Έπεσε από μέσα: Ποιος ήταν ο «κύριος Χ» που έδωσε τη 17 Νοέμβρη αφού γνώριζε τα πάντα

Ο «κύριος Χ» παραμένει μέχρι σήμερα μια από τις πιο αινιγματικές φιγούρες στην υπόθεση της 17 Νοέμβρη

Συντακτική Ομάδα Instanews • 17-03-2026 | 11:01

Μια από τις πιο σκοτεινές αλλά και καθοριστικές πτυχές στην πορεία προς την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη ήρθε ξανά στο φως μέσα από το τέταρτο μέρος του ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά, όπου αποκαλύπτεται ο κρίσιμος ρόλος ενός μυστηριώδους προσώπου που έμεινε γνωστό ως «κύριος Χ» ή «Κίτσος».

Πρόκειται για έναν άνθρωπο που, σύμφωνα με τις μαρτυρίες όσων συμμετείχαν τότε στη διαχείριση της υπόθεσης, εμφανίστηκε μετά τη δολοφονία του Βρετανού ταξιάρχου Στίβεν Σόντερς και άρχισε να δίνει πληροφορίες-κλειδιά για τον τρόπο λειτουργίας της τρομοκρατικής οργάνωσης. Δεν έδωσε ποτέ ευθέως ονόματα, όμως φέρεται να γνώριζε σε βάθος τη δομή, τη λογική και τη μεθοδολογία της 17 Νοέμβρη.

Όπως προκύπτει από τις αποκαλύψεις, ο «κύριος Χ» ήταν ιστορικό στέλεχος της εγχώριας τρομοκρατίας, ένας άνθρωπος που είχε πλήρη εικόνα του δικτύου, αλλά είχε πλέον καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η πορεία της οργάνωσης ήταν αδιέξοδη. Αυτή ακριβώς η αλλαγή στάσης φαίνεται πως τον οδήγησε να έρθει σε επαφή με τον τότε υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, με τον οποίο είχε αλλεπάλληλες μυστικές συναντήσεις.

Τον «κύριο Χ» είχαν συναντήσει και άλλα κεντρικά πρόσωπα της εποχής, μεταξύ αυτών και ο Φώτης Νασιάκος, που τον αποκαλούσε «Κίτσο». Οι πληροφορίες που μετέφερε δεν ήταν αποσπασματικές αλλά αποδείχθηκαν κρίσιμες, καθώς βοήθησαν τις Αρχές να συνθέσουν το παζλ.

Την ίδια περίοδο, το όνομα του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου ακουγόταν ήδη εδώ και χρόνια στους διαδρόμους των υπηρεσιών ασφαλείας, χωρίς όμως να έχει προκύψει το στοιχείο που θα οδηγούσε στην τελική σύνδεση. Η πιο προσεκτική ανάλυση των προκηρύξεων της οργάνωσης, σε συνδυασμό με πληροφορίες από το εξωτερικό, άρχισε να δείχνει προς έναν άνθρωπο με υψηλή μόρφωση, γαλλική παιδεία και παρελθόν στην αντιστασιακή δράση.

Σε μια χαρακτηριστική σκηνή που περιγράφηκε στο ντοκιμαντέρ, ο Φώτης Νασιάκος μίλησε για μια συνάντηση στο υπουργείο, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2001, με τη συμμετοχή και στελέχους των βρετανικών υπηρεσιών. Οι δύο πλευρές έγραψαν σε χαρτί το όνομα εκείνου που θεωρούσαν αρχηγό της 17 Νοέμβρη. Παρότι χρησιμοποίησαν διαφορετική διατύπωση, κατέληγαν ουσιαστικά στο ίδιο πρόσωπο: τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο.

Από εκεί και πέρα, οι έρευνες εντάθηκαν. Οι γαλλικές Αρχές είχαν εντοπίσει φωτογραφία του, ενώ οι ελληνικές υπηρεσίες πληροφορήθηκαν ότι είχε εκπαιδευτεί στην Κούβα. Παράλληλα, έγινε προσπάθεια να εντοπιστούν συγγενικά και κοινωνικά του πρόσωπα στην Αθήνα, ενώ οι Αρχές έφτασαν ακόμη και στο σημείο να παρακολουθούν σημεία όπου θα μπορούσε να εμφανιστεί, όπως βιβλιοπωλεία και περίπτερα με γαλλικές εφημερίδες.

Στο προσκήνιο επανήλθε και το όνομα του Βασίλη Τζωρτζάτου, μέσα από αμερικανικά αρχεία, την ώρα που οι ξένες υπηρεσίες έδιναν νέα ώθηση στην έρευνα. Η δολοφονία Σόντερς είχε λειτουργήσει ως σημείο καμπής, καθώς έφερε πιο ενεργά στο παιχνίδι τους Βρετανούς, οι οποίοι πίεσαν για διαφορετική μεθοδολογία, καλύτερη αξιοποίηση των στοιχείων και πιο ανοιχτή κινητοποίηση της κοινωνίας απέναντι στην τρομοκρατία.

Οι Βρετανοί, σύμφωνα με τις ίδιες μαρτυρίες, επισήμαναν γρήγορα σοβαρές αδυναμίες στον τρόπο που λειτουργούσαν οι ελληνικές Αρχές. Ζήτησαν να επανεξεταστούν στοιχεία, ενεργοποίησαν καμπάνιες ενημέρωσης, μοίρασαν φυλλάδια σε οδηγούς που περνούσαν καθημερινά από το σημείο της δολοφονίας και συνέβαλαν στο να διαμορφωθεί ένα πιο ασφυκτικό περιβάλλον γύρω από την οργάνωση.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ζήτησε να καταγραφεί όλη η διαθέσιμη γνώση για τη 17 Νοέμβρη σε μια ενιαία έκθεση, τη γνωστή έκθεση Νασιάκου. Τμήμα της δόθηκε τότε στη δημοσιότητα, με στόχο να αυξηθεί η πίεση και να οδηγηθούν οι τρομοκράτες σε λάθος κινήσεις.

Και τελικά, το λάθος έγινε. Το βράδυ της 29ης Ιουνίου 2002, η έκρηξη στον Πειραιά έβαλε σε αντίστροφη μέτρηση το τέλος της 17 Νοέμβρη. Πίσω όμως από εκείνη την τελική εξέλιξη, φαίνεται πως είχε προηγηθεί μια πολύμηνη, αθόρυβη και μεθοδική δουλειά, στην οποία κομβικό ρόλο διαδραμάτισε και ο μυστηριώδης «κύριος Χ».