Η δύσκολη απόφαση της κυβέρνησης: Το σενάριο εμπλοκής της Ελλάδας στον πόλεμο που έρχεται όλο και πιο κοντά

Η δύσκολη απόφαση της κυβέρνησης: Το σενάριο εμπλοκής της Ελλάδας στον πόλεμο που έρχεται όλο και πιο κοντά

Η κυβέρνηση πουλάει στο εσωτερικό το «αμυντικό μήνυμα» της Κύπρου, αλλά ξέρει ότι ο πραγματικός λογαριασμός μπορεί να έρθει αλλού

Το κλίμα στο εσωτερικό της ΝΔ δείχνει πως η αποστολή στρατιωτικής συνδρομής προς την Κύπρο λειτούργησε ως… πατριωτικό τονωτικό σε μια περίοδο που η κυβέρνηση αναζητά ανάσες απέναντι στην εσωκομματική γκρίνια και τις πιέσεις από τα δεξιά.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης καταχειροκροτήθηκε στη Βουλή όταν αναφέρθηκε στη συμμετοχή της πρώτης φρεγάτας Belharra, του «Κίμωνα», στην ελληνική αποστολή.

Την ίδια ώρα, όμως, το Μαξίμου επιχειρεί να «κλειδώσει» τη γραμμή ότι η Ελλάδα δεν μπαίνει στον πόλεμο: κυβερνητικές διαβεβαιώσεις επιμένουν πως δεν υπάρχει συμμετοχή σε επιχειρήσεις κατά του Ιράν και ότι η παρουσία στην Κύπρο έχει αυστηρά αμυντικό και αποτρεπτικό χαρακτήρα. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός μίλησε για «αμυντική και ειρηνική» αποστολή, κάνοντας λόγο για διμερή και ευρωπαϊκή αλληλεγγύη με στόχο την αποτροπή απειλών σε βάρος της Κύπρου.

Στο πολιτικό πεδίο, η κυβέρνηση επιχειρεί παράλληλα να κόψει κάθε συζήτηση περί «παράπλευρης» εμπλοκής: στη δευτερολογία του στη Βουλή, ο κ. Μητσοτάκης απάντησε στον Δημήτρη Κουτσούμπα ότι η Ελλάδα παρείχε στήριξη στην Κύπρο «και όχι στις βρετανικές βάσεις», ενώ ο Νίκος Δένδιας χαρακτήρισε «χωρίς πληροφόρηση» καταγγελίες περί κατάρριψης επιπλέον drones με κατεύθυνση τη Σούδα.

Το «δημοφιλές» και το «επικίνδυνο»

Η στήριξη στην Κύπρο μπορεί να είναι μια επιλογή με απήχηση στο ακροατήριο της ΝΔ (και όχι μόνο), όμως η «ουσιαστική» εμπλοκή της χώρας σε πολεμικές επιχειρήσεις είναι άλλο κεφάλαιο: πολιτικά πιο δύσκολο, κοινωνικά πιο αμφιλεγόμενο και στρατιωτικά πολύ πιο ριψοκίνδυνο. Σε αυτό το φόντο, σύμφωνα με το news247.gr, στο κυβερνητικό επιτελείο αναγνωρίζουν ότι οι βάσεις σε Σούδα και Ακρωτήρι θεωρείται πως έστω σιωπηρά, μπορεί να έχουν χρησιμοποιηθεί σε κάποιο βαθμό, χωρίς αυτό να σημαίνει επίσημη ελληνική συμμετοχή.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό «σενάριο εμπλοκής» που έρχεται όλο και πιο κοντά: όχι απαραίτητα με την έννοια μιας άμεσης επίθεσης, αλλά μέσω πολυεθνικών αποστολών που θα παρουσιαστούν ως αναγκαίες για τη σταθερότητα, την ασφάλεια ναυσιπλοΐας και την προστασία εμπορικών ροών.

Δύο πιθανές επιχειρήσεις στον Περσικό Κόλπο

1) Ευρωπαϊκή επιχείρηση στα Στενά του Ορμούζ: Η Γαλλία, που ήδη από το 2020 ηγείται της αποστολής EMASoH/AGENOR, εξετάζει ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό σχήμα για να αντιμετωπιστούν οι ιρανικές απειλές και να διασφαλιστεί ότι ο δίαυλος θα λειτουργήσει. Η Ελλάδα συμμετέχει ήδη στο στρατιωτικό σκέλος, ωστόσο το «επόμενο βήμα» θα μπορούσε να είναι αίτημα για πιο ενεργή συνδρομή με πολεμικά πλοία.

Ο λόγος είναι προφανής: τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν κρίσιμο ενεργειακό «μπουκάλι» της παγκόσμιας οικονομίας. Η αμερικανική Υπηρεσία Ενέργειας (EIA) εκτιμά ότι οι ροές από το Ορμούζ αντιστοιχούν σε πάνω από το ένα τέταρτο του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου και περίπου στο ένα πέμπτο της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου και πετρελαιοειδών, ενώ περίπου το 1/5 του παγκόσμιου LNG πέρασε επίσης από εκεί το 2024.

2) Σενάριο αποστολής υπό νατοϊκή ομπρέλα: Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, δήλωσε ότι η Συμμαχία δεν θα εμπλακεί ως ΝΑΤΟ στον πόλεμο με το Ιράν. Όμως το πρόβλημα για την Αθήνα είναι το «αν»: αν η σύγκρουση πάρει μεγαλύτερη έκταση ή υπάρξει πίεση για μια πολυεθνική αποστολή (ιδίως με ναυτικό σκέλος), η Ελλάδα είναι από τις χώρες που λογικά θα κληθούν να συνδράμουν.

Το δίλημμα

Ο Νίκος Δένδιας κράτησε εμφανώς επιφυλακτική στάση: δεν απέκλεισε ενδεχόμενα, αλλά ξεκαθάρισε ότι η κυβέρνηση θα σταθμίσει το ρίσκο για το Πολεμικό Ναυτικό και την ασφάλεια του προσωπικού. Υπενθύμισε επίσης ότι ήδη η φρεγάτα «Ύδρα» βρίσκεται σε ευρωπαϊκή επιχείρηση στην ευρύτερη περιοχή, στο πλαίσιο προστασίας των θαλάσσιων οδών επικοινωνίας.

Και πέρα από τις δηλώσεις, υπάρχει το επιχειρησιακό «βάρος» της εποχής: πόλεμος φθοράς, drones που κοστίζουν ασύγκριτα λιγότερο από μια αεροπορική αναχαίτιση ή έναν ακριβό αντιαεροπορικό πύραυλο, απειλές σε πλοία και ένα μόνιμο ενδεχόμενο κλιμάκωσης στο Ορμούζ, που μετατρέπεται σε εργαλείο πίεσης και οικονομικού εκβιασμού.

Τελευταίες Ειδήσεις