δ
Η Ουάσιγκτον πίστεψε ότι θα μπορούσε να χτυπήσει γρήγορα, να επιβάλει όρους και να κρατήσει υπό έλεγχο τις συνέπειες. Όμως, σχεδόν δύο εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου, η εικόνα που διαμορφώνεται δείχνει ότι η κυβέρνηση Τραμπ υποτίμησε τόσο την επιχειρησιακή αντοχή της Τεχεράνης όσο και το εύρος του οικονομικού σοκ, ενώ βρέθηκε αντιμέτωπη και με ένα τρίτο, πιο πολιτικό πρόβλημα: την απουσία καθαρής στρατηγικής εξόδου.
Το πρώτο λάθος ήταν στρατιωτικό. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εκτίμησαν ότι τα πλήγματα θα περιόριζαν γρήγορα την ικανότητα του Ιράν να απαντήσει, όμως η Τεχεράνη απέδειξε ότι διατηρεί ακόμη μέσα ασύμμετρης πίεσης. Επιθέσεις με θαλάσσια drones σε δεξαμενόπλοια, ναρκοθέτηση στα Στενά του Ορμούζ και συνέχιση των απειλών κατά των ενεργειακών ροών έδειξαν ότι το Ιράν δεν χρειαζόταν να νικήσει στο πεδίο με συμβατικούς όρους για να προκαλέσει σοβαρό κόστος. Από τη στιγμή που μπορεί να διαταράσσει μια θαλάσσια αρτηρία από την οποία περνά περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου και LNG, παραμένει παίκτης με ισχυρό μοχλό πίεσης.
Το δεύτερο λάθος ήταν οικονομικό. Η αμερικανική πλευρά φαίνεται πως δεν υπολόγισε σωστά πόσο γρήγορα η σύγκρουση θα μεταφερόταν από τα πεδία των επιχειρήσεων στις αγορές. Το Brent έφτασε ακόμη και τα 100 δολάρια, ενώ σε προηγούμενη φάση της κρίσης είχε αγγίξει και τα 119 δολάρια, με τις αγορές να φοβούνται όχι απλώς ακριβότερη ενέργεια αλλά πραγματικό σοκ προσφοράς. Γι’ αυτό και ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας αναγκάστηκε να ανακοινώσει ιστορική αποδέσμευση 400 εκατ. βαρελιών, εκ των οποίων 172 εκατ. από τις ΗΠΑ, κίνηση που από μόνη της δείχνει πόσο βαθιά χτύπησε η κρίση την αίσθηση σταθερότητας.
Το τρίτο λάθος αφορά το πολιτικό τέλος του πολέμου. Ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει ότι η σύγκρουση θα τελειώσει σύντομα και ότι δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτα για να χτυπηθεί, όμως την ίδια ώρα αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών εκτιμούν ότι το ιρανικό καθεστώς δεν βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο κατάρρευσης. Αυτό σημαίνει ότι, παρά τη σφοδρότητα των πληγμάτων, η Ουάσιγκτον δεν έχει ακόμη μπροστά της μια καθαρή εικόνα για το πώς κλείνει τον πόλεμο χωρίς είτε να αφήσει το Ιράν όρθιο και εκδικητικό είτε να βυθιστεί σε μια πιο μακρά και ακριβή εμπλοκή.
Η αβεβαιότητα αυτή έχει ήδη αρχίσει να ανησυχεί και τους ίδιους τους περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ. Στον Κόλπο εντείνεται ο φόβος ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να σταματήσει τη σύγκρουση χωρίς να έχει εξουδετερώσει οριστικά την ιρανική απειλή, αφήνοντας πίσω της ένα «τραυματισμένο λιοντάρι» που θα εξακολουθεί να μπορεί να πλήττει την περιοχή, τις υποδομές και τις ενεργειακές ροές. Αυτό δεν είναι απλώς ένα στρατιωτικό ρίσκο· είναι και πλήγμα στην αξιοπιστία της αμερικανικής ομπρέλας ασφαλείας.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Η τρίτη δύναμη χωρίς κόμμα: Το παράδοξο των 27 που αλλάζουν το παιχνίδι
- Ο δρόμος Μητσοτάκη προς την κάλπη: Τραμπ, ΔΕΘ, Μάρμαρα, εκλογές
- Το πρώτο τεστ του νέου Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ
