Στην αμερικανική πολιτική σκηνή, η απειλή του Τραμπ έχει μετατραπεί σε παράδειγμα αυτοκαταστροφής. Δημοκρατικοί και μέρος των Ρεπουμπλικάνων συμφωνούν ότι η απειλή κατά του Ιράν δεν αποτελεί στρατηγικό σχεδιασμό αλλά έλλειψη σχεδίου
«Μια ολόκληρη κοινωνία θα πεθάνει απόψε», είπε ο Ντόναλντ Τραμπ, απειλώντας να βομβαρδίσει κάθε γέφυρα, κάθε εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και κάθε εγκατάσταση νερού στο Ιράν αν η Τεχεράνη δεν δηλώσει υποταγή στις προσταγές του. Αυτές οι λέξεις δεν είναι μόνο βίαιη πολιτική ρητορική, είναι μια στροφή στη λογική του τρομοκράτη, που θέτει την ίδια την κοινή λογική της διεθνούς πολιτικής σε κίνδυνο να εξαφανιστεί. Ο αμερικανικός Τύπος και μεγάλο μέρος της πολιτικής σκηνής στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, δεν έκρυψε την οργή της.
Ο αμερικανικός Τύπος περιγράφει την απειλή του Τραμπ για τις πολιτικές υποδομές του Ιράν ως απόλυτη απόκλιση από τον πολιτικοποιημένο πόλεμο. Πρόκειται για μία πράξη που θα οδηγήσει σε ολοκληρωτική καταστροφή της βάσης της ανθρώπινης ύπαρξης, σε έναν ολόκληρο λαό. Ολοένας και περισσότεροι Αμερικανοί τάσσονται πλέον στο πλευρό των Ιρανών που έχουν ορκιστεί να πολεμήσουν και να πεθάνουν αντί να παραδοθούν σε μια στρατηγική βασισμένη στην απειλή γενοκτονίας.
Πολιτικοί, νομικοί και βετεράνοι προειδοποιούν ότι η απειλή να γίνει «στόχος κάθε γέφυρα και κάθε εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος στο Ιράν» αντιβαίνει στις διεθνείς συμβάσεις για τον πόλεμο και θα μπορούσε να κατηγορηθεί ως έγκλημα πολέμου. Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις καλούνται να «πολεμήσουν» πρωτίστως με το ηθικό δίλημμα, καθώς είναι πιθανόν να κληθούν να εκτελέσουν εντολές που θυμίζουν σενάρια τρομοκράτη, όχι στρατηγού.
Ο Τραμπ έχει χάσει τη… μπάλα κι αντί να μιλά για στοχευμένες στρατιωτικές επιλογές, η Ουάσινγκτον, μέσω της απειλής του προέδρου, μετακινεί την εξωτερική πολιτική σε μια φανταστική περιοχή όπου η διαπραγμάτευση αντικαθίσταται από το «αν δεν κάνεις αυτό που λέω εγώ, θα καταστραφείς». Ο αμερικανικός Τύπος επισημαίνει ότι η επιμονή του Τραμπ σε μια τέτοια απειλή δίνει στην πολιτική των ΗΠΑ έναν χαρακτήρα λεκτικής βίας και προσωπικής εκβίασης, πολύ πιο κοντά στη γλώσσα δικτατορικών καθεστώτων ή τρομοκρατικών οργανώσεων απ’ ό,τι ενός δημοκρατικού κράτος. Δημοκρατικοί βουλευτές κι άλλα κορυφαία στελέχη του Κογκρέσου χαρακτηρίζουν την απειλή του Τραμπ για τις πολιτικές υποδομές του Ιράν ως «λόγια τρομοκράτη». Οι ίδιοι υπογραμμίζουν ότι η συμπεριφορά του προέδρου αντανακλά μια ψυχική και πολιτική «ασθένεια» που απομακρύνει τις ΗΠΑ από τα πρότυπα της δημοκρατικής πολιτικής και του κράτους δικαίου.
Η «τρομοκρατική» τακτική του Τραμπ και γιατί δεν αποδίδει
Στην αμερικανική πολιτική σκηνή, η απειλή του Τραμπ έχει μετατραπεί σε παράδειγμα αυτοκαταστροφής. Δημοκρατικοί και μέρος των Ρεπουμπλικάνων συμφωνούν ότι η απειλή να καταστραφούν οι βασικές υποδομές του Ιράν δεν αποτελεί στρατηγικό σχεδιασμό, αλλά μια καταφανέστατη έλλειψη πολιτικής βούλησης, που θέλει να καλύψει στρατηγική αδυναμία. Το Ιράν, αντί να πτοηθεί, απαντά με ένα σαφές πολιτικό μήνυμα. Ηγέτες, πολίτες και στρατιωτικοί θέτουν την απόσυρση από την απειλή του Τραμπ ως «θέμα τιμής» κι «αίσθησης ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Η Τεχεράνη υποστηρίζει ότι ακόμη κι αν γίνει πράξη η απειλή, το Ιράν θα προχωρήσει σε «αντισταθμιστικές επιθέσεις σε συμμάχους των ΗΠΑ» – ιδιαίτερα σε ενεργειακές υποδομές, λιμάνια και πετρελαϊκά πλοία, μετατρέποντας την αρχική απειλή σε έναν ανέλεγκτο κύκλο βίας κι αίματος, που θα φέρει απώλειες και στις δύο πλευρές.
Για το Ιράν, η απειλή του Τραμπ έχει πλέον και εσωτερικό πολιτικό αντίκτυπο. Ο ισλαμικός κόσμος βλέπει σε αυτή την απειλή μια ακόμη απόδειξη ότι οι ΗΠΑ δεν διαφέρουν από τις δυνάμεις που χρησιμοποιούν την ανθρώπινη ζωή ως πιόνια. Αυτό δίνει στην Τεχεράνη την ευκαιρία να αποκτήσει πολιτική πνοή στην εσωτερική και περιφερειακή σκηνή, ενώ ο Τραμπ χάνει το προβάδισμα που είχε στη διεθνή κοινή γνώμη. Η Ευρώπη και οι σύμμαχοι των ΗΠΑ βρίσκονται επίσης αντιμέτωποι με ένα δίλημμα. Να υψώσουν χαρακτήρα και να προσπαθήσουν να συνετίσουν τον «πλανητάρχη» ή να συνταχθούν στο πλευρό του. Προς το παρόν, η Δύση γυρίζει αλλού το βλέμμα, την ώρα που κάποιες χώρες ήδη προετοιμάζουν διπλωματικές πρωτοβουλίες για να αποσυνδεθούν από την απειλητική στρατηγική των ΗΠΑ, ενώ άλλες ζητούν ενεργό ρόλο των Ηνωμένων Εθνών για παρεμπόδιση γενικευμένου πολέμου στο Ιράν.
Τα πιθανά σενάρια
Αν λάβουμε υπόψιν το απευκταίο σενάριο, ότι η Ουάσινγκτον, ακολουθώντας το παραλήρημα του Τραμπ, αποφασίσει να προχωρήσει στην απειλή της «ολοκληρωτικής καταστροφής» των υποδομών του Ιράν, ακόμα κι έτσι, το όλο εγχείρημα θα οδηγηθεί σε πολιτική και στρατηγική αποτυχία.
Το πρώτο σενάριο, είναι αυτό του μαζικού βομβαρδισμού, ένα είδος τρομοκρατίας υπό τον κρατικό μανδύα. Εάν ο Τραμπ μετατρέψει την απειλή του σε βομβαρδισμό κάθε γέφυρας, εργοστασίου παραγωγής ρεύματος και αποστακτήρα νερού σ’ έναν ολόκληρο πληθυσμό, η Αμερική δεν θα αναδειχθεί «υπερδύναμη», αλλά υπερ‑τρομοκράτης. Η ανθρωπιστική καταστροφή θα είναι ασύμφορη. Εκατομμύρια πολίτες θα βρεθούν χωρίς ρεύμα, νερό και πρόσβαση σε νοσοκομεία, ενώ ο ίδιος ο Τραμπ θα έχει μετατραπεί σε συμβολική εικόνα της συλλογικής τρομοκρατίας. Η διεθνής κατακραυγή θα είναι άμεση. Οι ΗΠΑ θα αποκαλούνται «κράτος τρομοκράτης» από Βορρά μέχρι Νότο κι από Ανατολή μέχρι Δύση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, πιθανώς κι άλλοι σύμμαχοι θα σύρουν Τραμπ και Νετανιάχου σε διεθνή δικαστήρια, ενώ θεωρείται δεδομένο ότι και το «πάγωμα» των σχέσεων ΗΠΑ-ΝΑΤΟ θα είναι αναπόφευκτο.
Το δεύτερο σενάριο, θέλει τον Τραμπ να μην εκτελέσει ποτέ πραγματικά την απειλή, αλλά να την κρατάει αιωρούμενη ως πολιτικό εργαλείο πίεσης. Σε αυτή την περίπτωση, η απειλή θα έχει πετύχει να τρομοκρατήσει τους Ιρανούς και να προκαλέσει μεγαλύτερα εμφράγματα στις αγορές. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον θα έχει κερδίσει μια στιγμιαία προσοχή, αλλά θα έχει χάσει μια και καλή την αξιοπιστία της ως μια υπερδύναμη πολιτικής που στηρίζεται σε προγράμματα και συμφωνίες, κι όχι σε ατομικές εκρήξεις και παραληρήματα τύπου Τραμπ και Χέγκσεθ. Το Ιράν από την πλευρά του, θα συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο, προκαλώντας «έμφραγμα» στα Στενά του Ορμούζ, ενώ θα συνεχίσει να απειλεί τους γείτονες στη Μέση Ανατολή.
Το τρίτο σενάριο είναι η πολιτική αποκλεισμού του Τραμπ. Η απειλή για αφανισμό των Ιρανών, προκαλεί ήδη τεράστιες αναταράξεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, κι ο ίδιος ο Τραμπ θα οδηγηθεί να την αποσύρει, ή τουλάχιστον να την μετατρέψει σε μια πιο «ελεγχόμενη» μορφή. Αυτό θα σημαίνει ότι η απειλή θα έχει επιτύχει ως δημαγωγική πράξη, αλλά θα έχει αποτύχει πολιτικά και στρατιωτικά.
Η Ουάσιγκτον βρίσκεται ήδη σε αδιέξοδο με τα καμώματα του Αμερικανού προέδρου. Αν η απειλή γίνει πραγματικότητα, θα προκαλέσει παγκόσμια κατακραυγή και θα επιφέρει νομικές συνέπειες. Από την άλλη, η απειλή που θα μείνει στα λόγια, θα αποτελέσει άλλο ένα πλήγμα στο κύρος και την αξιοπιστία των ΗΠΑ, που ήδη έχουν «ξεθωριάσει». Σε κάθε περίπτωση, η απειλή του Τραμπ θα έχει περάσει από την προσπάθεια «να εξαφανίσει το Ιράν» στην τεράστια προσπάθεια να εξαφανίσει την κοινή λογική, την αίσθηση ότι ο πόλεμος ακολουθεί κανόνες, ότι οι πολίτες δεν είναι αποτελούν μέσο πίεσης κι ότι η εξωτερική πολιτική δεν θα έπρεπε να θυμίζει τακτική τρομοκρατικών οργανώσεων.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Τα Μερομήνια προβλέπουν «σκληρό» καλοκαίρι: Ποιος θα είναι ο πιο δύσκολος μήνας
- Τεκτονικές αλλαγές σε νέα δημοσκόπηση: Τα 2 κόμματα που εξαφάνισε ο Τσίπρας με το καλημέρα
- Το πρώτο… καλλιτεχνικό μπαμ του Τσίπρα: Ο ηθοποιός που κλείνει στο νέο κόμμα
