Η Ουάσιγκτον κρατά πλέον και το χαρτί της χερσαίας απειλής πάνω στο τραπέζι
Η άφιξη του USS Tripoli (LHA-7) και της 31ης Εκστρατευτικής Μονάδας Πεζοναυτών στην περιοχή επιχειρήσεων απέναντι στο Ιράν ανεβάζει τη θερμοκρασία στον Περσικό Κόλπο, την ώρα που όλοι προσπαθούν να διαβάσουν τι ακριβώς προμηνύει η νέα αμερικανική κίνηση.
Για την Τεχεράνη, το μήνυμα είναι σαφές: η Ουάσιγκτον κρατά πλέον και το χαρτί της χερσαίας απειλής πάνω στο τραπέζι. Για πολλούς αναλυτές, όμως, το μεγάλο ερώτημα είναι αν πρόκειται για πραγματική προετοιμασία επέμβασης ή για μια επίδειξη ισχύος με στόχο την πολιτική και στρατιωτική πίεση.
Δεν είναι τυχαίο ότι, σχεδόν ταυτόχρονα με την ανάπτυξη των αμερικανικών δυνάμεων, ιρανικά μέσα ενημέρωσης πρόβαλαν μήνυμα του προέδρου της ιρανικής Βουλής, Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, ο οποίος επέλεξε ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα. Ο ίδιος υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ επιχειρούν, μέσω ενός πλαισίου απαιτήσεων, να αποσπάσουν όσα δεν πέτυχαν στο πεδίο του πολέμου, προειδοποιώντας πως οι ιρανικές δυνάμεις περιμένουν την είσοδο Αμερικανών στρατιωτών για να εξαπολύσουν μαζικά πυρά εναντίον τους.
Πίσω από τη σκληρή ρητορική, ωστόσο, κρύβεται και ένας δεύτερος υπολογισμός: κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι η παρουσία των πεζοναυτών λειτουργεί περισσότερο ως μοχλός εκβιαστικής πίεσης παρά ως προανάκρουσμα απόβασης. Σε αυτή τη λογική, η πιο αποτελεσματική κίνηση για τις ΗΠΑ ίσως να μην είναι η κατάληψη ιρανικού εδάφους, αλλά η επιβολή ενός ναυτικού αποκλεισμού στα δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν ιρανικό πετρέλαιο.
Μια τέτοια επιλογή μόνο εύκολη δεν θα ήταν. Θα απαιτούσε εκτεταμένη στρατιωτική ανάπτυξη σε ολόκληρο το εύρος του Κόλπου του Ομάν, με πλοία, αεροσκάφη, drones, ισχυρή αεροναυτική παρουσία και πιθανότατα πρόσβαση σε τοπικές βάσεις. Θα απαιτούσε επίσης επιχειρησιακή ετοιμότητα για την ακινητοποίηση ή εξουδετέρωση πλοίων που δεν θα συμμορφώνονταν.
Το πιο επικίνδυνο σενάριο παραμένει πάντως μια αμφίβια επιχείρηση. Αν οι ΗΠΑ επιλέξουν τελικά να χρησιμοποιήσουν το στρατιωτικό δυναμικό που ήδη μεταφέρουν στην περιοχή, τότε η επιχείρηση θα είναι εξαιρετικά υψηλού ρίσκου. Ειδικοί που μίλησαν σε αμερικανικά μέσα σημειώνουν ότι μια χερσαία ανάπτυξη κοντά στις ιρανικές ακτές θα έφερνε τις αμερικανικές δυνάμεις αντιμέτωπες με ένα πυκνό πλέγμα απειλών: βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους cruise, επιθέσεις με drones από ξηρά και θάλασσα, αλλά και διαρκή πίεση από το παράκτιο πυροβολικό.
Συζήτηση γίνεται για το νησί Χάργκ, το οποίο θεωρείται κομβικός ενεργειακός στόχος. Όμως η εγγύτητά του με την ιρανική ενδοχώρα το καθιστά εξαιρετικά δύσκολο επιχειρησιακό πεδίο. Σε περίπτωση κατάληψης, οι αμερικανικές δυνάμεις θα έπρεπε να διατηρούν ισχυρή αντιαεροπορική προστασία, σταθερή αεροπορική κάλυψη και συνεχή επιτήρηση, ώστε να μην μετατραπούν σε συγκεντρωμένο στόχο για μαζικά ιρανικά πλήγματα. Δεν είναι τυχαίο ότι έμπειροι στρατιωτικοί αναλυτές εκτιμούν πως μια τέτοια επιλογή θα εξέθετε τους Αμερικανούς σε σοβαρές απώλειες.
Γι’ αυτό και άλλες φωνές στις ΗΠΑ εισηγούνται λιγότερο θεαματικές αλλά ίσως πιο αποτελεσματικές κινήσεις: ναρκοθέτηση της θαλάσσιας περιοχής γύρω από κρίσιμα νησιά, επιχειρήσεις εξουδετέρωσης παράκτιων εγκαταστάσεων που απειλούν τη ναυσιπλοΐα ή στοχευμένες δράσεις για την αποδυνάμωση της ιρανικής παρουσίας γύρω από τα Στενά του Ορμούζ.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Το πρώτο… καλλιτεχνικό μπαμ του Τσίπρα: Ο ηθοποιός που κλείνει στο νέο κόμμα
- Πολύ σοβαρό επεισόδιο στο Αιγαίο με την Τουρκία
- Ριψοκίνδυνη απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού…
