Ο Αντώνης Σαμαράς δε βιάζεται να κάνει τα αποκαλυπτήρια του νέου του κόμματος. Για την ώρα βρίσκει έντεχνα τον τρόπο να πληγώνει τους αντιπάλους του.
Έχει την εμπειρία και αυτό φαίνεται. Ο Αντώνης Σαμαράς κατάφερε να μετατραπεί ως το πρόσωπο του φετινού καλοκαιριού στην πολιτική σκηνή. Κατάφερε να κεντρίσει το ενδιαφέρον όλων καθώς άφησε να διαρρέεται πολύ έξυπνα το πότε θα έρθει στην επιφάνεια με το δικό του κόμμα. Έτσι, πήρε αρκετά από τη δόξα των Μαρίας Καρυστιανού και Αλέξη Τσίπρα. Δημιούργησε παράλληλα έντονο πονοκέφαλο στο Μέγαρο Μαξίμου, τη Νέα Δημοκρατία και περισσότερο όλων τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ο Σαμαράς αφήνει τον χρόνο να κυλά υπέρ του. Δεν… τσίμπησε ποτέ στο σενάριο πρόωρων εκλογών οπότε γλίτωσε τη φθορά, την οποία επωμίζονται αυτή την ώρα τα δύο κόμματα που έκαναν την εμφάνισή τους τον Μάιο. Πολύ περισσότερο η Μαρία Καρυστιανού και η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», σαφώς λιγότερο ο Αλέξης Τσίπρας και η ΕΛ.Α.Σ.. Ο πρώην πρωθυπουργός κινείται έξυπνα στον χώρο και προκαλεί έντονο προβληματισμό σε όλους τους χώρους. Και στα κόμματα της δεξιάς με πρώτη τη Νέα Δημοκρατία αλλά και στην κεντροαριστερά με πρώτο τον Τσίπρα.
Η ταυτότητα του κόμματος Σαμαρά και ο φόβος των αντιπάλων
Η έννοια-κλειδί στο project Σαμάρα είναι η ταυτότητα. Ταυτότητα εθνική, θρησκευτική και ιδεολογική. Ο Σαμαράς εμφανίζεται ως ο υπερασπιστής της παραδοσιακής δεξιάς ταυτότητας την οποία ο Μητσοτάκης (κατά το αφήγημα Σαμαρά) έχει θυσιάσει στο βωμό της κυνικής αντίληψης του πολιτικού σούπερ μάρκετ. Δεν είναι τυχαίο ότι βασικά στοιχεία της ατζέντας Σαμαρά είναι η κριτική στην κυβέρνηση για υποχωρητικότητα απέναντι στην Τουρκία, η κατηγορηματική απόρριψη του γάμου των ομόφυλων καθώς και η περαιτέρω σκλήρυνση της μεταναστευτικής πολιτικής. Παράλληλα, η κυβέρνηση Μητστάκη εγκαλείται για εγκατάλειψη της μεσαίας τάξης, την οποία το επιτελείο Σαμαρά χαρακτηρίζει «ραχοκοκαλιά της Ελλάδας».
Η ατζέντα Σαμαρά θεωρείται υπερυντηρητική και ακροδεξιά από την Αριστερά. Ωστόσο, είναι προφανές ότι απηχεί τις αντιλήψεις της ιστορικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας. Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι ο πρώην πρωθυπουργός αρνείται την κατηγορία περί Ακροδεξιάς, υπενθυμίζοντας ότι έχει συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Μάλιστα, έκανε δήλωση για την απώλεια του σπουδαίου αριστερού διανοούμενου Κωνσταντίνου Τσουκαλά, εν αντιθέσει με τον πρωθυπουργό που δεν έκανε κάποιο σχόλιο.
Τα παραπάνω φυσιολογικά έρχονται να προβληματίσουν τα κόμματα που βρίσκονται στα ψηλά. Η Νέα Δημοκρατία είναι η πρώτη που επηρεάζεται από τον Σαμαρά. Ο πρώην πρωθυπουργός παίρνει κοινό από εκείνη – όχι πολύ αλλά παίρνει – προσπαθώντας παράλληλα να περάσει το μήνυμα στους νεοδημοκράτες πως το κόμμα του είναι η Νέα Δημοκρατία που θα ήθελαν. Όχι κάτι ακροδεξιό. Το σενάριο μάλιστα θέλει τον Σαμαρά σε περίπτωση που μπει – θα μπει εύκολα – στη Βουλή μετά τις εκλογές να συζητήσει με τη Νέα Δημοκρατία ενδεχόμενη συνεργασία για τη δημιουργία συγκυβέρνησης. Με βασική προϋπόθεση όμως το φινάλε του Κυριάκου Μητσοτάκη από τη θέση του πρωθυπουργού.
Το κόμμα Σαμαρά αποτελεί πρόκληση όμως και για την Κεντροαριστερά. Σε ένα πρώτο επίπεδο, η πρόκληση αυτή είναι ιδεολογική. Ο Σαμαράς ξετυλίγει πλήρως την ατζέντα της σκληρής Δεξιάς, σε μια συγκυρία που η Κεντροαριστερά δείχνει να θέλει να αποφύγει τις ιδεολογικές συγκρούσεις με τη Δεξιά. Αν η μια πλευρά δίνει μάχη και η άλλη μένει άπραγη, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για το ποια κερδίσει.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Εμφανίστηκε η Κίμπερλι Γκιλφόιλ: Το ελληνικό νησί που επέλεξε η πρέσβης των ΗΠΑ
- Άλλα λέει ο Μητσοτάκης άλλη είναι η πραγματικότητα: Τα δέκα… success story της ΝΔ
- H τελευταία ζαριά του ΣΥΡΙΖΑ: Το πλάνο της Δούρου για τη ΔΕΘ
