Ανοίγει ο ασκός του Αιόλου
Η διαρροή της Wall Street Journal για την πιθανή ανάπτυξη επιπλέον 10.000 Αμερικανών στρατιωτών, ενισχυμένων με τεθωρακισμένα οχήματα και πεζικό, σηματοδοτεί μια ραγδαία αλλαγή στο δόγμα αντιμετώπισης της Τεχεράνης. Σε συνδυασμό με τους 5.000 πεζοναύτες και τους αλεξιπτωτιστές της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας που ήδη οδεύουν στην περιοχή, η κίνηση αυτή υποδηλώνει ξεκάθαρη προετοιμασία για στοχευμένες επιχειρήσεις στο έδαφος.
Η ανάπτυξη βαρέος εξοπλισμού δίνει στον Λευκό Οίκο την επιχειρησιακή ευελιξία της επιβολής κυριαρχίας. Ο αριθμός των περίπου 20.000 έως 25.000 στρατιωτών συνολικά προφανώς δεν επαρκεί για την πλήρη κατάληψη μιας αχανούς και ορεινής χώρας 80 εκατομμυρίων κατοίκων, όπως είναι το Ιράν.
Δείχνει, ωστόσο, τη δυνατότητα και την ξεκάθαρη πρόθεση για κατάληψη ζωτικών στρατηγικών κόμβων, αντί για μια γενικευμένη εισβολή. Σε αυτό το επιχειρησιακό πλαίσιο, το νησί Χαργκ αποτελεί τον αδιαμφισβήτητο στόχο. Ως το «πετράδι του στέμματος» και ο βασικός πνεύμονας της ιρανικής οικονομίας, το νησί διαχειρίζεται το συντριπτικό ποσοστό των πετρελαϊκών εξαγωγών της χώρας.
Μια αεροαποβατική και αμφίβια επιχείρηση με στόχο την κατάληψή του θα έκοβε άμεσα τη χρηματοδότηση του ιρανικού κράτους, προκαλώντας απόλυτη οικονομική ασφυξία. Παράλληλα, η ρητή δέσμευση του προέδρου Τραμπ να κρατήσει τα Στενά του Ορμούζ ανοιχτά απαιτεί χερσαία παρουσία για την εξουδετέρωση των συστοιχιών αντιπλοϊκών πυραύλων στα ιρανικά παράλια, προστατεύοντας έτσι την παγκόσμια ροή πετρελαίου.
Στο διπλωματικό πεδίο, η δεκαήμερη παράταση που δόθηκε στην Τεχεράνη, σε συνδυασμό με τις πληροφορίες για παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις, φανερώνει μια κλασική τακτική ακραίου εξαναγκασμού. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εργαλειοποιούν την ορατή, μαζική συγκέντρωση στρατευμάτων ως μοχλό πίεσης, με απώτερο σκοπό να αναγκάσουν το Ιράν να υποχωρήσει στις αμερικανικές απαιτήσεις υπό το βάρος μιας επικείμενης συντριβής.
Εντούτοις, η τακτική αυτή εγκυμονεί τεράστιους παγκόσμιους κινδύνους. Οι ευθείες απειλές του Ντόναλντ Τραμπ προς τους συμμάχους του ΝΑΤΟ βαθαίνουν το χάσμα μεταξύ Ουάσιγκτον και Ευρώπης. Μια μονομερής αμερικανική χερσαία επίθεση θα στερούνταν ευρείας διεθνούς νομιμοποίησης, καθιστώντας τους Ευρωπαίους μάλλον απρόθυμους να παράσχουν οποιαδήποτε ουσιαστική στρατιωτική ή διπλωματική υποστήριξη.
Από την άλλη πλευρά, το Ιράν γνωρίζει πολύ καλά ότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις σε έναν κατά μέτωπο, συμβατικό πόλεμο. Η απάντησή του σε μια άμεση χερσαία απειλή θα ήταν αναπόφευκτα ασύμμετρη. Η Τεχεράνη θα κινητοποιούσε άμεσα τους περιφερειακούς «πληρεξουσίους» της, όπως τη Χεζμπολάχ, τους αντάρτες Χούθι και τις σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ και τη Συρία. Αυτό θα μετέτρεπε αυτόματα κάθε αμερικανική βάση και εγκατάσταση στη Μέση Ανατολή σε εν δυνάμει στόχο…
Τελευταίες Ειδήσεις
- Οι πρώην πρωθυπουργοί πιέζουν το Μαξίμου: Σαμαράς στο 90’, γρίφος ο Καραμανλής
- Το πολιτικό σαλόνι στον Βενιζέλο
- To ΠΑΣΟΚ κρατά «ζεστή» την 4ημερη εργασία
