Το πρόσωπο με τη διπλή ταυτότητα
Η εξόντωση του Άλι Λαριτζανί από το Ισραήλ δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως ακόμη ένα βαρύ πλήγμα για το ιρανικό καθεστώς, αλλά ως χτύπημα στην ίδια τη δυνατότητα της Τεχεράνης να κρατήσει ενωμένο το εσωτερικό της σύστημα εξουσίας εν μέσω πολέμου.
Σύμφωνα με ανάλυση του Guardian, η απώλειά του ενδέχεται να αποδειχθεί άμεσα πιο επώδυνη, σε στρατηγικό επίπεδο, ακόμη και από εκείνη του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, ακριβώς επειδή ο Λαριτζανί δεν ήταν μόνο σύμβολο ή πρόσωπο εξουσίας, αλλά ο άνθρωπος που συνέδεε τα κέντρα λήψης αποφάσεων, τους μηχανισμούς ασφαλείας και τη διπλωματική διαχείριση της κρίσης.
Ο Λαριτζανί θεωρούνταν από τα πιο έμπειρα και πολυσύνθετα στελέχη της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Είχε περάσει από κομβικά πόστα, από την κρατική ραδιοτηλεόραση και το κοινοβούλιο έως το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, ενώ είχε καθοριστικό ρόλο και στις πυρηνικές διαπραγματεύσεις του Ιράν με τη Δύση. Διεθνή ΜΜΕ τον περιγράφουν ως έναν από τους ισχυρότερους πολιτικούς παράγοντες του καθεστώτος και αρχιτέκτονα της πολιτικής ασφαλείας της χώρας, με βαθιές διασυνδέσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Ο Guardian σημειώνει ότι μπορούσε να κινείται ταυτόχρονα ανάμεσα στον στρατό, στους Φρουρούς της Επανάστασης, στην πολιτική ελίτ και στα διεθνή κανάλια προς Ρωσία και Κίνα.
Αυτό ακριβώς είναι που κάνει τον θάνατό του τόσο βαρύ για την Τεχεράνη. Ο Χαμενεΐ είχε τεράστιο θεσμικό και συμβολικό βάρος, όμως ο Λαριτζανί εμφανιζόταν ως ο άνθρωπος της πρακτικής διαχείρισης: εκείνος που μπορούσε να γεφυρώσει αντιμαχόμενα κέντρα, να περάσει γραμμή στους σκληροπυρηνικούς, να κρατήσει ανοιχτούς διαύλους με πιο πραγματιστικούς κύκλους και να λειτουργήσει ως αξιόπιστος συνομιλητής σε ενδεχόμενες διαπραγματεύσεις. Ήταν το πρόσωπο που θα μπορούσε να «κάνει τη δουλειά» σε μια διαδρομή προς εκεχειρία ή επαφές με την Ουάσιγκτον, κάτι που δείχνει ότι η στοχοποίησή του δεν είχε μόνο στρατιωτικό αλλά και καθαρά πολιτικό βάθος.
Την ίδια ώρα, μετά τον θάνατο του Χαμενεΐ πολλοί στο εσωτερικό και στο εξωτερικό πίστευαν πως ο Λαριτζανί ήταν ουσιαστικά από τα πρόσωπα που «έτρεχαν» τη χώρα, παρότι δεν μπορούσε ο ίδιος να γίνει ανώτατος ηγέτης επειδή δεν ήταν κληρικός. Αυτό σημαίνει πως η απώλειά του δεν αφήνει μόνο ένα κενό εξουσίας, αλλά αφαιρεί από το ιρανικό σύστημα έναν κρίσιμο διαχειριστή της μετάβασης και της συνοχής του.
Το βιογραφικό του εξηγεί πολλά. Διετέλεσε πρόεδρος της ιρανικής Βουλής για περίπου 12 χρόνια, είχε υπάρξει επικεφαλής του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και βασικός διαπραγματευτής στο πυρηνικό πρόγραμμα, ενώ η οικογένειά του ανήκε στον στενό πυρήνα της ιρανικής εξουσίας. Παρότι συχνά παρουσιαζόταν ως πιο πραγματιστής από άλλους σκληροπυρηνικούς, παρέμεινε βαθιά ταυτισμένος με τη δομή του καθεστώτος, με ρόλο ακόμη και στην καταστολή εσωτερικών κινητοποιήσεων. Αυτή ακριβώς η διπλή του ταυτότητα τον έκανε πολύτιμο σε μια στιγμή που το Ιράν χρειαζόταν όχι μόνο ισχύ, αλλά και πολιτικό έλεγχο.
Τελευταίες Ειδήσεις
- ΣΚΑΪ, πρώην σύντροφοι και… θανατική ποινή: Το τριπλό χτύπημα που εξόργισε τον Τσίπρα
- Η τρίτη δύναμη χωρίς κόμμα: Το παράδοξο των 27 που αλλάζουν το παιχνίδι
- Ο δρόμος Μητσοτάκη προς την κάλπη: Τραμπ, ΔΕΘ, Μάρμαρα, εκλογές
