανέφερε μια λέξη που λείπει καιρό από τη δημόσια συζήτηση: διακυβέρνηση. Σε μια περίοδο όπου μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης δείχνει να έχει συμβιβαστεί με τον ρόλο του καταγγέλλοντος ή του διαχειριστή της ήττας, εκείνος μίλησε ξανά για πρωτιά, για νίκη και για κυβερνώσα παράταξη. Ακόμη κι αν κάποιος διαφωνεί μαζί του, δεν μπορεί να προσποιηθεί ότι αυτό είναι αδιάφορο.
Από αυτή την άποψη, το Χαλάνδρι έσπασε και μια άλλη βολική συνήθεια. Ότι ο Τσίπρας συζητείται μόνο ως πρόσωπο του παρελθόντος: τι έκανε, τι δεν έκανε, πού απέτυχε, ποιον κούρασε, ποιος τον ξεπέρασε. Όλα αυτά έχουν τη σημασία τους, αλλά τη Δευτέρα δεν βρέθηκε στο προσκήνιο ως αντικείμενο αποτίμησης. Βρέθηκε ως παράγοντας αναδιάταξης. Και αυτό είναι πάντα πιο σοβαρό από μια απλή επανεμφάνιση. Γιατί όποιος ξαναβάζει στο κέντρο το ερώτημα της εξουσίας, αναγκάζει και τους υπόλοιπους να απαντήσουν αν διεκδικούν κάτι ανάλογο ή αν αρκούνται σε ρόλους συμπλήρωσης.
Τι διεκδικεί ο Τσίπρας
Το αν αυτή η κίνηση θα πετύχει είναι άλλο θέμα. Και το αν θα αποδειχθεί πραγματικά νέο εγχείρημα ή πιο προσεγμένη ανασύνθεση γνώριμων δυνάμεων, επίσης άλλο θέμα. Αυτά θα φανούν σύντομα, ιδίως αν επιβεβαιωθούν τα ρεπορτάζ που τοποθετούν τις επίσημες ανακοινώσεις στον Ιούνιο. Το πολιτικό συμπέρασμα της προχθεσινής βραδιάς, όμως, είναι ήδη εδώ: ο Τσίπρας δεν μίλησε σαν κάποιος που απλώς επιστρέφει. Μίλησε σαν κάποιος που διεκδικεί ξανά να ηγηθεί ενός χώρου με αξίωση εξουσίας.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό. Στο Χαλάνδρι δεν ακούσαμε απλώς άλλο ένα σήμα επανόδου. Ακούσαμε μια προσπάθεια να ξαναμπεί στο προσκήνιο η ιδέα ότι η αντιπολίτευση οφείλει να θέλει περισσότερα από το να υπάρχει. Οφείλει να θέλει να νικήσει. Και μόνο γι’ αυτό, η εμφάνιση αυτή είχε πολιτικό βάρος πολύ μεγαλύτερο από μια απλή «επιστροφή».
Τελευταίες Ειδήσεις
- O Καραμανλής θα μιλήσει αλλά όχι στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας
- Το «ξεχασμένο» εκατομμύριο του Ανδρουλάκη και οι νέες εσωκομματικές γκρίνιες στο ΠΑΣΟΚ
- Το παρασκήνιο των δημοσκοπήσεων, οι δεύτερες σκέψεις για κάλπες και η εντολή Μητσοτάκη για… λιγότερα λόγια
