Ο Μητσοτάκης μίλησε για θεσμούς και οι υπουργοί του τον διέψευσαν

Κυριάκος Μητσοτάκης: Επίθεση σε Ανδρουλάκη - «Δημιουργείς τον διχασμό»

Η χθεσινή εικόνα ήταν αποκαλυπτική: ο πρωθυπουργός μιλούσε για κράτος δικαίου, την ώρα που οι υπουργοί του διέψευδαν στην πράξη κάθε λέξη του.

Ευγενία Κουντούρη • 17-04-2026 | 07:40

Το πρόβλημα του Μαξίμου δεν είναι ότι άνοιξαν πολλά μέτωπα μαζί. Είναι ότι όλα τα μέτωπα μαζί λένε πλέον το ίδιο πράγμα για τον τρόπο που κυβερνά. Οι υποκλοπές, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι άρσεις ασυλιών, οι διαρκείς θεσμικές υπεκφυγές, η μετατόπιση της συζήτησης κάθε φορά που ζητούνται καθαρές απαντήσεις. Χθες, στην προ ημερησίας συζήτηση για το κράτος δικαίου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε να μεταφέρει το κέντρο βάρους από την ουσία των υποθέσεων στη μεγάλη εικόνα της «προόδου», στις διεθνείς εκθέσεις, στην τοξικότητα του δημόσιου λόγου και σε μελλοντικές θεσμικές αλλαγές. Δεν απάντησε όμως στο βασικό: γιατί κάθε φορά που η εξουσία πλησιάζει σε πραγματική λογοδοσία, η κυβερνητική άμυνα ακολουθεί το ίδιο σχήμα, θόλωση, σχετικοποίηση, καθυστέρηση.

Ο Άδωνις αποκάλυψε τη βαθύτερη αλήθεια

Αν ο Μητσοτάκης προσπάθησε στη Βουλή να εμφανιστεί ως υπερασπιστής των θεσμών, ο Άδωνις Γεωργιάδης έκανε ό,τι μπορούσε για να τον διαψεύσει. Χαρακτήρισε την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «μη σοβαρό θεσμό» και επιτέθηκε προσωπικά στην Ευρωπαία εισαγγελέα Πόπη Παπανδρέου, αφήνοντας υπαινιγμούς ακόμη και για την ανανέωση της θητείας της. Μόνο που, όπως καταγράφτηκε δημοσίως, η θητεία της είχε ήδη ανανεωθεί ομόφωνα από τον Νοέμβριο του 2025 για πέντε χρόνια. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων απάντησε ότι τέτοιες απειλές και δηλώσεις συνιστούν ευθεία παρέμβαση σε δικαιοδοτικό έργο και υπενθύμισε ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι θεσμός του κράτους δικαίου. Δεν υπάρχει πιο καθαρή εικόνα: όταν ο θεσμός ελέγχει την εξουσία, ξαφνικά παύει να θεωρείται αξιόπιστος.

Ο Λαζαρίδης δεν έσβησε τη σκιά

Το ίδιο μοτίβο φάνηκε και στην υπόθεση Λαζαρίδη. Μετά τον σάλο για το πτυχίο και τον διορισμό του, δεν υπήρξε ούτε παραίτηση ούτε αποπομπή. Υπήρξε ένα «πυροτέχνημα» διαχείρισης: ο ίδιος δήλωσε ότι ζητά τον πλήρη έντοκο καταλογισμό τυχόν αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών και συγγνώμη για το ύφος του, ενώ ταυτόχρονα υποστήριξε ότι μπορούσε να προσληφθεί ως ειδικός συνεργάτης ως απόφοιτος Λυκείου, επειδή ο τίτλος του δεν ήταν αναγνωρισμένος από το τότε ΔΙΚΑΤΣΑ. Αυτό δεν λειτουργεί ως κάθαρση. Λειτουργεί ως σχεδόν ωμή παραδοχή ότι το ζήτημα δεν ήταν μια «σκευωρία της αντιπολίτευσης», αλλά μια πραγματική υπόθεση που αγγίζει την πολιτική του νομιμοποίηση. Και ακριβώς γι’ αυτό, σε οποιαδήποτε κυβέρνηση που παίρνει στα σοβαρά την έννοια της πολιτικής ευθύνης, η παραίτηση θα ήταν αυτονόητη. Το γεγονός ότι δεν ήρθε, λέει ίσως περισσότερα για το Μαξίμου απ’ όσα λέει η ίδια η υπόθεση για τον υφυπουργό του.

Οι θεσμοί είναι σεβαστοί μόνο μέχρι να ενοχλήσουν

Αυτό είναι τελικά το νήμα που ενώνει τα πάντα. Χθες ο πρωθυπουργός προσπάθησε να παρουσιαστεί ως εγγυητής της θεσμικής κανονικότητας. Την ίδια μέρα, όμως, ένας κορυφαίος υπουργός του επιτέθηκε στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και ένας υφυπουργός του παρέμεινε αμετακίνητος παρότι η υπόθεσή του είχε ήδη εξελιχθεί σε μείζον πολιτικό πρόβλημα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αντίφαση. Δεν υπάρχει πιο καθαρή απόδειξη ότι για αυτή την κυβέρνηση οι θεσμοί είναι χρήσιμοι όσο επικυρώνουν το αφήγημά της και ενοχλητικοί μόλις το αμφισβητήσουν.

Γι’ αυτό και η χθεσινή ομιλία Μητσοτάκη δεν έκλεισε τίποτα. Δεν έδωσε απαντήσεις. Δεν αποκατέστησε εμπιστοσύνη. Απλώς επιχείρησε να κερδίσει χρόνο. Μόνο που από εδώ και πέρα ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ του Μαξίμου. Γιατί όσο μιλά για θεσμούς και τα ίδια του τα στελέχη τους υπονομεύουν ή τους γελοιοποιούν, τόσο γίνεται πιο καθαρό ότι το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό, αλλά πολιτικό. Και τελικά είναι πρόβλημα κουλτούρας διακυβέρνησης.