Artemis II: Οι αστροναύτες μπαίνουν στην πιο τρομακτική φάση, με θερμοκρασίες έως 3.000°C στην επιστροφή στη Γη
Artemis II. Η αποστολή της NASA μπορεί να ολοκλήρωσε με επιτυχία την ιστορική πτήση γύρω από τη Σελήνη, όμως το πιο σκληρό τεστ έρχεται τώρα, στην επιστροφή. Το Orion, που μεταφέρει τους Ρέιντ Γουάιζμαν, Κριστίνα Κοχ, Βίκτορ Γκλόβερ και Τζέρεμι Χάνσεν, ετοιμάζεται να ξαναμπεί στην ατμόσφαιρα της Γης σε μια διαδικασία που συνδυάζει ακραία ταχύτητα, τεράστια θερμικά φορτία, ισχυρές επιβραδύνσεις και ένα αναπόφευκτο διάστημα σιωπής στις επικοινωνίες. Η NASA είχε ανακοινώσει ότι το splashdown του Artemis II στοn Ειρηνικό, ανοιχτά του Σαν Ντιέγκο, είχε προγραμματιστεί για την Παρασκευή 10 Απριλίου στις 8:07 μ.μ. ώρα Ανατολικής Ακτής, δηλαδή 5:07 μ.μ. PDT, έπειτα από μια περίπου 10ήμερη αποστολή γύρω από τη Σελήνη. Λίγο πριν από την είσοδο στην ανώτερη ατμόσφαιρα, το Orion φτάνει μέγιστη ταχύτητα περίπου 23.864 μίλια ανά ώρα, δηλαδή σχεδόν 38.400 χιλιόμετρα την ώρα, και αυτή ακριβώς η ιλιγγιώδης ταχύτητα είναι που μετατρέπει την επανείσοδο στη δυσκολότερη φάση όλης της αποστολής.
Artemis II: Γιατί η επανείσοδος είναι πιο τρομακτική απ’ όσο νομίζουν οι περισσότεροι
Συνήθως όταν κάποιος σκέφτεται ένα ταξίδι στο Διάστημα, το μυαλό πηγαίνει στην εκτόξευση. Στην πραγματικότητα, όμως, η επιστροφή μπορεί να είναι εξίσου επικίνδυνη, ίσως και πιο ύπουλη. Το Orion δεν μπαίνει απλώς στην ατμόσφαιρα. Πέφτει μέσα της με υπερηχητική ταχύτητα μεγαλύτερη από 11 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, δηλαδή περίπου 40 φορές πιο γρήγορα από ένα επιβατικό αεροσκάφος. Σύμφωνα με τον ειδικό στην υπερηχητική αεροθερμοδυναμική Κρις Τζέιμς από το Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ, σε επίπεδο κινητικής ενέργειας το σκάφος έχει σχεδόν 2.000 φορές περισσότερη ενέργεια ανά κιλό από ένα αεροπλάνο γραμμής. Όλη αυτή η ενέργεια πρέπει να «σβήσει» μέσα σε λίγα λεπτά, με ελεγχόμενο τρόπο, ώστε το σκάφος να επιβραδύνει αρκετά για να αναπτυχθούν τα αλεξίπτωτα και να γίνει ασφαλής προσθαλάσσωση. Το Orion, αντί να είναι όσο πιο αεροδυναμικό γίνεται, είναι σχεδιασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργεί μεγάλη αντίσταση και να χρησιμοποιεί την ατμόσφαιρα σαν φρένο. Αυτό, όμως, σημαίνει ταυτόχρονα ότι ο αέρας γύρω του συμπιέζεται βίαια, υπερθερμαίνεται και μετατρέπεται σε πλάσμα, δημιουργώντας και το γνωστό blackout στις επικοινωνίες.
Artemis II: Η θερμική ασπίδα που πρέπει να αντέξει την «κόλαση»
Το πιο κρίσιμο στοιχείο επιβίωσης είναι η θερμική ασπίδα του Orion. Ο αέρας γύρω από το σκάφος, λόγω του ωστικού κύματος της επανεισόδου, μπορεί να φτάσει θερμοκρασίες 10.000 βαθμών Κελσίου ή και περισσότερο, δηλαδή περίπου διπλάσιες από τη θερμοκρασία της επιφάνειας του Ήλιου. Παρ’ όλα αυτά, χάρη στον σχεδιασμό του οχήματος και στο σύστημα θερμικής προστασίας, η μέγιστη θερμοκρασία στην επιφάνεια της θερμικής ασπίδας συγκρατείται γύρω στους 3.000 βαθμούς Κελσίου. Το υλικό που χρησιμοποιείται λέγεται Avcoat και είναι εξέλιξη του υλικού που χρησιμοποιήθηκε και στις αποστολές Apollo. Πρόκειται για ασπίδα αποθερμοποίησης, δηλαδή για υλικό που σταδιακά φθείρεται, αποσυντίθεται και «θυσιάζεται» για να απομακρύνει θερμότητα από το σκάφος. Έτσι, η εξωτερική επιφάνεια μπορεί να πυρακτωθεί και να αποκολληθεί τμηματικά, αλλά το εσωτερικό όπου βρίσκεται το πλήρωμα να παραμείνει σε ασφαλή επίπεδα. Η NASA έχει τονίσει ότι η θερμική ασπίδα είναι ένα από τα πιο κρίσιμα στοιχεία όλου του Orion, ενώ η ίδια η υπηρεσία έχει εξηγήσει πως μετά το splashdown οι αστροναύτες θα ανασυρθούν και θα μεταφερθούν για ιατρικές αξιολογήσεις στο USS John P. Murtha.
Το ζήτημα γίνεται ακόμη σοβαρότερο αν θυμηθεί κανείς ότι στην αποστολή Artemis I, τη μη επανδρωμένη δοκιμή που προηγήθηκε, η θερμική ασπίδα υπέστη μεγαλύτερη αποσάθρωση από την αναμενόμενη, με ορισμένα κομμάτια υλικού να αποκολλώνται. Η NASA κατέληξε έπειτα από αναλύσεις ότι το πρόβλημα σχετιζόταν με το λεγόμενο skip entry, όταν το σκάφος «αναπηδά» προσωρινά έξω από την ατμόσφαιρα πριν συνεχίσει την κάθοδό του. Για το Artemis II, η τροχιά επανεισόδου τροποποιήθηκε ώστε να μειωθεί αυτό το πιο έντονο skip, διατηρώντας την άνωση αλλά περιορίζοντας τη συσσώρευση πίεσης στο εσωτερικό του υλικού. Με απλά λόγια, η επιβίωση των αστροναυτών δεν βασίζεται σε τύχη ή σε μια γενική αντοχή του σκάφους, αλλά σε εξαιρετικά ακριβή υπολογισμό τροχιάς, ταχύτητας, θερμικής προστασίας, αλεξιπτώτων και διαδικασιών ανάκτησης. Και ακριβώς γι’ αυτό, όσο εντυπωσιακή ήταν η πτήση γύρω από τη Σελήνη, η πραγματική ανακούφιση έρχεται μόνο όταν το Orion πέσει με ασφάλεια στον Ειρηνικό.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Αφού δεν υπάρχει τίποτα, τι φοβούνται από μια Εξεταστική;
- H σιωπή του Καραμανλή, ο φόβος της Νέας Δημοκρατίας
- ΣΚΑΪ, πρώην σύντροφοι και… θανατική ποινή: Το τριπλό χτύπημα που εξόργισε τον Τσίπρα
