Η κυβέρνηση θέλει μια καθαρή ψηφοφορία την Τετάρτη. Το ερώτημα είναι αν η Κοινοβουλευτική της Ομάδα θέλει το ίδιο.
Στη χθεσινή συνεδρίαση της Επιτροπής Δεοντολογίας έκλεισε και το τελευταίο εκκρεμές μέρος της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ, με ομόφωνη εισήγηση για άρση ασυλίας και των Χαράλαμπου Αθανασίου και Τάσου Χατζηβασιλείου. Την Τετάρτη η Ολομέλεια θα κληθεί να αποφασίσει συνολικά για 13 βουλευτές της ΝΔ. Οι δύο τελευταίοι, όπως και οι υπόλοιπες περιπτώσεις που έχουν ήδη περάσει από τη διαδικασία, έχουν ζητήσει να αρθεί η ασυλία τους. Άρα το ζήτημα δεν είναι αν κάποιοι κρύβονται πίσω από την ασυλία τους. Το ζήτημα είναι τι θα κάνει η ίδια η κυβέρνηση με τη δική της πλειοψηφία.
Εδώ βρίσκεται και όλη η πολιτική αμηχανία του Μαξίμου. Γιατί η κυβέρνηση δεν πάει σε αυτή την ψηφοφορία έχοντας πίσω της μια ήρεμη, πειθαρχημένη κοινοβουλευτική ομάδα. Πηγαίνει με ένα κόμμα που εδώ και μέρες βράζει. Ρεπορτάζ των προηγούμενων ημερών μιλούν ανοιχτά για οργή και δυσαρέσκεια βουλευτών της ΝΔ απέναντι στους χειρισμούς του Μεγάρου Μαξίμου στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, ακριβώς επειδή από το κέντρο δόθηκε το σήμα πως πρέπει να περάσουν οι άρσεις ασυλίας όλων, ανεξαρτήτως επιμέρους διαφορών στις δικογραφίες. Άλλα ρεπορτάζ καταγράφουν ακόμη και «κύμα διαφοροποιήσεων», με δεκάδες βουλευτές να θεωρούν αδύναμες ορισμένες από τις υποθέσεις και να μην κρύβουν την ενόχλησή τους.
Το θέμα είναι (ξανά) επικοινωνιακό
Αυτό είναι το κομβικό σημείο. Η κυβέρνηση δεν ζητά απλώς μια θεσμική διευκόλυνση. Ζητά από τους βουλευτές της να σηκώσουν συλλογικά μια πολιτική απόφαση που έχει ληφθεί αλλού και για άλλους λόγους. Όχι επειδή ξαφνικά το Μαξίμου έγινε φανατικός υπερασπιστής της θεσμικής καθαρότητας, αλλά επειδή ξέρει πολύ καλά πως μια εικόνα καταψήφισης άρσεων ασυλίας θα έμοιαζε με ωμή συγκάλυψη. Έτσι, προσπαθεί να φορέσει σε όλη την Κοινοβουλευτική Ομάδα μια γραμμή γενικής συμμόρφωσης: όλοι «ναι», όλοι θεσμικοί, όλοι υπεράνω υποψίας. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η γραμμή δεν προέκυψε από πολιτική πειθώ. Προέκυψε από φόβο για το επικοινωνιακό κόστος.
Γι’ αυτό και η παρέμβαση Βορίδη δεν είναι μια απλή προσωπική διαφοροποίηση. Είναι η φωνή όσων μέσα στη ΝΔ λένε, λίγο πιο κομψά ή λίγο πιο ωμά, ότι το Μαξίμου τους σπρώχνει να ψηφίσουν κάτι που δεν θεωρούν όλοι ίδιο. Ο Βορίδης δήλωσε ότι με αμιγώς νομικά κριτήρια θα απέρριπτε και τις 13 άρσεις ασυλίας, αφήνοντας ανοιχτό τι τελικά θα κάνει λόγω της πολιτικής διάστασης. Με άλλα λόγια, είπε αυτό που πολλοί στο κυβερνών κόμμα ψιθυρίζουν: ότι η γραμμή της οριζόντιας θετικής ψήφου δεν είναι προϊόν βεβαιότητας, αλλά προϊόν διαχείρισης πανικού.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όσοι ζητείται να ελεγχθούν είναι ένοχοι. Το αντίθετο. Η ψήφος υπέρ της άρσης ασυλίας δεν είναι ψήφος ενοχής. Η Βουλή δεν είναι δικαστήριο. Το ίδιο το άρθρο 62 του Συντάγματος ορίζει ότι η άδεια της Βουλής δίνεται υποχρεωτικά όταν η αίτηση της εισαγγελικής αρχής αφορά αδίκημα που δεν συνδέεται με τα κοινοβουλευτικά καθήκοντα ή την πολιτική δραστηριότητα του βουλευτή. Άρα η πραγματική πολιτική διαχωριστική γραμμή της Τετάρτης δεν είναι ανάμεσα σε «αθώους» και «ενόχους». Είναι ανάμεσα σε όσους θέλουν να φτάσει η έρευνα μέχρι τέλους και σε όσους θέλουν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία να λειτουργήσει ως προληπτικό φίλτρο.
Πολιτικός τακτικισμός
Εκεί ακριβώς στριμώχνεται και το Μαξίμου. Αν ακολουθηθεί τελικά η λογική Βορίδη και εμφανιστούν «όχι», αποχές ή σαφείς διαφοροποιήσεις, η κυβέρνηση θα χρεωθεί ότι χρησιμοποίησε τη Βουλή σαν ασπίδα για τους δικούς της. Αν, αντίθετα, περάσει η οριζόντια γραμμή του «ναι σε όλους», ο πρωθυπουργός θα επιχειρήσει να το παρουσιάσει ως απόδειξη θεσμικής συνέπειας. Μόνο που ούτε τότε θα έχει λυθεί το πρόβλημα. Γιατί θα έχει προηγηθεί η δημόσια εικόνα μιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας που χρειάστηκε να πιεστεί, να μαζευτεί και να καταπιεί τη δυσφορία της για να υπηρετήσει μια επικοινωνιακή ανάγκη του κέντρου.
Στην πραγματικότητα, αυτό που θα φανεί αύριο δεν είναι μόνο η στάση απέναντι σε 13 βουλευτές. Θα φανεί και κάτι βαθύτερο: πόσο εύκολα η κυβέρνηση μεταφράζει τους θεσμούς ανάλογα με την πίεση που δέχεται. Όταν φοβάται τη ρετσινιά της συγκάλυψης, εμφανίζεται υπέρ της άρσης ασυλίας όλων. Όταν όμως αυτή η γραμμή παράγει εσωκομματικό κόστος, ανοίγει αμέσως η συζήτηση για εξαιρέσεις, αστερίσκους και «ειδικές περιπτώσεις». Δεν είναι θεσμική σταθερότητα αυτό. Είναι πολιτικός τακτικισμός με θεσμικό περιτύλιγμα.
Τελευταίες Ειδήσεις
- «Για να το συνδέσω με την Ιθάκη»: Το επικό σκίτσο του Πετρουλάκη για το νέο κόμμα Τσίπρα, για το οποίο μιλούν όλοι σήμερα
- Τα Μερομήνια προβλέπουν «σκληρό» καλοκαίρι: Ποιος θα είναι ο πιο δύσκολος μήνας
- Τεκτονικές αλλαγές σε νέα δημοσκόπηση: Τα 2 κόμματα που εξαφάνισε ο Τσίπρας με το καλημέρα
