Ο Κυριάκος Μητσοτάκης άνοιξε ουσιαστικά την προεκλογική περίοδο με το δίλημμα «σταθερότητα ή ακυβερνησία». Όμως σε μια χώρα που δοκιμάζεται από την ακρίβεια, τα καρτέλ και τα σκάνδαλα, το πραγματικό ερώτημα είναι πως αλλάζει η πορεία.
Κάθε προεκλογική περίοδος έχει φράσεις που γίνονται σύμβολά της. Αυτή τη φορά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε το «ακυβέρνητο καράβι». Μια εικόνα έντονη, εύκολα αναπαραγώγιμη, σχεδόν κινηματογραφική. Μια χώρα που κινδυνεύει να μείνει χωρίς κατεύθυνση αν δεν δοθεί «ισχυρή εντολή». Ένα αφήγημα που δεν απευθύνεται τόσο στη λογική όσο στο ένστικτο των πολιτών. Στο φόβο.
Με αυτή τη φράση, ο πρωθυπουργός ουσιαστικά κήρυξε την έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Το δίλημμα τέθηκε καθαρά: ή σταθερότητα με τη Νέα Δημοκρατία ή περιπέτεια.
Από εκεί και πέρα, όμως, η πολιτική συζήτηση οφείλει να επιστρέψει στην πραγματικότητα.
Ποια είναι η πραγματικότητα;
Η πραγματικότητα είναι ότι η ακρίβεια παραμένει σε υψηλά επίπεδα. Ότι το κόστος ζωής πιέζει τα νοικοκυριά διαρκώς. Ότι στην ενέργεια η αγορά λειτουργεί με δομές που ευνοούν τους ισχυρούς παίκτες και δημιουργούν εύλογες υποψίες πρακτικών καρτέλ. Ότι οι έλεγχοι συχνά εμφανίζονται καθυστερημένοι ή ανεπαρκείς. Ότι σκάνδαλα και υποθέσεις αδιαφάνειας αποτελούν πλέον την καθημερινότητα της πολιτικής ζωής του τόπου.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η επίκληση της «σταθερότητας» από μόνη της, δεν αρκεί. Σταθερότητα για ποιον; Για την αγορά που δεν ρυθμίζεται αποτελεσματικά; Για τις τιμές που δεν αποκλιμακώνονται ουσιαστικά; Για ένα σύστημα που συνεχίζει να προχωρά βασει των δικών του κανόνων;
Η κυβέρνηση επιχειρεί να μετατρέψει την εκλογική αναμέτρηση σε δημοψήφισμα ασφάλειας. Αντί να κριθεί για την αποτελεσματικότητα των πολιτικών της, ζητά να κριθεί για την ικανότητά της να αποτρέψει τον πιθανό κίνδυνο.
Όμως η κοινωνία δεν βιώνει αφηρημένους κινδύνους. Βιώνει συγκεκριμένες δυσκολίες. Και όταν αυτές παραμένουν, το δίλημμα «ή εμείς ή χάος» δεν αποτελεί πρόταση.
Η απάντηση της αντιπολίτευσης
Η αντιπολίτευση, σε αυτό το περιβάλλον, δεν μπορεί να περιοριστεί σε αμυντικές διαβεβαιώσεις ότι «δεν θα υπάρξει ακυβερνησία». Αν αποδεχθεί το πλαίσιο, έχει ήδη ηττηθεί επικοινωνιακά. Η απάντηση πρέπει να είναι πιο ευθεία: η χώρα δεν βρίσκεται μπροστά σε δίλημμα ύπαρξης, αλλά σε δίλημμα πολιτικής κατεύθυνσης.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν συνεχίζεται ένα μοντέλο που αντιμετωπίζει την ακρίβεια με επιδοματικές ανάσες αντί για διαρθρωτικές παρεμβάσεις, που δείχνει ανοχή σε στρεβλώσεις της αγοράς και που περιορίζει τη συζήτηση για τη διαφθορά σε επικοινωνιακή διαχείριση. Ή αν ανοίγει μια ουσιαστική συζήτηση για ρύθμιση, έλεγχο, διαφάνεια και ανακατανομή βαρών.
Η αντιπολίτευση οφείλει να τοποθετηθεί καθαρά. Να μιλήσει για σύγκρουση με τα καρτέλ στην ενέργεια. Για πραγματική ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών. Για διαφάνεια χωρίς εξαιρέσεις. Για αγορά που λειτουργεί υπέρ του ανταγωνισμού και όχι υπέρ των λίγων. Να καταστήσει σαφές ότι η σταθερότητα δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά αποτέλεσμα δίκαιης πολιτικής. Και να παρουσιάσει ολοκληρωμένη πρόταση αλλαγής μοντέλου: θεσμικού, οικονομικού, πολιτισμικού και παραγωγικού. Να περιγράψει πώς αναδιοργανώνεται το κράτος, πώς θωρακίζονται οι ανεξάρτητοι θεσμοί, πώς διαμορφώνεται νέο παραγωγικό πρότυπο με έμφαση στην καινοτομία, την ανταγωνιστικότητα και τη δίκαιη ανάπτυξη. Χωρίς σαφή περιγραφή αυτού του εναλλακτικού μοντέλου, η αντιπαράθεση μένει σε επίπεδο καταγγελίας.
Αν η κυβέρνηση επέλεξε να ανοίξει την προεκλογική περίοδο με ένα δίλημμα φόβου, η αντιπολίτευση οφείλει να απαντήσει με ένα δίλημμα ουσίας: συνέχιση μιας πολιτικής που αφήνει ανοιχτά μέτωπα στην οικονομία και στη θεσμική λειτουργία ή αλλαγή κατεύθυνσης με σαφές σχέδιο.
Διότι στο τέλος, οι πολίτες δεν θα κρίνουν ποιος περιέγραψε πιο δραματικά την τρικυμία.
Θα κρίνουν ποιος μπορεί να βελτιώσει αποτελεσματικά τη ζωή τους.
Τελευταίες Ειδήσεις
- ΣΚΑΪ, πρώην σύντροφοι και… θανατική ποινή: Το τριπλό χτύπημα που εξόργισε τον Τσίπρα
- Η τρίτη δύναμη χωρίς κόμμα: Το παράδοξο των 27 που αλλάζουν το παιχνίδι
- Ο δρόμος Μητσοτάκη προς την κάλπη: Τραμπ, ΔΕΘ, Μάρμαρα, εκλογές
