Μοναδική «παρηγοριά» της Γιάννας Βούλγαρη η δικαιοσύνη
Τρία χρόνια κύλησαν από τη χρονιά που η άνοιξη δεν ήρθε ποτέ. 28 Φεβρουαρίου 2023. Οι προσωπικές ιστορίες των θυμάτων και των επιζώντων, θα αποτελούν πάντα «κτήμα» κάθε υγιούς ανθρώπου. Μακάρι να γίνουμε όλοι καλύτεροι ή, έστω, κανονικοί.
Ο Σπύρος Βούλγαρης ήταν ο ένας εκ των δύο μηχανοδηγών της εμπορικής αμαξοστοιχίας του δυστυχήματος των Τεμπών. Η οικογένειά του είχε έναν διπλό σταυρό να σηκώσει. Η μητέρα του έσπασε τη σιωπή της.
«Δεν έχω βγει ποτέ στα κανάλια, δεν έχω πει τίποτα για το παιδί μου. Το παιδί μου λοιδορήθηκε όσο τίποτε άλλο. Δεν μίλησα ποτέ, ακούστηκαν πολλά λόγια μέσα στη Βουλή. Ελπίζω αυτό το παιδί να είναι ήσυχο εκεί που είναι. Εμείς σαν γονείς στην αρχή ντρεπόμασταν να βγούμε έξω και δυστυχώς πήραμε μαζί μας και την οικογένεια του άλλου παιδιού, το οποίο δεν έφταιγε σε τίποτα. Όλοι μας ξέρουμε ότι σαν φοιτητές κάπου ανήκουμε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είμαστε λαθρέμποροι, ότι κουβαλάμε οτιδήποτε μας λένε οι μεγάλοι. Αυτό έχω να πω, τίποτα άλλο».
Αυτά είπε, μεταξύ άλλων, στην ομιλία της η Γιάννα Βούλγαρη, στο πλαίσιο των αποκαλυπτηρίων του μνημείου των θυμάτων στην Καισαριανή, δίνοντας ένα στίγμα για όσα βιώνει η ίδια και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του αδικοχαμένου γιου της.
Δικαιοσύνη για τον Σπύρο και όλους
Κι επειδή, όπως προαναφέρθηκε στην εισαγωγή του άρθρου, οι προσωπικές ιστορίες κρατούν «ζωντανούς» αυτούς τους ανθρώπους που χάθηκαν τόσο άδικα, αξίζει να παρατεθούν δυο λόγια για τον Σπύρο. Διότι ο Σπύρος είναι ένας από εμάς. Εσύ, εγώ. «Έφυγε» μόλις στα 35 του.
«Το παιδί μου δούλευε. Τελείωσε το ΤΕΙ, τελείωσε το μεταπτυχιακό και μετά έτυχε να μπει στον ΟΣΕ, πράγμα που δεν το ήθελα. Για ποιο λόγο; Γιατί ήταν μέρα νύχτα, δεν θα υπήρχαν γιορτές για αυτόν, θα είχαν βάρδιες. Κι αυτό το ζήσαμε με τον άντρα μου που ήταν στην Πολεμική Αεροπορία.
Έφευγε πάντα με ένα χαμόγελο και ερχόταν πάντα με ένα χαμόγελο. Πάντα έλεγε “όλα καλά θα πάνε μάνα, όλα καλά”. Αυτό είχα να σας πω, σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε. Εύχομαι σε όλους να μην νιώσετε τον πόνο που νιώθουμε εμείς, γιατί ο πόνος αυτός δεν ξεπερνιέται με τίποτα», ήταν τα λόγια μιας μάνας.
Υστεροφημία. Λέξη πανάρχαια. Λέξη ιερή. «Εύχομαι η δικαιοσύνη να δώσει αυτό που πρέπει να αποδώσει. Να σκεφτούν πρώτα σαν γονείς η σύνθεση του δικαστηρίου και μετά να σκεφτούν ότι κάνουν ένα λειτούργημα, δεν κάνουν ένα επάγγελμα». Τούτη ήταν η εισαγωγή στην ομιλία της. Ας εισακουστεί το αίτημά της, το οποίο είναι αίτημα όλων.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Εξέπληξε ακόμα και τους γιατρούς η εξέλιξη με τον Γιώργο Μυλωνάκη
- Θεωρεί ότι έχουν όλο το πακέτο: Οι 3 γνωστοί ηθοποιοί που θα είναι υποψήφιοι με το κόμμα Τσίπρα
- Αφήνει το κόμμα Σαμαρά και κάνει τη μεγάλη έκπληξη: Ο πρώην υπουργός της ΝΔ που κλείνει στο ΠΑΣΟΚ
