Το «4-2-4» του Τσίπρα ακούγεται εντυπωσιακό, αλλά μοιάζει περισσότερο με επικοινωνιακή πατέντα
Εκεί που το τελευταίο χρονικό διάστημα κυκλοφορούσε έντονα το σενάριο ότι ο Αλέξης Τσίπρας κάνει πίσω ή ότι αιφνιδιάστηκε από τις κινήσεις της Μαρίας Καρυστιανού, ο πρώην πρωθυπουργός δείχνει ξανά σημάδια αντεπίθεσης.
Η επιλογή του να παρουσιάσει το βιβλίο του στη Θεσσαλονίκη, διαβάζεται από το περιβάλλον του ως κίνηση επιστροφής στο προσκήνιο και όχι ως αμήχανη υποχώρηση.
Το πρακτικό σκέλος, όμως, έχει τη δική του πολιτική «ανάγνωση». Η παρουσίαση προγραμματίζεται στον ιστορικό κινηματογράφο «Ολύμπιον», έναν χώρο με περιορισμένη χωρητικότητα. Από την πλευρά της επικοινωνιακής ομάδας διαρρέει ότι η επιλογή δεν έγινε για λόγους… χαμηλών προσδοκιών, αλλά επειδή δεν βρέθηκε διαθέσιμη μεγαλύτερη αίθουσα. Κι αν όντως ισχύουν οι πληροφορίες πως το Μέγαρο Μουσικής δεν παραχώρησε χώρο, τότε το θέμα ξεφεύγει από την οργανωτική λεπτομέρεια και μετατρέπεται σε πολιτικό μήνυμα: πόσο «εύκολο» είναι σήμερα για έναν πρώην πρωθυπουργό να οργανώσει μια δημόσια εμφάνιση χωρίς εμπόδια;
Την ίδια ώρα, ο Τσίπρας επιχειρεί να ισορροπήσει πάνω σε μια λεπτή γραμμή: από τη μία το αφήγημα ενός νέου κόμματος που θα απευθυνθεί στο Κέντρο, από την άλλη η πραγματικότητα της κομματικής μηχανής που χτίζεται με πρόσωπα που ξέρουν τη δουλειά. Γιατί όσο κι αν η «αναβάπτιση» στην κεντρώα δεξαμενή φάνταζε ως σχέδιο, η απήχηση δεν φαίνεται να έρχεται αυτόματα. Και αν στο φόντο προκύψει και δεύτερος ισχυρός πόλος με την Καρυστιανού, τότε ο ανταγωνισμός για το ποιος θα τραβήξει την «αντισυστημική» ή την «αντι-καθεστωτική» ψήφο γίνεται ακόμη πιο σκληρός.
Το σύστημα 4-2-4
Κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι το νέο «δόγμα» που, όπως λέγεται, περιγράφει ο ίδιος σε συναντήσεις του: το σύστημα 4-2-4. Σύμφωνα με πληροφορίες, το νέο σχήμα στελέχωσης και εικόνας θα πατάει πάνω σε μια ποδοσφαιρική λογική ισορροπίας: τέσσερις παλιοί ΣΥΡΙΖΑαίοι, δύο νεοεισαχθέντες από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και τέσσερις «λοιποί», πρόσωπα από το ευρύτερο φάσμα που μπορεί να περιλαμβάνει από κεντρώους, μέχρι επιχειρηματικούς ή lifestyle κύκλους, ώστε να «ανοίξει» το προφίλ και να φύγει από τα γνώριμα στερεότυπα. Σύμφωνα με το documentonews.gr, αυτό το μείγμα παρουσιάζεται σχεδόν σαν συνταγή νίκης: λιγότερο πρόγραμμα, περισσότερη σύνθεση, λιγότερη ιδεολογία, περισσότερη «χρήσιμη» εκλογική αριθμητική.
Το επιχείρημα, βέβαια, είναι απλό: χωρίς παλιά στελέχη δεν στήνεται εκλογική μάχη, δεν τρέχουν περιοδείες, δεν σηκώνεται καμπάνια. Κι αν η «παλιά φρουρά» μείνει εκτός, τότε ανοίγει διάδρομος ώστε να παγιωθούν άλλες εσωκομματικές ισορροπίες, αφήνοντας τον ίδιο να κοιτάζει το νέο εγχείρημα από την εξέδρα. Κάπως έτσι, ο ρεαλισμός έρχεται να προσγειώσει το όνειρο της «καθαρής» επανεκκίνησης.
Το πρόβλημα είναι αλλού: τα συστήματα -είτε στο γήπεδο είτε στην πολιτική- κερδίζουν μόνο όταν δουλεύουν στην πράξη. Και εδώ το 4-2-4 μοιάζει περισσότερο με επικοινωνιακή αλχημεία παρά με σταθερό σχέδιο. Θέλει να ενώσει ετερόκλητα κομμάτια, να φτιάξει νέο ακροατήριο, να μην τρομάξει το Κέντρο αλλά και να μην χάσει την οργανωμένη βάση. Αν δεν «κουμπώσει», δεν θα χαθεί απλώς το ματς: υπάρχει κίνδυνος να χαθεί και το αποδυτήριο.
Τελευταίες Ειδήσεις
- ΣΚΑΪ, πρώην σύντροφοι και… θανατική ποινή: Το τριπλό χτύπημα που εξόργισε τον Τσίπρα
- Η τρίτη δύναμη χωρίς κόμμα: Το παράδοξο των 27 που αλλάζουν το παιχνίδι
- Ο δρόμος Μητσοτάκη προς την κάλπη: Τραμπ, ΔΕΘ, Μάρμαρα, εκλογές
