Στον ΟΠΕΚΕΠΕ, η κυβέρνηση δείχνει ότι δεν έμαθε τίποτα από τον πρώτο φάκελο. Απέναντι σε μια νέα, βαρύτερη δικογραφία, δεν απαντά με διαφάνεια, αλλά με το ύποπτο «κατά περίπτωση». Και αυτό ακούγεται ήδη σαν προάγγελος νέας συγκάληψης.
Ο δεύτερος φάκελος του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν βρίσκει την κυβέρνηση ανυποψίαστη. Ο πρώτος είχε ήδη αναδείξει πολιτικά πρόσωπα, είχε ήδη ανοίξει ζήτημα ευθυνών και είχε ήδη οδηγήσει σε σύγκρουση για το αν η υπόθεση έπρεπε να διερευνηθεί ουσιαστικά. Τότε, αντί για προανακριτική όπως ζητούσε η αντιπολίτευση, επιλέχθηκε η οδός της εξεταστικής και η υπόθεση βυθίστηκε σε μια κοινοβουλευτική διαδικασία χωρίς καθαρή λογοδοσία.
Τώρα η πίεση επιστρέφει βαρύτερη. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζήτησε την άρση ασυλίας 11 εν ενεργεία βουλευτών για να μπορέσει να συνεχίσει την έρευνα, ενώ στη σχετική ανακοίνωση γίνεται λόγος και για πιθανή εμπλοκή πρώην υπουργού και πρώην υφυπουργού. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές, η νέα δικογραφία περιλαμβάνει 13 πολιτικά πρόσωπα του κυβερνητικού χώρου.
Το «κατα περίπτωση» και η πραγματική σημασία του
Και αντί η κυβέρνηση να πει το αυτονόητο ότι δηλαδή η Δικαιοσύνη πρέπει να ερευνήσει χωρίς κομματικά φίλτρα, βγάζει ήδη μπροστά τη γραμμή του «κατά περίπτωση». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης δήλωσε ότι οι αποφάσεις για την άρση ασυλίας θα ληφθούν αφού εξεταστεί η κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Αυτή η διατύπωση δεν είναι εγγύηση θεσμικότητας. Είναι προειδοποίηση ελέγχου.
Διότι η άρση ασυλίας δεν είναι πράξη επιείκειας της πλειοψηφίας. Δεν είναι κομματικό προνόμιο. Είναι η ελάχιστη θεσμική προϋπόθεση για να κάνει η Δικαιοσύνη τη δουλειά της. Όταν λοιπόν η κυβέρνηση προαναγγέλλει πολιτική στάθμιση πριν ακόμη ολοκληρωθεί η δικαστική διερεύνηση, το μήνυμα είναι σαφές: επιχειρεί να κρατήσει τον έλεγχο της ζημιάς.
Αυτό είναι και το πραγματικό σκάνδαλο πίσω από τη νέα φράση-κλειδί. Το «κατά περίπτωση» ακούγεται μετριοπαθές, αλλά στην πράξη σημαίνει ότι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία κρατά για τον εαυτό της το δικαίωμα να φιλτράρει ποιες υποθέσεις θα προχωρήσουν ανεμπόδιστα και ποιες θα εγκλωβιστούν ξανά σε διαδικαστικά τεχνάσματα. Με άλλα λόγια, δεν μιλάμε για αποστασιοποίηση της πολιτικής από τη Δικαιοσύνη. Μιλάμε για νέα απόπειρα πολιτικής διαχείρισης της δικαστικής έρευνας.
Ομολογία φόβου
Κανείς δεν μπορεί πια να ισχυριστεί ότι το πρόβλημα στον ΟΠΕΚΕΠΕ είναι απλώς διοικητικό. Ο πρώτος φάκελος το είχε ήδη διαψεύσει. Ο δεύτερος το κάνει πιο βαρύ, πιο συγκεκριμένο και πιο δύσκολο να θαφτεί. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση δεν έχει σήμερα το περιθώριο να επαναλάβει την ίδια μέθοδο: εξεταστική αντί ουσίας, θόρυβος αντί ευθύνης, κοινοβουλευτική ομίχλη αντί καθαρού δικαστικού ελέγχου.
Αν πράγματι η ΝΔ πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα επιλήψιμο για τα δικά της στελέχη, τότε η στάση της θα έπρεπε να είναι απλή: πλήρης άρση ασυλιών, χωρίς αστερίσκους, χωρίς «κατά περίπτωση», χωρίς νέο πλυντήριο. Οτιδήποτε λιγότερο θα είναι ομολογία φόβου. Και ο φόβος αυτός δεν θα αφορά μόνο τον δεύτερο φάκελο. Θα αφορά και την αποκάλυψη της ίδιας της μεθόδου με την οποία η κυβέρνηση επιχειρεί, κάθε φορά, να θολώνει την αλήθεια όταν αυτή πλησιάζει επικίνδυνα στον πυρήνα της εξουσίας.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Βορίδης ο εκλεκτός για το νέο κόμμα Σαμαρά
- Δεν τα έχουμε δει όλα: Ο απόλυτος αιφνιδιασμός από τον Πάνο Καμμένο ενόψει εκλογών
- Αυτούς εμπιστεύεται: Τα 6 πρόσωπα που επέλεξε η Μαρία Καρυστιανού για την πρώτη γραμμή του κόμματός της
