Ο Λόρδος Βύρων «έσβησε» στις 19 Απριλίου 1824 στον τόπο που λάτρεψε.
Ο θάνατος του Λόρδου Βύρωνα στις 19 Απριλίου 1824 στο Μεσολόγγι δεν αποτέλεσε απλώς την απώλεια ενός κορυφαίου ποιητή του ρομαντισμού, αλλά μια κομβική στιγμή για την πορεία της Επανάστασης του 1821.
Δεν έπεσε στο πεδίο της μάχης, όπως ίσως οραματιζόταν, όμως η θυσία του είχε τεράστιο συμβολικό αντίκτυπο που συγκίνησε την παγκόσμια κοινή γνώμη και ενίσχυσε καθοριστικά το φιλελληνικό κίνημα.
Η περιπέτειά του ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1824, όταν έφτασε στο Μεσολόγγι μέσα σε ένα κλίμα έντασης και διχόνοιας μεταξύ των ντόπιων οπλαρχηγών.
Παρά τις δυσκολίες, ο Μπάιρον χρησιμοποίησε την προσωπική του περιουσία για να εξοπλίσει τον στόλο και να συντηρήσει στρατιωτικά σώματα, προσπαθώντας να επιβάλει μια τάξη στις επαναστατικές δυνάμεις.
Ωστόσο, οι άθλιες συνθήκες υγιεινής της ελώδους περιοχής και η συνεχής καταπόνηση επιδείνωσαν την ήδη εύθραυστη υγεία του.
Στις 9 Απριλίου, έπειτα από μια βόλτα με το άλογο σε βροχερό… ντεκόρ, ο ποιητής παρουσίασε υψηλό πυρετό και ρίγη.
Οι γιατροί της εποχής, εφαρμόζοντας πρωτόγονες μεθόδους, κατέφυγαν σε επανειλημμένες αφαιμάξεις, οι οποίες αντί να τον βοηθήσουν, εξασθένησαν δραματικά τον οργανισμό του.
Στις 18 Απριλίου έπεσε σε κώμα και η κατάστασή του έγινε μη αναστρέψιμη, ώσπου μία ημέρα αργότερα κατέληξε.
Λέγεται ότι ανάμεσα στα τελευταία του λόγια ήταν η φράση «έδωσα στην Ελλάδα τον χρόνο, την περιουσία μου και τώρα της δίνω τη ζωή μου», μια δήλωση που σφράγισε την αφοσίωσή του στον Αγώνα.
Η διαθήκη που προκάλεσε αίσθηση
Ο θάνατός του την επόμενη ημέρα, ανήμερα του Πάσχα, βύθισε το Μεσολόγγι και ολόκληρη την επαναστατημένη Ελλάδα σε βαρύ πένθος.
Η είδηση εξαπλώθηκε αστραπιαία στην Ευρώπη, προκαλώντας σοκ στους καλλιτεχνικούς και πολιτικούς κύκλους.
Ο χαμός ενός τόσο διάσημου αριστοκράτη για την ελευθερία ενός άλλου λαού «νομιμοποίησε» ηθικά τον ελληνικό αγώνα στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, μετατρέποντας μια τοπική εξέγερση σε παγκόσμιο ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Αν και η σορός του μεταφέρθηκε τελικά στην Αγγλία για να ταφεί στον οικογενειακό τάφο στο Νότιγχαμσαϊρ, η καρδιά του, σύμφωνα με την επιθυμία του, παρέμεινε στο Μεσολόγγι.
Ο Λόρδος Βύρωνας πέθανε ως ο πρώτος παγκόσμιος «διάσημος» που θυσιάστηκε για ένα ιδανικό, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που ενέπνευσε ποιητές όπως ο Διονύσιος Σολωμός και κινητοποίησε τις Μεγάλες Δυνάμεις να παρέμβουν υπέρ της ελληνικής ανεξαρτησίας.
Η διαθήκη του Άγγλου πολιτικού και ποιητή αντανακλά την ταραγμένη προσωπικότητα και την απόλυτη αφοσίωσή του στην Ελλάδα.
Ο ποιητής διέθεσε περίπου 20.000 λίρες, ποσό μυθικό εν έτει 1824, για τον εξοπλισμό του ελληνικού στόλου και τη συντήρηση στρατιωτικών σωμάτων στο Μεσολόγγι, σφραγίζοντας έμπρακτα τον ρόλο του ως εθνικού ευεργέτη.
Σε προσωπικό επίπεδο, η διαθήκη του προκάλεσε συζητήσεις, αφού άφησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στην ετεροθαλή αδελφή του, Αυγούστα Λι, παραμερίζοντας την εν διαστάσει σύζυγό του, Άννα Ιζαμπέλλα Μίλμπανκ.
Παράλληλα, προνόησε και για την κόρη του, Άντα Λάβλεϊς, ενώ ιδιαίτερη μέριμνα έλαβε για τον πιστό του υπηρέτη, Τίτα, ο οποίος τον συνόδευε στις τελευταίες του στιγμές.
