Οι νέες αποκαλύψεις δείχνουν ότι το Predator δεν αναζητούσε μόνο κάλυψη, αλλά θέση μέσα στο κράτος. Και αυτό βαραίνει ευθέως την κυβέρνηση.
Η υπόθεση των υποκλοπών δεν είναι ένα «παλιό θέμα» που η κυβέρνηση θα ήθελε να ξεχαστεί. Κάθε νέα αποκάλυψη δείχνει ακριβώς το αντίθετο: ότι το νήμα δεν κόβεται, αλλά οδηγεί όλο και πιο κοντά στον πυρήνα της εξουσίας.
Το νέο ρεπορτάζ του Κυριακάτικου Βήματος προσθέτει ένα στοιχείο εξαιρετικά βαρύ. Η Intellexa, η εταιρεία που συνδέθηκε με το Predator, φέρεται να είχε ενταχθεί σε κοινοπραξία εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης και big data, με στόχο χρηματοδότηση περίπου 3 εκατ. ευρώ μέσω του ΚΕΜΕΑ, δηλαδή μέσω φορέα που υπάγεται στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Αυτό και μόνο αρκεί για να γκρεμίσει ξανά το βολικό κυβερνητικό παραμύθι περί «ιδιωτών» που έδρασαν δήθεν μακριά από το κράτος.
Με τον μανδύα της καινοτομίας
Γιατί εδώ δεν έχουμε απλώς μια εταιρεία με βεβαρημένο παρελθόν που αναζητούσε πόρους. Έχουμε, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, μια απόπειρα να φορεθεί στο Predator ο μανδύας της καινοτομίας, της έρευνας και της ασφάλειας. Όροι όπως «ανάλυση εικόνας και ήχου», «αισθητήρες στον κυβερνοχώρο» και «προβλεπτική νοημοσύνη» δεν περιγράφουν απλώς ένα τεχνικό σχέδιο. Περιγράφουν μια πολιτική προσπάθεια εξωραϊσμού. Μια προσπάθεια να μεταφραστεί η παρακολούθηση σε αναπτυξιακό λεξιλόγιο, ώστε να γίνει πιο εύπεπτη, πιο θεσμικά ανεκτή, πιο χρηματοδοτήσιμη.
Αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης. Όχι μόνο η επαφή με το κράτος, αλλά η επιχείρηση «ξεπλύματος» μιας δραστηριότητας που έχει ήδη ταυτιστεί με μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της πρόσφατης δημόσιας ζωής. Το Predator δεν εμφανίζεται εδώ ως ένα ατύχημα της αγοράς. Εμφανίζεται σαν κάτι που αναζητούσε διάδρομο διέλευσης μέσα από δημόσιους φορείς, διοικητικές πόρτες και χρηματοδοτικά εργαλεία.
Το παρελθόν της εταιρείας
Και δεν μιλάμε για μια άγνωστη εταιρεία που βρέθηκε τυχαία σε λάθος σημείο. Η Intellexa είναι ο όμιλος που συνδέθηκε με το λογισμικό παρακολούθησης το οποίο σημάδεψε την ελληνική πολιτική σκηνή. Τον Φεβρουάριο του 2026, ελληνικό δικαστήριο έκρινε ένοχους τέσσερις κατηγορούμενους που συνδέονταν με την Intellexa για παραβίαση προσωπικών δεδομένων στην υπόθεση Predator, ενώ η δικογραφία επέστρεψε για περαιτέρω διερεύνηση πιθανών βαρύτερων αδικημάτων. Είχε προηγηθεί ήδη από το 2024 η επιβολή κυρώσεων από το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών σε πρόσωπα και οντότητες του consortium Intellexa, με σαφείς αναφορές στην ανάπτυξη και διάθεση εμπορικού spyware.
Αποκορύφωμα η κρατική χρηματοδότηση
Με αυτά τα δεδομένα, η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίζει να παριστάνει τον ανήξερο παρατηρητή. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε ήδη καταγράψει ότι η ελληνική κυβέρνηση παραδέχθηκε αδειοδοτήσεις εξαγωγής Predator προς τρίτες χώρες, ενώ είχε επισημάνει και τη σοβαρή πιθανότητα χρήσης του από ή για λογαριασμό προσώπων πολύ κοντά στο πρωθυπουργικό περιβάλλον. Είχαν προηγηθεί οι παρακολουθήσεις δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων. Είχαν προηγηθεί οι παραιτήσεις. Είχαν προηγηθεί οι διαψεύσεις που κατέρρευσαν η μία μετά την άλλη. Τώρα έρχεται να προστεθεί και η εικόνα μιας πιθανής χρηματοδοτικής διαδρομής με κρατική σφραγίδα.
Αν ισχύουν όσα περιγράφονται στο ρεπορτάζ για «έντονο ενδιαφέρον υπουργών» και για επαφές γύρω από το πώς θα περιγραφεί το έργο της Intellexa ώστε να χρηματοδοτηθεί, τότε το ζήτημα αλλάζει κλίμακα. Δεν μιλάμε μόνο για πολιτική ευθύνη εκ των υστέρων. Μιλάμε για πιθανή ενεργή αναζήτηση θεσμικού περιβλήματος. Για μια προσπάθεια να αποκτήσει το Predator διοικητικό πρόσωπο, χρηματοδοτική δίοδο και δημόσιο άλλοθι.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το εξής: το σχέδιο, σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιευθεί, δεν φέρεται να σταμάτησε επειδή λειτούργησαν τα αντανακλαστικά του κράτους, αλλά επειδή είχε ήδη ξεσπάσει το σκάνδαλο και επειδή άρχισαν να γίνονται δύσκολα διαχειρίσιμες οι ασάφειες της πρότασης. Δηλαδή δεν βλέπουμε μια Πολιτεία που έθεσε όρια. Βλέπουμε ένα σύστημα που έφτασε αρκετά μακριά και υποχώρησε μόνο όταν το κόστος της έκθεσης έγινε μεγαλύτερο από το όφελος της σιωπής.
Αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό βάρος της υπόθεσης. Όχι απλώς ότι υπήρξε ένα λογισμικό παρακολούθησης. Αλλά ότι γύρω από αυτό φαίνεται να διαμορφώθηκε μια ολόκληρη ζώνη ανοχής. Μια ζώνη στην οποία επιχειρηματικά συμφέροντα, κρατικοί μηχανισμοί και πολιτικές διευκολύνσεις μπορούσαν να συναντηθούν κάτω από τις λέξεις «καινοτομία», «ασφάλεια» και «τεχνολογία».
Το εκτεθειμένο Μαξίμου
Η κυβέρνηση θα ήθελε να παρουσιάζει κάθε νέα αποκάλυψη σαν θόρυβο από το παρελθόν. Δεν είναι. Είναι κομμάτια του ίδιου παζλ. Πρώτα ήρθαν οι παρακολουθήσεις. Μετά οι εξαγωγικές άδειες. Μετά οι διεθνείς κυρώσεις. Μετά οι δικαστικές εξελίξεις. Και τώρα η εικόνα μιας εταιρείας που συνδέθηκε με το Predator να αναζητά δρόμο προς δημόσιο χρήμα και θεσμική κάλυψη. Αυτό δεν είναι σύμπτωση. Είναι μοτίβο.
Και αυτό το μοτίβο εκθέτει ευθέως το Μαξίμου. Γιατί όσο πληθαίνουν τα στοιχεία, τόσο καταρρέει ο ισχυρισμός ότι το Predator ήταν ένα «ξένο σώμα» έξω από το κράτος. Το ακριβώς αντίθετο προκύπτει: ότι αναζητούσε χώρο μέσα σε αυτό. Και ότι κάποιοι, αντί να κλείσουν την πόρτα, έψαχναν τρόπο να την ανοίξουν χωρίς θόρυβο.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Ριψοκίνδυνη απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού…
- Αιφνιδιασμός Σαμαρά με 10%
- Τσίπρας, Καρυστιανού ή Ανδρουλάκης; Ποιον βλέπουν οι δημοσκόποι φαβορί για τη δεύτερη θέση
