Η πρώτη ημέρα της δίκης για τα Τέμπη έδειξε πως τόσο οι συγγενείς, όσο και η κοινωνία δεν είναι βέβαιοι πως αυτή η διαδικασία θα φτάσει μέχρι το τέλος που απαιτεί.
Η δίκη για τα Τέμπη ξεκίνησε. Τυπικά, είναι το σημείο όπου μια υπόθεση μπαίνει σε σειρά: κατηγορίες, απολογίες, αποφάσεις. Στην πράξη όμως, όποιος παρακολουθεί έστω και λίγο την υπόθεση, καταλαβαίνει ότι το ζήτημα δεν είναι μόνο τι θα ειπωθεί μέσα στην αίθουσα.
Είναι και η ίδια η εικόνα της διαδικασίας.
Η ένταση από την πρώτη κιόλας μέρα, οι αντιδράσεις για τις συνθήκες διεξαγωγής, ακόμη και το ζήτημα της αίθουσας, δεν είναι λεπτομέρειες. Δεν είναι «παρατράγουδα» μιας δύσκολης δίκης. Δείχνουν πόσο φορτισμένη είναι η υπόθεση και πόσο εύθραυστη παραμένει η εμπιστοσύνη γύρω από αυτή.
Οι συγγενείς δεν φώναζαν απλώς από πόνο. Φώναζαν γιατί δεν έχουν πειστεί ότι αυτή η διαδικασία θα φτάσει μέχρι εκεί που πρέπει. Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί, είναι το βασικό πολιτικό γεγονός της υπόθεσης.
Όχι η δίκη. Η δυσπιστία.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια «δύσκολη υπόθεση». Μιλάμε για ένα γεγονός που όλοι κατάλαβαν, σχεδόν από την πρώτη στιγμή, ότι δεν ήταν μεμονωμένο. Δεν ήταν μια κακή στιγμή. Ήταν η κατάληξη ενός τρόπου λειτουργίας.
Και αυτό είναι που κάνει τη δίκη τόσο φορτισμένη, πριν καν προχωρήσει ουσιαστικά.
Δεν ήταν στιγμιαίο λάθος
Αν περιοριστεί σε πρόσωπα και λάθη της στιγμής, θα μοιάζει με προσπάθεια να μικρύνει κάτι που είναι πολύ μεγαλύτερο. Γιατί το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος έκανε τι εκείνο το βράδυ. Είναι γιατί υπήρχαν οι συνθήκες για να συμβεί.
Και αυτό δεν απαντιέται εύκολα μέσα σε μια δικαστική αίθουσα, όσο μεγάλη κι αν είναι (που δεν ήταν).
Η συζήτηση για τα Τέμπη έχει ήδη ξεπεράσει το νομικό κομμάτι. Έχει να κάνει με το πώς λειτουργεί το κράτος όταν δεν το κοιτάει κανείς. Με το τι μένει πίσω όταν τελειώνουν οι εξαγγελίες. Με το αν τα προβλήματα αντιμετωπίζονται ή απλώς μετατίθενται.
Γι’ αυτό και η εικόνα της πρώτης ημέρας είχε σημασία. Όχι για την ένταση καθαυτή, αλλά γιατί έδειξε κάτι πολύ πιο απλό: ότι η υπόθεση δεν «χωράει» εύκολα ούτε θεσμικά ούτε πολιτικά.
Και δεν χωράει γιατί δεν υπάρχει ακόμα μια καθαρή απάντηση που να πείθει.
Να φτασει η υπόθεση μεχρι τέλους
Η πολιτική συζήτηση γύρω από τα Τέμπη συχνά προσπαθεί να κινηθεί σε ασφαλή εδάφη. Να μείνει σε γενικότητες, να αποφύγει τα δύσκολα, να μοιράσει ευθύνες τόσο ώστε να μη βαραίνουν κανέναν. Είναι μια γνώριμη τακτική.
Μόνο που αυτή τη φορά δεν φαίνεται να λειτουργεί.
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να «πέσουν ευθύνες». Είναι να φανεί αν υπάρχει πραγματική διάθεση να αλλάξει κάτι ουσιαστικό. Και αυτό δεν κρίνεται σε δηλώσεις, αλλά στο αν η υπόθεση θα φτάσει μέχρι εκεί που πρέπει. Χωρίς εκπτώσεις και χωρίς παρακάμψεις.
Η δίκη μόλις ξεκίνησε. Θα κρατήσει καιρό. Θα ειπωθούν πολλά.
Το βασικό όμως ερώτημα είναι ήδη εδώ:
Θα μάθουμε τελικά τι συνέβη σε όλο του το βάθος ή θα μείνουμε, για άλλη μια φορά, σε μια εκδοχή που απλώς «βολεύει»;
Αν συμβεί το δεύτερο, το πρόβλημα δεν θα είναι απλά νομικό.
Θα (συνεχίσει να) είναι πολιτικό.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Τα Μερομήνια προβλέπουν «σκληρό» καλοκαίρι: Ποιος θα είναι ο πιο δύσκολος μήνας
- Τεκτονικές αλλαγές σε νέα δημοσκόπηση: Τα 2 κόμματα που εξαφάνισε ο Τσίπρας με το καλημέρα
- Το πρώτο… καλλιτεχνικό μπαμ του Τσίπρα: Ο ηθοποιός που κλείνει στο νέο κόμμα
