Το Χαργκ δεν είναι απλώς ένας στόχος...
Αν ο Ντόναλντ Τραμπ περάσει από τις απειλές στην πράξη και δώσει εντολή για κατάληψη του νησιού Χαργκ, τότε η σύγκρουση με το Ιράν θα περάσει σε εντελώς άλλη φάση.
Δεν θα μιλάμε πλέον για στοχευμένα πλήγματα ή για πίεση μέσω ναυτικής παρουσίας στον Κόλπο, αλλά για μια επιχείρηση με χαρακτηριστικά άμεσης στρατιωτικής κατοχής ενός κομβικού ενεργειακού στόχου της Τεχεράνης. Το βήμα αυτό θα συνιστά ανοιχτή προσπάθεια οικονομικού στραγγαλισμού του Ιράν και ταυτόχρονα μια κίνηση που θα φέρνει τις ΗΠΑ πιο κοντά σε μετωπική περιφερειακή ανάφλεξη.
Ο λόγος είναι προφανής: το Χαργκ δεν είναι ένα απλό νησί. Πρόκειται για τον βασικό κόμβο μέσω του οποίου περνά περίπου το 90% των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου, ενώ από τα Στενά του Ορμούζ διέρχεται υπό κανονικές συνθήκες περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας ροής πετρελαίου και LNG. Με άλλα λόγια, όποιος ακουμπά το Χαργκ δεν χτυπά μόνο το ιρανικό κράτος, αλλά ακουμπά έναν από τους πιο ευαίσθητους διακόπτες της παγκόσμιας ενεργειακής αγοράς.
Εάν λοιπόν δοθεί εντολή κατάληψης, το πρώτο που θα αλλάξει είναι η φύση της απάντησης του Ιράν. Μέχρι τώρα η πίεση ασκείται με αποκλεισμό, επιθέσεις και απειλές κατά της ναυσιπλοΐας. Μια αμερικανική επιχείρηση εδάφους ή μόνιμου ελέγχου στο Χαργκ θα θεωρηθεί από την Τεχεράνη προσπάθεια αποκοπής της βασικής αρτηρίας χρηματοδότησης του καθεστώτος. Αυτό σημαίνει ότι τα ιρανικά αντίποινα δεν θα περιοριστούν κατ’ ανάγκη στο ίδιο το νησί, αλλά θα μπορούσαν να επεκταθούν σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, τερματικούς σταθμούς και αγωγούς σε ολόκληρο τον Κόλπο, με πρώτη ζώνη κινδύνου τη Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και κάθε κρίσιμη ενεργειακή υποδομή που συνδέεται με δυτικά συμφέροντα.
Το δεύτερο σοκ θα είναι οικονομικό. Ήδη η αγορά κινείται νευρικά, με το Brent να έχει επιστρέψει πάνω από τα 100 δολάρια και τις τιμές να έχουν εκτιναχθεί μέσα στον Μάρτιο, καθώς οι traders προεξοφλούν μεγαλύτερη διαταραχή στην προσφορά. Αν το Χαργκ βγει ουσιαστικά εκτός παιχνιδιού ή μετατραπεί σε πεδίο μάχης, τότε η αγορά θα διαβάσει την κίνηση ως μήνυμα ότι η κρίση δεν βαίνει προς αποκλιμάκωση αλλά προς παρατεταμένο ενεργειακό πόλεμο. Σε αυτή την περίπτωση, το κόστος δεν θα το πληρώσει μόνο το Ιράν, αλλά και οι μεγάλες ασιατικές οικονομίες που εξαρτώνται από τις ροές του Κόλπου, με πρώτη την Κίνα.
Το τρίτο επίπεδο είναι διπλωματικό και ίσως το πιο περίπλοκο για τον Λευκό Οίκο. Ο Τραμπ πιέζει ήδη συμμάχους και μεγάλους εισαγωγείς ενέργειας να συμμετάσχουν σε έναν «συνασπισμό Ορμούζ», ζητώντας πολεμικά πλοία, μέσα ναρκοπολέμου, drones και υποστήριξη ασφαλείας. Όμως άλλο πράγμα η προστασία της εμπορικής ναυσιπλοΐας και άλλο η συμμετοχή ή ανοχή σε κατάληψη ιρανικού εδάφους. Μια τόσο επιθετική κίνηση θα μπορούσε να δυσκολέψει αντί να διευκολύνει τη συγκρότηση του συνασπισμού, επειδή αρκετές χώρες θα θελήσουν να αποφύγουν την εικόνα συνυπογραφής μιας επιχείρησης που θα μοιάζει περισσότερο με αλλαγή των όρων του πολέμου παρά με αποστολή ασφάλειας στη θάλασσα.
Στρατιωτικά, η κατάληψη του Χαργκ θα έδινε στις ΗΠΑ ένα τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί, αλλά θα άνοιγε και μια επικίνδυνη τρύπα. Για να κρατηθεί ένα τέτοιο σημείο δεν αρκεί ένα αεροπορικό χτύπημα, χρειάζεται μόνιμη προστασία, εφοδιαστική υποστήριξη και αντοχή απέναντι σε drones, πυραύλους, ναρκοθέτηση και επιθέσεις κορεσμού. Άρα η Ουάσιγκτον θα έπρεπε να είναι έτοιμη όχι για μια θεαματική επιχείρηση λίγων ωρών, αλλά για διαρκή στρατιωτική δέσμευση μέσα σε μία από τις πιο εύφλεκτες περιοχές του πλανήτη. Αναλυτές σημειώνουν ήδη ότι τα σενάρια ελέγχου του Χαργκ ανήκουν στις επιλογές «υψηλού ρίσκου», ακριβώς επειδή απαιτούν ανοχή σε πολύ μεγαλύτερη κλιμάκωση.
Τελευταίες Ειδήσεις
- «Για να το συνδέσω με την Ιθάκη»: Το επικό σκίτσο του Πετρουλάκη για το νέο κόμμα Τσίπρα, για το οποίο μιλούν όλοι σήμερα
- Τα Μερομήνια προβλέπουν «σκληρό» καλοκαίρι: Ποιος θα είναι ο πιο δύσκολος μήνας
- Τεκτονικές αλλαγές σε νέα δημοσκόπηση: Τα 2 κόμματα που εξαφάνισε ο Τσίπρας με το καλημέρα
