Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υποτίθεται ότι στέκεται πάνω από κόμματα και σκοπιμότητες. Ο Κώστας Τασούλας, όμως, δείχνει όλο και πιο συχνά ότι αντιμετωπίζει το αξίωμά του σαν προέκταση της κοινοβουλευτικής του διαδρομής στη Νέα Δημοκρατία.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υποτίθεται ότι βρίσκεται πάνω από τα κόμματα. Δεν εκλέγεται για να αναπαράγει την κυβερνητική γραμμή με πιο ήπιες λέξεις, ούτε για να μοιράζει νουθεσίες στην κοινωνία κάθε φορά που η πολιτική πίεση μεγαλώνει. Κι όμως, κάθε φορά που μιλά ο Κώστας Τασούλας, όλο και περισσότερο δίνει την εντύπωση ότι δεν εγκατέλειψε ποτέ πραγματικά τον ρόλο του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας. Η πρόσφατη συνέντευξή του στην Καθημερινή, με τις αναφορές στη «μίνιμουμ δημοκρατική συνεννόηση», στο ότι «είμαστε όλοι στο ίδιο καράβι» και στην ανάγκη να ακούσουμε με «ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση» τη φωνή της Δικαιοσύνης, μόνο ουδέτερη δεν ακούστηκε.
Πως αντιλαμβάνεται τον ρόλο του
Γιατί ο κ. Τασούλας δεν παρεμβαίνει σε έναν πολιτικά ουδέτερο χρόνο. Μιλά σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση είναι ξανά στριμωγμένη από το σκάνδαλο των υποκλοπών, από τις νέες αποκαλύψεις, από τα σοβαρά κενά που καταγράφονται στην έρευνα, αλλά και από μια συνολική εικόνα θεσμικής φθοράς που δεν κρύβεται πια πίσω από επικοινωνιακές ασκήσεις. Την ίδια στιγμή, η αντιπολίτευση επαναφέρει ανοιχτά το αίτημα για πολιτικές ευθύνες τόσο για τις υποκλοπές όσο και για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, μιλώντας για ευθύνες που δεν διερευνήθηκαν με ευθύνη της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Και αντί ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας να αντιληφθεί το βάρος αυτής της στιγμής, επιλέγει ξανά να λειτουργήσει σαν να έχει ακόμη έδρα στα κυβερνητικά έδρανα. Δεν ακούγεται σαν Πρόεδρος που κρατά αποστάσεις. Ακούγεται σαν πολιτικός που σπεύδει να χαμηλώσει την ένταση ακριβώς όταν η κοινωνία ζητά εξηγήσεις. Δεν μοιάζει με θεσμικό εγγυητή. Μοιάζει με έναν πιο καλοντυμένο υπερασπιστή της κυβερνητικής κανονικότητας.
Οι αγωνίες του ΠτΔ
Αυτό είναι που ενοχλεί περισσότερο. Όχι η κομματική του προέλευση, άλλωστε αυτή είναι γνωστή. Αλλά η αδυναμία του να αποκοπεί από αυτήν. Γιατί άλλο να έχεις παρελθόν σε ένα κόμμα και άλλο να κουβαλάς αυτό το παρελθόν μέσα στο ίδιο το αξίωμα, κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορεί να φέρεται σαν να αγωνιά πρωτίστως για τη φθορά της κυβέρνησης. Οφείλει να αγωνιά για τη φθορά των θεσμών.
Κι εδώ ο κ. Τασούλας αποτυγχάνει. Γιατί όταν η χώρα συζητά υποκλοπές, σκιές, ευθύνες και νέα ερωτήματα, εκείνος δεν στέκεται πάνω από την αντιπαράθεση. Μπαίνει μέσα σε αυτήν, αλλά με τον πιο βολικό τρόπο: όχι με τη χοντροκοπιά ενός κομματικού στελέχους, αλλά με την κομψότητα ενός θεσμικού παράγοντα που λέει σχεδόν τα ίδια, απλώς με πιο προεδρικό ύφος.
Μόνο που αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ακούγεται σαν βουλευτής της ΝΔ με καλύτερο γραφείο, τότε δεν εκτίθεται μόνο ο ίδιος. Εκτίθεται και το ίδιο το αξίωμα. Γιατί ο ρόλος του δεν είναι να προστατεύει την κυβέρνηση από την πολιτική φθορά. Είναι να προστατεύει το κύρος των θεσμών από την κομματική χρήση τους.
Και ο Κώστας Τασούλας, δυστυχώς, δείχνει όλο και πιο συχνά ότι το πρώτο το καταλαβαίνει πολύ καλύτερα από το δεύτερο.
