Οι συγκεντρώσεις για τα Τέμπη έχουν χαρακτήρα ενωτικό και υπερκομματικό. Η επιλογή των διοργανωτών να διαφυλάξουν αυτό το πλαίσιο δεν είναι προσωπική στοχοποίηση, αλλά στάση ευθύνης.
Οι μεγάλες συγκεντρώσεις του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου σε όλη τη χώρα για το έγκλημα των Τεμπών επιβεβαίωσαν ότι η κοινωνία δεν ξεχνά. Ότι η πληγή παραμένει ανοιχτή. Ότι η απαίτηση για δικαιοσύνη δεν εξαντλήθηκε σε ένα πρώτο κύμα οργής.
Η μεγαλύτερη συγκέντρωση έγινε στην Αθήνα. Χιλιάδες πολίτες, οικογένειες, νέοι άνθρωποι, γονείς. Όχι για κόμματα. Όχι για πολιτικές σημαίες. Για τα παιδιά που χάθηκαν.
Δυστυχώς όμως, η δημόσια συζήτηση μετατοπίστηκε αλλού. Στο γιατί η Μαρία Καρυστιανού (μέχρι πρότινος πρόεδρος του συλλόγου συγγενών) δεν μίλησε.
Η ίδια ανέφερε ότι ένιωσε πως δεν ήθελαν να μιλήσει. Ας είμαστε καθαροί: κανείς δεν της απαγόρευσε να μιλήσει. Όμως δεν συμπεριλήφθηκε στη λίστα των ομιλητών. Κι αυτό δεν είναι φίμωση. Είναι επιλογή.
Και ήταν, κατά τη γνώμη μας, μια απολύτως θεμιτή επιλογή.
Η αλλαγή του ρόλου
Οι αναφορές σε πολιτικές ευθύνες και στη στάση της κυβέρνησης δεν αποτελούν θέση ενός μόνο προσώπου. Έχουν διατυπωθεί από πολλούς συγγενείς και αποτελούν μέρος της κοινής διεκδίκησης για αλήθεια και δικαιοσύνη.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι το περιεχόμενο.
Το ζήτημα είναι ο ρόλος.
Η κυρία Καρυστιανού έχει ανακοινώσει τη δημιουργία πολιτικού κόμματος. Είναι δικαίωμά της. Δεν όφειλε να ρωτήσει τους υπόλοιπους συγγενείς. Όπως και δεν όφειλε να τους συμπεριλάβει στα σχέδια της. Επέλεξε να συνεχίσει τον αγώνα της από έναν νέο ρόλο: τον ρόλο της πολιτικού.
Αυτό, όμως, αλλάζει το πλαίσιο.
Μέχρι πρότινος, η φωνή της ήταν η φωνή του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων. Μια φωνή που ένωνε. Που δεν είχε κομματική ανάγνωση. Που δεν δημιουργούσε υποψίες σκοπιμότητας.
Σήμερα, ανεξαρτήτως προθέσεων, η δημόσια παρουσία της αποκτά αναπόφευκτα πολιτική διάσταση.
Στάση ευθύνης η στάση των συγγενών
Οι υπόλοιποι συγγενείς είχαν κάθε λόγο να διασφαλίσουν ότι το βήμα μιας υπερκομματικής συγκέντρωσης δεν θα μπορούσε, έστω και συμβολικά, να συνδεθεί με μια μελλοντική πολιτική διαδρομή.
Οι συγκεντρώσεις για τα Τέμπη δεν είναι προεκλογικές πλατφόρμες. Είναι χώροι συλλογικής μνήμης και διεκδίκησης δικαιοσύνης.
Η κοινωνική ενότητα που χτίστηκε γύρω από το αίτημα για αλήθεια είναι εύθραυστη. Δεν ανήκει σε κανέναν. Και οφείλει να προστατεύεται από κάθε πιθανή πολιτική μετάβαση μέσα από το ίδιο βήμα.
Η κυρία Καρυστιανού έχει κάθε δικαίωμα να πολιτευθεί. Από τη στιγμή όμως που επιλέγει αυτόν τον δρόμο, η παρουσία της σε ένα βήμα συγγενών δεν είναι πλέον αυτονόητη.
Ο αγώνας για τα Τέμπη είναι μεγαλύτερος από κάθε πρόσωπο.
Και ίσως, τελικά, η ωριμότητα των υπόλοιπων συγγενών να βρίσκεται ακριβώς εκεί: στο ότι προστάτευσαν τον χαρακτήρα της συγκέντρωσης.
Η Δικαιοσύνη δεν χρειάζεται κομματικό πρόσημο για να είναι απαίτηση.
Και η μνήμη δεν χρειάζεται πολιτικό φορέα για να παραμένει ζωντανή.
Το ζητούμενο δεν είναι ποιος μιλά.
Είναι να μη χαθεί ο λόγος για τον οποίο βγήκαμε όλοι στους δρόμους.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Αυτούς εμπιστεύεται: Τα 6 πρόσωπα που επέλεξε η Μαρία Καρυστιανού για την πρώτη γραμμή του κόμματός της
- Έρχονται μεγάλες ανατροπές: Τι έδειξε η τελευταία κρυφή δημοσκόπηση για το κόμμα Τσίπρα
- Στην αρχή ήταν αρνητικός: Ο λόγος που ο Τσίπρας δέχτηκε το «ΕΛΑΣ» για όνομα του κόμματός του
