Η αποχή ως πολιτική στάση και ο συνδικαλισμός που απαξιώθηκε

Η αποχή ως πολιτική στάση και ο συνδικαλισμός που απαξιώθηκε

Το σχόλιο του Γιώργου Βούλγαρη για το κοινό που θέλει να ψηφίσει αλλά δεν βρίσκει κάποιο κόμμα να το εκφράζει

Όπου και αν έχουν στηθεί κάλπες τα τελευταία χρόνια, η αποχή έχει υψηλά ποσοστά. Σε κάποιες δημοσκοπήσεις, δημοφιλέστερος πολιτικός αρχηγός είναι ο «κανένας».

Αναφορικά με την πολιτική, καταγράφεται πλέον ένα κοινό, το οποίο θέλει να ψηφίσει αλλά δεν βρίσκει κάποιο κόμμα να το εκφράζει.
Πρόκειται για ανθρώπους από κοινωνικά στρώματα, που είδαν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται, να μην μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες τους και γενικώς να μην έχουν αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο.

Το συγκεκριμένο κοινό, βλέπει, ακούει, αλλά δεν εμπιστεύεται. Δεν είναι αυτοί που γυρίζουν την πλάτη στην πολιτική λέγοντας όλοι ίδιοι είναι. Δεν είναι οι αδιάφοροι. Είναι πολιτικά άστεγοι και αναζητούν στέγη. Διατηρούν στάση αναμονής. Παρακολουθούν αλλά δεν αποφασίζουν.

Ακόμη και έμπειρα στελέχη κομμάτων, αναγνωρίζουν τη δυσκολία να πάνε στην κάλπη οι πολίτες μετά από όσα έχουν συμβεί στη χώρα (μνημόνια) με ευθύνη των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης. Οι ίδιοι, είναι και εργαζόμενοι, οι οποίοι δεν εμπιστεύονται τους συνδικαλιστές.

Θεωρούν ότι δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Εάν σε αυτό το κλίμα, προσθέσουμε και όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας για τον άφαντο στα μνημόνια πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Γιάννη Παναγόπουλο, καθώς και τη στήριξη που του παρέχουν ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, τότε τα πράγματα γίνονται χειρότερα.

Οι εργαζόμενοι νιώθουν ανυπεράσπιστοι, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, ενώ το 13ωρο και οι ελαστικές σχέσεις εργασίας γίνονται κανονικότητα.

Και για να μην αφήσουμε απ’ έξω τα δικά μας «χωράφια» στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ, σημειώθηκε τεράστια αποχή.

Τελευταίες Ειδήσεις