Η απόφαση της 26ης Φεβρουαρίου θα αφορά τέσσερις κατηγορούμενους. Οι αποκαλύψεις της δίκης, όμως, αφορούν την ίδια την κυβέρνηση. Και αυτές δεν διαγράφονται με μια ετυμηγορία.
Στις 26 Φεβρουαρίου το δικαστήριο θα ανακοινώσει την απόφασή του για την υπόθεση του Predator. Τυπικά, πρόκειται για μια ποινική διαδικασία που αφορά τέσσερις κατηγορούμενους. Πολιτικά, όμως, η υπόθεση αφορά την ίδια την κυβέρνηση.
Κατά τη διάρκεια της δίκης δεν ακούσαμε απλώς ότι κάποιοι ιδιώτες διακίνησαν ένα παράνομο λογισμικό. Ακούσαμε για οργανωμένη αποστολή μολυσμένων μηνυμάτων, για πληρωμές που έγιναν με συγκεκριμένες διαδρομές, για τεχνικά ίχνη που δείχνουν συστηματική δράση. Ακούσαμε ότι οι στόχοι δεν ήταν εγκληματικά δίκτυα, αλλά δημοσιογράφοι και πολιτικά πρόσωπα. Ακούσαμε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις προηγήθηκαν νόμιμες επισυνδέσεις και ακολούθησε επιμόλυνση με το λογισμικό Predator.
Αυτό δεν είναι εικόνα «ιδιωτικής αυθαιρεσίας». Είναι εικόνα μηχανισμού.
Ο πολιτικός έλεγχος
Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών υπάγεται απευθείας στο πρωθυπουργικό γραφείο. Η θεσμική αυτή επιλογή έγινε με απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Δεν πρόκειται για μια ανεξάρτητη δομή που λειτουργεί χωρίς πολιτικό έλεγχο. Όταν λοιπόν μέσα από τη δικαστική διαδικασία προκύπτει ότι υπήρξε πλέγμα παρακολουθήσεων που άγγιξε τον πυρήνα της πολιτικής ζωής, η πολιτική ευθύνη δεν μπορεί να εξαφανιστεί πίσω από νομικούς διαχωρισμούς.
Η κυβέρνηση επιμένει ότι πρόκειται για ιδιωτική υπόθεση. Όμως τα ίδια τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο δείχνουν κάτι πολύ πιο σύνθετο: οργανωμένη λειτουργία, συγκεκριμένες στοχεύσεις, διασταυρώσεις με κρατικές παρακολουθήσεις και αποφυγή ουσιαστικής διερεύνησης του σκανδάλου
Σε μια σοβαρή δημοκρατία, όταν αποκαλύπτεται ότι δημοσιογράφοι και πολιτικοί αρχηγοί παρακολουθήθηκαν με παράνομο λογισμικό, η συζήτηση δεν περιορίζεται στο ποιος πάτησε το κουμπί. Η συζήτηση αφορά το ποιος είχε την ευθύνη του ελέγχου.
Άσχετοι ή ένοχοι
Και εδώ η πραγματικότητα είναι σκληρή για την κυβέρνηση:
Αν δεν γνώριζε, τότε απέτυχε να ελέγξει τον μηχανισμό που υπάγεται σε αυτήν.
Αν γνώριζε, τότε η ευθύνη είναι και ποινική, πέρα από την πολιτική (την οποία άλλωστε έχει αναλάβει ο πρωθυπουργός)
Δεν υπάρχει ουδέτερη εκδοχή.
Η 26η Φεβρουαρίου θα δώσει μια ποινική απάντηση. Δεν θα σβήσει όμως το πολιτικό ερώτημα που γεννήθηκε μέσα στη δικαστική αίθουσα: πώς λειτούργησε ένα τέτοιο σύστημα παρακολούθησης επί των ημερών της κυβέρνησης, χωρίς να υπάρξει πλήρης και διαφανής λογοδοσία;
Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δεν αποκαθίσταται με δηλώσεις. Αποκαθίσταται με ευθύνη. Και μέχρι σήμερα, αυτή η ευθύνη δεν έχει αναληφθεί.
Η 26η Φεβρουαρίου θα δώσει μια ποινική απάντηση.
Αλλά η πολιτική απάντηση έχει ήδη καθυστερήσει.
Τελευταίες Ειδήσεις
- «Για να το συνδέσω με την Ιθάκη»: Το επικό σκίτσο του Πετρουλάκη για το νέο κόμμα Τσίπρα, για το οποίο μιλούν όλοι σήμερα
- Τα Μερομήνια προβλέπουν «σκληρό» καλοκαίρι: Ποιος θα είναι ο πιο δύσκολος μήνας
- Τεκτονικές αλλαγές σε νέα δημοσκόπηση: Τα 2 κόμματα που εξαφάνισε ο Τσίπρας με το καλημέρα
