Η απόφαση για το Predator επιβεβαιώνει ότι υπήρξε οργανωμένη παραβίαση απορρήτου. Το ποινικό σκέλος προχωρά αλλά το πολιτικό ερώτημα μένει ανοιχτό.
Η απόφαση για τις υποκλοπές δεν είναι απλώς μια δικαστική εξέλιξη. Είναι μια σημαντική πολιτική στιγμή.
Το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών καταδίκασε τους τέσσερις κατηγορούμενους για το Predator. Τελεία. Όμως η πραγματική συζήτηση αρχίζει μετά την τελεία.
Γιατί το ζήτημα των υποκλοπών δεν ήταν ποτέ μόνο ποινικό. Ήταν και παραμένει βαθιά θεσμικό.
Όχι μόνο ποινικό, αλλά βαθιά θεσμικό ζήτημα
Η υπόθεση δεν αφορά απλώς ένα παράνομο λογισμικό.
Αφορά τον τρόπο που λειτούργησε το κράτος. Αφορά το πώς παρακολουθήθηκε ο αρχηγός ενός κόμματος.
Αφορά το πώς ενημερώθηκε (ή δεν ενημερώθηκε) η Βουλή.
Αφορά το πώς επί μήνες η κοινωνία άκουγε για «νόμιμες επισυνδέσεις» και «ιδιώτες που δεν έχουν σχέση με το Δημόσιο».
Η χθεσινή απόφαση δημιουργεί ένα αδιαμφισβήτητο δεδομένο: υπήρξε παραβίαση απορρήτου. Υπήρξε οργανωμένη δράση. Υπήρξαν ευθύνες.
Αλλά το πολιτικό ερώτημα παραμένει ανοιχτό.
Η θέση των πρωταγωνιστών
Ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος βρέθηκε στο επίκεντρο της υπόθεσης, μίλησε για δικαίωση αλλά και για ανάγκη να φτάσει η διερεύνηση μέχρι τέλους. Δεν είναι τυχαίο.
Η παρακολούθηση ενός εν ενεργεία ευρωβουλευτή και υποψηφίου αρχηγού κόμματος δεν είναι μια τεχνική λεπτομέρεια. Είναι πολιτικό γεγονός πρώτης γραμμής.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος το έθεσε με θεσμικούς όρους: το θέμα δεν κλείνει με μια απόφαση.
Όταν η συζήτηση αγγίζει τον πυρήνα του κράτους δικαίου, δεν αρκεί η ποινική καταδίκη φυσικών προσώπων. Χρειάζεται θεσμική αποκατάσταση.
Και εδώ αρχίζει η δυσκολία.
Το κυβερνητικό αφήγημα και η νέα πραγματικότητα
Για χρόνια το κυβερνητικό αφήγημα στηρίχθηκε σε μια διάκριση: άλλο οι «νόμιμες επισυνδέσεις», άλλο το Predator.
Άλλο η ΕΥΠ, άλλο οι ιδιώτες.
Σήμερα, η εικόνα είναι πιο σύνθετη. Όχι γιατί το δικαστήριο απάντησε σε όλα. Αλλά γιατί πλέον υπάρχει δικαστική κρίση που επιβεβαιώνει ότι το δίκτυο παρακολουθήσεων δεν ήταν φαντασίωση της αντιπολίτευσης.
Συνολικά η αντιπολίτευση μιλά για ανάγκη πλήρους διαλεύκανσης. Το πολιτικό σύστημα ξαναμπαίνει σε τροχιά έντασης.
Η Βουλή πιθανόν θα επανέλθει στο θέμα. Και το ερώτημα που αιωρείται είναι απλό:
Ποιος ήξερε;
Ποιος κάλυψε;
Ποιος τελικά λογοδοτεί;
Η χθεσινή απόφαση δεν απαντά οριστικά. Αλλά αφαιρεί το βασικό επιχείρημα της αμφισβήτησης: ότι «δεν υπήρξε τίποτα».
Υπήρξε.
Η ώρα της λογοδοσίας
Και τώρα η συζήτηση μεταφέρεται από τη δικαστική αίθουσα στο πολιτικό πεδίο. Εκεί όπου κρίνονται όχι μόνο οι πράξεις, αλλά και η αξιοπιστία.
Η κυβέρνηση στην υπόθεση αυτή επένδυσε στην κόπωση. Στην αδιαφορία. Στο «δεν ασχολείται ο κόσμος». Υποβάθμισε. Μετέθεσε. Θόλωσε τα νερά.
Μίλησε για ιδιώτες. Για τεχνικές λεπτομέρειες. Για «νόμιμες διαδικασίες». Κι όλα αυτά αδιαφορώντας για το γεγονός πως το ζήτημα έκαιγε τον πυρήνα της Δημοκρατίας.
Η χθεσινή απόφαση δεν επιτρέπει πια υπεκφυγές.
Δεν ήταν «υπερβολή της αντιπολίτευσης».
Δεν ήταν «θεωρία συνωμοσίας».
Δεν ήταν «ένα θέμα που θα ξεχαστεί».
Ήταν οργανωμένη παραβίαση απορρήτου.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να κρύβεται πίσω από τη φράση «όλα έγιναν νόμιμα».
Γιατί η Δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο στη νομιμότητα των τύπων. Κρίνεται στη διαφάνεια. Στη λογοδοσία. Στην αλήθεια.
Και για ολα αυτά η συζήτηση τώρα αρχίζει.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Ριψοκίνδυνη απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού…
- Αιφνιδιασμός Σαμαρά με 10%
- Τσίπρας, Καρυστιανού ή Ανδρουλάκης; Ποιον βλέπουν οι δημοσκόποι φαβορί για τη δεύτερη θέση
