Η Ανάσταση στα μπαλκόνια, το ραντεβού με τον κύριο Τσιόδρα και η Ημέρα της Μαρμότας με τον Bill Murray
Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2020… Χαλαρός καφές στην Αλεξανδρούπολη, με φίλους στο κέντρο της πόλης… και ξαφνικά βουβαμάρα… τα βλέμματα όλων στρέφονται στις οθόνες των κινητών. «Διαπιστώθηκε το πρώτο κρούσμα στη χώρα»… «Έφτασε ο κορονοϊός στην Ελλάδα»… «Γυναίκα η πρώτη φορέας του ιού»… «Συναγερμός στο Ελευθέριος Βενιζέλος»… ήταν κάποιοι από τους τίτλους που έμειναν χαραγμένοι στη μνήμη μου, από εκείνη την ημέρα. Μη γνωρίζοντας το τι ακριβώς θα μας περίμενε. Ο καφές πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Ποδόσφαιρο, σχέσεις, δουλειά, ζώδια, διακοπές, μπήκανε στην άκρη και στα στόματα όλων, υπήρχε μόνο μία πρόταση: «Τί είναι αυτό ρε… από την Κίνα δεν ήρθε;»
Οι πιο χαλαροί, απέδωσαν τους τίτλους αυτούς στη μανία των ΜΜΕ να τρομοκρατούν τον κόσμο. Οι λιγότερο χαλαροί, θεώρησαν πως θα έρθουμε αντιμέτωποι με έναν ακόμα ιό, όπως αυτός των τρελών αγελάδων ή της γρίπης των πτηνών. Κανείς ωστόσο δεν μπορούσε να φανταστεί αυτό που θα ακολουθούσε. Γιατί αυτό που μας περίμενε, είτε ψύχραιμος είτε υστερικός, στην πραγματικότητα μόνο αν ήσουν σεναριογράφος ταινίας επιστημονικής φαντασίας, θα μπορούσες να το διανοηθείς.
Μάσκες, εμβόλια, μηνύματα για μετακίνηση, καθολικά lock down, σκηνές πανικού σε νοσοκομεία, δρόμους και αεροδρόμια, εγκλεισμός και άδειασμα των σούπερ μάρκετ, ήταν κάποια μόνο από τα πρωτόγνωρα πράγματα που ζήσαμε, εν μέσω της πανδημίας. Αλλαγή χρόνου σε άδεια σπίτια, Ανάσταση στα μπαλκόνια, γενέθλια μέσω βίντεο κλήσεων και ανθρώπινη επαφή μέσω τηλεφώνου.
Και τώρα που τα σκεφτόμαστε, μας φαίνονται ακόμα πιο άγρια απ’ ότι τότε που τα βιώναμε. Ίσως γιατί τώρα, εκτός από τις απώλειες και τις στερήσεις, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τις επιπτώσεις της επόμενης μέρας. Μία μέρα γεμάτη άγχος, για τις επιπτώσεις που είχαν τα εμβόλια, για τις σχέσεις που δοκιμάστηκαν, για τις οικογένειες που δεν άντεξαν τον εγκλεισμό στο σπίτι και διέλυσαν, για τις επιχειρήσεις που δεν μπόρεσαν να σηκώσουν ξανά κεφάλι, για τις ώρες που έγιναν μέρες, για τις μέρες που έγιναν μήνες, για μία τεράστια γενιά παιδιών, που έμαθε να μένει σπίτι και δύσκολα πλέον ζει έξω από αυτό.
Και μέσα σε όλα αυτά, οι νέες συνήθειες… μάσκες, self test, αντισηπτικά, αγκαλιές και φιλιά εξ αποστάσεως, μηνύματα για (περιορισμένου χρόνου) έξοδο από το σπίτι και τον κύριο Τσιόδρα, κάθε απόγευμα στις 18:00, να μαζεύει όλη την οικογένεια γύρω από το τραπέζι του σαλονιού. Όχι για να παίξουνε επιτραπέζια, όχι για να πούνε τα νέα τους, αλλά για να ενημερωθούν για τα κρούσματα και τους θανάτους στη χώρα, εκείνο το 24ωρο. Και η επόμενη μέρα, πάλι η ίδια με την προηγούμενη… και ξανά και ξανά, σαν να είμαστε στην Ημέρα της Μαρμότας, με τον Bill Murray.
Και παρ΄ όλα αυτά, έξι χρόνια μετά, τα ερωτήματα να παραμένουν αναπάντητα. Τα δεκάδες ερωτήματα… τι θα γίνει ΑΝ…
ΑΝ έρθει ένας άλλος ιός;
ΑΝ θα επιστρέψει με πιο επιθετική μορφή ο ίδιος;
ΑΝ όλα αυτά ήταν προσχεδιασμένα;
ΑΝ ήμασταν κομπάρσοι, σε ένα έργο που λίγοι γνώριζαν;
ΑΝ θα εμφανιστεί ξανά ο «ασθενής 0»;
Απαντήσεις σίγουρα δεν θα δοθούν, οι πληγές του covid-19, παραμένουν ανοιχτές και θα συνεχίσουν να είναι. Φόβος, αγωνία και εντάσεις, θα αποτελούν μέρος της καθημερινότητας μας. Ωστόσο υπάρχει και κάτι, που όσο και να προσπαθήσουν κάποιοι, όσες κακουχίες και αν έρθουν, όσες αλλαγές και αν υποστούμε, θα είναι πάντα δικό μας. Και αυτό δεν είναι άλλο από την ελπίδα, πως ακόμα και μέσα από τις μεγαλύτερες δυσκολίες, θα υψώσουμε το ανάστημα και θα συνεχίσουμε. Όχι μόνο γιατί πρέπει, αλλά και γιατί μπορούμε… Άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο… Το θέμα είναι ότι μπορούμε…
Τελευταίες Ειδήσεις
- ΣΚΑΪ, πρώην σύντροφοι και… θανατική ποινή: Το τριπλό χτύπημα που εξόργισε τον Τσίπρα
- Η τρίτη δύναμη χωρίς κόμμα: Το παράδοξο των 27 που αλλάζουν το παιχνίδι
- Ο δρόμος Μητσοτάκη προς την κάλπη: Τραμπ, ΔΕΘ, Μάρμαρα, εκλογές
