Ο Όρμπαν επιδιώκει να ανατρέψει αυτή τη δυναμική, μετατρέποντας τις εκλογές σε δημοψήφισμα για την εθνική κυριαρχία
Ο Βίκτορ Όρμπαν βλέπει τις δημοσκοπήσεις να μην είναι υπέρ του κι επιστρέφει σε μια γνώριμη πολιτική στρατηγική, που δεν είναι άλλη από την ευθεία σύγκρουση με τις Βρυξέλλες. Με τις εκλογές της 12ης Απριλίου να πλησιάζουν και τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι υστερεί περίπου οκτώ μονάδες από τον αντίπαλό του Πέτερ Μαγυάρ, ο Ούγγρος πρωθυπουργός επιχειρεί να μετατοπίσει το κέντρο της προεκλογικής αναμέτρησης από τα εσωτερικά προβλήματα σε μια ευρύτερη γεωπολιτική αντιπαράθεση.
Ο Όρμπαν δεν πήρε τυχαία αυτό τον δρόμο, καθώς έχει χτίσει εδώ και πολλά χρόνια το αντιενωσιακό αφήγημά του, καθώς οικοδόμησε την πολιτική του κυριαρχία προβάλλοντας τον εαυτό του ως υπερασπιστή της εθνικής κυριαρχίας απέναντι σε εξωτερικές πιέσεις. Σήμερα, με την πολιτική του επιρροή να δοκιμάζεται περισσότερο από ποτέ την τελευταία 15ετία, επαναφέρει το ίδιο αφήγημα, στοχοποιώντας τόσο την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και την Ουκρανία. Η απόφαση της κυβέρνησής του να μπλοκάρει σημαντική οικονομική βοήθεια της ΕΕ προς το Κίεβο αποτέλεσε μια κίνηση υψηλού πολιτικού συμβολισμού, που ενίσχυσε την εικόνα της Βουδαπέστης ως αντιστεκόμενης στις ευρωπαϊκές αποφάσεις.
Το δίλημμα που θέλει να επιβάλει στον Μαγυάρ
Η στρατηγική αυτή εξυπηρετεί έναν σαφή στόχο, που δεν είναι άλλος από το να παγιδεύσει τον Μαγυάρ σε ένα δίλημμα. Ο βασικός αντίπαλος του Όρμπαν έχει καταφέρει να συγκεντρώσει δυναμική εστιάζοντας σε ζητήματα διαφθοράς, κακοδιαχείρισης και ευνοιοκρατίας που, σύμφωνα με την αντιπολίτευση, χαρακτήρισαν τη μακρά διακυβέρνηση του Fidesz, κόμματος του Ούγγρου πρωθυπουργού και φίλου του Ντόναλντ Τραμπ. Πρόκειται για μια ατζέντα που αγγίζει άμεσα την καθημερινότητα των ψηφοφόρων κι αποφεύγει ιδεολογικές συγκρούσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Ο Όρμπαν επιδιώκει να ανατρέψει αυτή τη δυναμική, μετατρέποντας τις εκλογές σε δημοψήφισμα για την εθνική κυριαρχία. Με την τακτική αυτή, προσπαθεί να παρουσιάσει τον Μαγυάρ ως πολιτικό που ευθυγραμμίζεται με ευρωπαϊκά και ουκρανικά συμφέροντα, σε αντίθεση με τις εθνικές προτεραιότητες της Ουγγαρίας. Πάντως, σε ό,τι αφορά στον Μαγυάρ, η πολιτική του στάση δεν είναι ακριβώς φιλοευρωπαϊκη. Παρά την εικόνα του ως φιλοευρωπαίου μεταρρυθμιστή, οι θέσεις του δεν ευθυγραμμίζονται πλήρως με τις προσδοκίες των Βρυξελλών. Το κόμμα του έχει αντιταχθεί σε σημαντικές ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες, όπως η οικονομική ενίσχυση της Ουκρανίας και εμπορικές συμφωνίες που θεωρεί επιζήμιες για τους Ούγγρους παραγωγούς. Παράλληλα, έχει εκφράσει επιφυλάξεις για την περαιτέρω εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, υιοθετώντας στοιχεία εθνικιστικής ρητορικής.
Αυτή η στάση δημιουργεί αβεβαιότητα τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, μια ενδεχόμενη νίκη του Μαγυάρ δεν εγγυάται ότι θα καμφθούν οι αντιστάσεις της Ουγγαρίας, πρωτίστως για το θέμα της Ουκρανίας κι ακολούθως με τη γραμμή των Βρυξελλών. Παρότι αναμένεται να μειωθούν οι εντάσεις, παραμένει ασαφές κατά πόσο θα υπάρξει ουσιαστική αλλαγή στην ουγγρική προσέγγιση σε κρίσιμα ζητήματα, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία ή η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Διακυβεύεται η ταυτότητα ενός έθνους
Η ίδια η προεκλογική εκστρατεία αποκαλύπτει ένα βαθύτερο πολιτικό φαινόμενο, καθώς η αντιπαράθεση δεν αφορά μόνο πρόσωπα, αλλά και το μέλλον της ουγγρικής πολιτικής ταυτότητας. Ο Όρμπαν εκπροσωπεί ένα μοντέλο διακυβέρνησης που βασίζεται στον εθνικισμό και την πολιτική σύγκρουση με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ενώ ο Μαγυάρ, από την άλλη, εμφανίζεται ως μεταρρυθμιστής, αλλά χωρίς να απορρίπτει πλήρως το εθνικό πλαίσιο που κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια. Δεν θα μπορούσε να το κάνει άλλωστε, καθώς η χώρα πορεύεται με το ίδιο καθεστώς εδώ και δεκαετίες, και τα ποσοστά του Όρμπαν έδειχναν ότι ο λαός δεν πολύ… καιγόταν για να αλλάξει ρότα η χώρα. Το αποτέλεσμα ωστόσο, είναι και μια εκλογική μάχη που ξεπερνά τα σύνορα της Ουγγαρίας. Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις, γνωρίζοντας ότι η έκβαση των εκλογών θα επηρεάσει εκτός από την εσωτερική πολιτική και τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μια περίοδο γεωπολιτικής αστάθειας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή του Όρμπαν να αναβιώσει την αντιπαράθεση με τις Βρυξέλλες δεν αποτελεί απλώς μια προεκλογική τακτική. Είναι μια προσπάθεια να επαναπροσδιορίσει το πολιτικό πεδίο, μετατρέποντας μια εκλογική αναμέτρηση που κινδυνεύει να χάσει σε μια ευρύτερη σύγκρουση για την ταυτότητα και τον προσανατολισμό της χώρας. Μένει να αποδειχθεί αν θα καταφέρει να αναθερμάνει το κοινό του κι όσους κάνουν δεύτερες σκέψεις, καθώς επιθυμούν μια πολιτική αλλαγή, αν όχι σε πολιτική τουλάχιστον σε πρόσωπο ή αν η διακυβέρνησή του θα περάσει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.
Τελευταίες Ειδήσεις
- «Για να το συνδέσω με την Ιθάκη»: Το επικό σκίτσο του Πετρουλάκη για το νέο κόμμα Τσίπρα, για το οποίο μιλούν όλοι σήμερα
- Τα Μερομήνια προβλέπουν «σκληρό» καλοκαίρι: Ποιος θα είναι ο πιο δύσκολος μήνας
- Τεκτονικές αλλαγές σε νέα δημοσκόπηση: Τα 2 κόμματα που εξαφάνισε ο Τσίπρας με το καλημέρα
