Στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας, οι υγειονομικοί μίλησαν για υποστελέχωση και εξουθένωση, αποτυπώνοντας την πίεση που βιώνει καθημερινά το ΕΣΥ, πίσω από τις τελετές και την παρουσία του Άδωνι Γεωργιάδη.
Υπάρχει μια εικόνα που από μόνη της λέει περισσότερα από κάθε ανακοίνωση.Υπουργός Υγείας ευρωπαϊκής χώρας επισκέπτεται δημόσιο νοσοκομείο και γύρω του κυριαρχούν κράνη, ασπίδες και διμοιρίες των ΜΑΤ. Προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι αντιδράσεις των γιατρών και των νοσηλευτών του νοσοκομείου.
Αυτό συνέβη στο νοσοκομείο της Νίκαιας, όπου η παρουσία του Άδωνι Γεωργιάδη συνοδεύτηκε από ένταση και εικόνες που δεν τιμούν ούτε την κυβέρνηση, ούτε βέβαια το ίδιο το ΕΣΥ. Γιατροί και υγειονομικό προσωπικό που διαμαρτύρονται για τις συνθήκες εργασίας τους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Όταν χρειάζεσαι τη συνοδεία διμοιριών για να παραστείς στα εγκαίνια ανακαινισμένου ΤΕΠ Νοσοκομείου, τότε κάτι δεν λειτουργεί σωστά.
Η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να παρουσιάσει το περιστατικό ως «ακραία αντίδραση μειοψηφιών». Όμως, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη και πιο ανησυχητική. Οι γιατροί δεν διαμαρτύρονται από ιδεολογική εμμονή. Διαμαρτύρονται γιατί το σύστημα υγείας λειτουργεί εδώ και πολύ καιρό στα όρια του. Όπως και το προσωπικό που εργάζεται σε αυτό.
Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Οι ειδικευόμενοι γιατροί στην Ελλάδα καταγράφουν πανευρωπαϊκό ρεκόρ υπερεργασίας, φτάνοντας έως και 72 ώρες την εβδομάδα. Αυτό δεν είναι απλώς ένα στατιστικό στοιχείο. Είναι εξάντληση με ό,τι αυτή συνεπάγεται για το σύστημα υγείας. Είναι προσωπική φθορά των επαγγελματιών υγείας. Είναι ένα σύστημα που δεν στηρίζεται σε οργανωμένο σχεδιασμό από την πολιτεία, παρά μόνο στο φιλότιμο και στην καθημερινή υπέρβαση του υγειονομικού προσωπικού.
Και την ίδια στιγμή, ο δημόσιος διάλογος περιστρέφεται γύρω από επικοινωνιακές κινήσεις και τελετές εγκαινίων.
Ο κ. Γεωργιάδης οφείλει να αντιληφθεί ότι τα δημόσια νοσοκομεία δεν είναι σκηνικό για πολιτικές παραστάσεις. Δεν αρκούν οι «αναβαθμίσεις” των χώρων, όταν η καθημερινότητα των υγειονομικών χαρακτηρίζεται από ελλείψεις, υπερφόρτωση και διοικητική πίεση.
Το ΕΣΥ δεν χρειάζεται φωτογραφίες με κορδέλες. Χρειάζεται σχέδιο στελέχωσης, ουσιαστικά κίνητρα για νέους γιατρούς, επανασχεδιασμό εφημεριών, ενίσχυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας. Χρειάζεται πολιτική βούληση που να συγκρούεται με τις παθογένειες και όχι να τις διαχειρίζεται επικοινωνιακά.
Όταν οι υγειονομικοί που κρατούν όρθιο το σύστημα αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα δημόσιας τάξης, κάτι πάει στραβά. Και όταν η εικόνα του υπουργού πλαισιώνεται από ασπίδες αντί ιατρικού προσωπικού, η πολιτική αποτυχία γίνεται ορατή.
Η ανάταξη του ΕΣΥ δεν θα έρθει με διμοιρίες. Θα έρθει με εμπιστοσύνη, συνεργασία και ουσιαστικές παρεμβάσεις. Και όσο αυτές δεν υπάρχουν, οι αντιδράσεις δεν θα είναι θέμα «παρεξήγησης». Θα είναι αντανάκλαση μιας πραγματικότητας που πιέζει.
Το πρόβλημα δεν είναι οι γιατροί που φωνάζουν.
Το πρόβλημα είναι γιατί φτάσαμε στο σημείο να φωνάζουν κάτω από τα γκλομπ των ΜΑΤ.
Τελευταίες Ειδήσεις
- «Για να το συνδέσω με την Ιθάκη»: Το επικό σκίτσο του Πετρουλάκη για το νέο κόμμα Τσίπρα, για το οποίο μιλούν όλοι σήμερα
- Τα Μερομήνια προβλέπουν «σκληρό» καλοκαίρι: Ποιος θα είναι ο πιο δύσκολος μήνας
- Τεκτονικές αλλαγές σε νέα δημοσκόπηση: Τα 2 κόμματα που εξαφάνισε ο Τσίπρας με το καλημέρα
