Human Rights Report: όταν ο Μαρινάκης μιλά, η έκθεση δικαιώνεται

Η ετήσια έκθεση της Human Rights Watch για την Ελλάδα το 2026 αποτελεί κόλαφο. Περιγράφει μια χώρα στην οποία το κράτος δικαίου καταρρέει σταθερά: με πιέσεις προς τη δημοσιογραφία, με καταχρηστικές αγωγές SLAPP, με πρακτικές συγκάλυψης και με εμφανή ανοχή σε πρακτικές που περιορίζουν τον έλεγχο της κυβέρνησης.

Η έκθεση δεν μένει σε γενικόλογες διαπιστώσεις. Καταγράφει συγκεκριμένα ότι στην Ελλάδα η φίμωση δεν επιχειρείται με απαγορεύσεις, αλλά με πιο «θεσμικά» μέσα: νομικές απειλές, οικονομική εξουθένωση, δημόσιες στοχοποιήσεις και ένα περιβάλλον που οδηγεί τους δημοσιογράφους στην αυτολογοκρισία. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις SLAPP αγωγές, αλλά και στο γεγονός ότι η χώρα καθυστερεί να ενσωματώσει την ευρωπαϊκή anti-SLAPP Οδηγία, με καταληκτική προθεσμία την 7η Μαΐου 2026. Για τη Human Rights Watch, η ημερομηνία αυτή δεν είναι τυπική υποχρέωση, αλλά κρίσιμο τεστ για το αν η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται την ελευθερία του Τύπου ως θεμέλιο της δημοκρατίας ή ως ενόχληση.

Στο ίδιο πνεύμα, η έκθεση καταγράφει και τη δημόσια διαμαρτυρία της Λάουρα Κοβέσι για τον χειρισμό δικογραφίας που διαβιβάστηκε στη Βουλή. Το ότι η παρέμβαση της Ευρωπαίας Εισαγγελέα περιλαμβάνεται σε διεθνή έκθεση ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι από μόνο του ενδεικτικό: οι ανησυχίες για τη λογοδοσία στην Ελλάδα δεν αφορούν μόνο τα ΜΜΕ, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική εξουσία διαχειρίζεται σοβαρές υποθέσεις.

Αυτές οι διαπιστώσεις μάλιστα ήρθαν να επιβεβαιωθούν… προτού ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις. Μόλις λίγες ημέρες μετά τη δημοσιοποίηση της έκθεσης, στη διάρκεια της ενημέρωσης των πολιτικών συντακτών, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης αντέδρασε σε ερώτηση δημοσιογράφου για τον ρόλο του Λιμενικού στη Χίο αφαιρώντας του τον λόγο και απειλώντας τον δημόσια με μήνυση. Όχι σε κάποια ιδιωτική αντιπαράθεση, αλλά μπροστά στις κάμερες, από το επίσημο βήμα της κυβέρνησης.

Η ερώτηση ήταν αν το Λιμενικό προχώρησε σε επιχείρηση διάσωσης ή αποτροπής. Δηλαδή, αν το κράτος έσωσε ανθρώπους ή αν επιχείρησε να τους απομακρύνει. Αντί απάντησης, ακούστηκαν προειδοποιήσεις για «ποινικές συνέπειες», κατηγορίες περί «παραποίησης δεδομένων» και απειλές νομικών ενεργειών.

Η στάση του Παύλου Μαρινάκη ήταν επίδειξη ισχύος. Κι ακριβώς επειδή προέρχεται από τον επίσημο εκπρόσωπο της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, αποκτά τεράστια σημασία. Επιβεβαιώνει στην πράξη όσα καταγράφει η Human Rights Watch: ότι η πίεση προς τη δημοσιογραφία ασκείται μέσω φόβου, νομικών απειλών και κανονικοποίησης της φίμωσης.

Αυτός είναι ο πυρήνας της αλαζονείας της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Όχι μόνο στην απειλή καθαυτή, αλλά στη φυσικότητα με την οποία εκφέρεται. Σαν να είναι αυτονόητο ότι η κυβέρνηση μπορεί να αφαιρεί τον λόγο, να εκφοβίζει και να μην απολογείται. Υποκλοπές, Τέμπη, καθυστερήσεις στη λογοδοσία, επιθέσεις στη δημοσιογραφία: το μοτίβο επαναλαμβάνεται.

Η έκθεση της Human Rights Watch δεν είναι προειδοποίηση για το μέλλον. Είναι περιγραφή του παρόντος. Και όσο η κυβερνητική πρακτική συνεχίζει να επιβεβαιώνει με τέτοια καθαρότητα τις διαπιστώσεις της, τόσο η συζήτηση για το κράτος δικαίου παύει να είναι θεωρητική και γίνεται επείγουσα.

Γιατί μια δημοκρατία δεν κρίνεται από τις διακηρύξεις της κυβέρνησης, αλλά από το πώς αντιδρά όταν της ασκείται έλεγχος. Και σε αυτό το τεστ, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει αποτύχει παταγωδώς.