Έφεση στην Τυχεροπούλου, ασπίδα στους υπουργούς

Μερικές φορές δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις. Αρκεί να δεις τι συνέβη την ίδια μέρα: έφεση για την Τυχεροπούλου, «όχι» στην προανακριτική για δύο πρώην υπουργούς.

Ευγενία Κουντούρη • 05-05-2026 | 07:40

Στα τέλη Μαρτίου, η Παρασκευή Τυχεροπούλου είχε δικαιωθεί δικαστικά. Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών έκρινε παράνομη και καταχρηστική την καθαίρεσή της από τη θέση της Διευθύντριας Εσωτερικού Ελέγχου του ΟΠΕΚΕΠΕ και διέταξε την επανατοποθέτησή της, σημειώνοντας ότι η απομάκρυνσή της δεν στηρίχθηκε σε αντικειμενικά υπηρεσιακά κριτήρια. Χθες έγινε γνωστό ότι η ΑΑΔΕ άσκησε έφεση κατά αυτής της απόφασης. Δηλαδή, αντί η δικαστική κρίση να οδηγήσει σε μια στοιχειώδη αναδίπλωση, το κράτος διάλεξε να συνεχίσει τη σύγκρουση.

Από μόνη της αυτή η επιλογή θα αρκούσε για να γεννήσει ερωτήματα. Πολύ περισσότερο όταν η Τυχεροπούλου έχει ταυτιστεί στη δημόσια συζήτηση με κρίσιμα ευρήματα και ελέγχους γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο δικηγόρος της μίλησε για «δύο μέτρα και δύο σταθμά», περιγράφοντας μάλιστα και μια διοικητική εικόνα που μόνο αθώα δεν μοιάζει: αίτημα για συνάντηση μετά τη δικαστική απόφαση, καμία ανταπόκριση, και πρωτοκόλληση με καθυστέρηση εβδομάδων. Δεν χρειάζεται κανείς να υιοθετήσει κάθε χαρακτηρισμό της υπεράσπισης για να δει το βασικό: η διοίκηση δείχνει μεγάλη επιμονή απέναντι σε ένα πρόσωπο που το δικαστήριο μόλις αποκατέστησε.

«Αθώοι» υπουργοί

Και ύστερα ήρθε το δεύτερο μισό της εικόνας. Την ίδια ακριβώς μέρα, ο Παύλος Μαρινάκης ξεκαθάρισε ότι η κυβέρνηση θα ψηφίσει «όχι» στις προτάσεις για προανακριτική σε βάρος του Σπήλιου Λιβανού και της Φωτεινής Αραμπατζή για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, υποστηρίζοντας ότι από την επισκόπηση της δικογραφίας δεν προκύπτουν στοιχεία που να δικαιολογούν προκαταρκτική εξέταση. Με άλλα λόγια, στην κορυφή της πολιτικής πυραμίδας η γραμμή είναι «δεν συντρέχει λόγος», ενώ χαμηλότερα το κράτος εξαντλεί την αυστηρότητά του.

Εδώ αρχίζει να σχηματίζεται το πραγματικό πολιτικό νόημα της ημέρας. Από τη μία πλευρά, το Δημόσιο επιλέγει να εφεσιβάλει τη δικαστική δικαίωση μιας υπαλλήλου που συνδέθηκε με την αποκάλυψη πλευρών του σκανδάλου. Από την άλλη, η κυβέρνηση κλείνει την πόρτα σε βαθύτερη κοινοβουλευτική διερεύνηση για δύο πρώην υπουργούς. Δεν χρειάζεται δραματικός τόνος για να περιγραφεί αυτό. Αρκεί μια απλή παρατήρηση: η αυστηρότητα δεν μοιράζεται ισότιμα.

Το μοτίβο

Η κυβέρνηση, ασφαλώς, θα αντιτείνει ότι άλλο μια διοικητική διαφορά και άλλο η ποινική αξιολόγηση πολιτικών προσώπων. Τυπικά, ναι. Πολιτικά, όμως, η κοινωνία δεν τα διαβάζει αυτά σε ξεχωριστά συρτάρια. Βλέπει το συνολικό μοτίβο. Βλέπει ότι όταν η υπόθεση ανεβαίνει προς τα πάνω, τα πράγματα γίνονται πιο προσεκτικά, πιο διστακτικά, πιο αυστηρά ως προς τα αποδεικτικά βάρη. Και βλέπει ότι όταν αφορά εκείνους που συγκρούστηκαν με το σύστημα από χαμηλότερη θέση, το κράτος έχει μεγαλύτερη αντοχή, μεγαλύτερη επιμονή, περισσότερα ένδικα αντανακλαστικά.

Γι’ αυτό η χθεσινή σύμπτωση δεν είναι απλώς επικοινωνιακά άβολη για την κυβέρνηση. Είναι αποκαλυπτική. Δείχνει πώς κατανέμεται η θεσμική αυστηρότητα στην πράξη: σκληρή προς τα κάτω, φειδωλή προς τα πάνω. Και στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αυτή η εικόνα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κρυφτεί.