Η ιδέα της «πολιτικής χωρίς πολιτικούς» επιστρέφει, από το παράδειγμα του Ποταμιού μέχρι τις σημερινές αναζητήσεις της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα.
Η φράση «πολιτική χωρίς πολιτικούς» δεν είναι καινούργια στο ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο. Πρώτος που τη διατύπωσε με σαφήνεια ήταν ο Σταύρος Θεοδωράκης, ο οποίος, τουλάχιστον στην αρχική φάση της πολιτικής του διαδρομής, κατάφερε να πείσει ένα ιδιαίτερα αξιόλογο και ετερόκλητο ακροατήριο.
Επιστήμονες, επαγγελματίες με αναγνωρισμένο έργο, αλλά και άνθρωποι που προέρχονταν από τον χώρο της πραγματικής παραγωγής και του μόχθου, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του και εντάχθηκαν στο πολιτικό εγχείρημα του Ποταμιού, πιστεύοντας σε μια διαφορετική προσέγγιση της πολιτικής ζωής.
Ωστόσο, η πορεία έδειξε ότι ακόμη και αυτό το εγχείρημα δεν μπόρεσε να μείνει ανεπηρέαστο από τις παραδοσιακές πολιτικές πρακτικές. Στο τέλος, ούτε ο ίδιος ο Θεοδωράκης απέφυγε τις συνεργασίες με πρόσωπα που διέθεταν σαφές κομματικό παρελθόν, γεγονός που ανέδειξε τα όρια και τις δυσκολίες της ιδέας για μια πολιτική σκηνή πλήρως αποκομμένη από τους επαγγελματίες της πολιτικής.
Η συγκεκριμένη αναφορά αποκτά εκ νέου επικαιρότητα, καθώς τόσο η Μαρία Καρυστιανού όσο και ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να κινούνται σε ανάλογη κατεύθυνση. Και οι δύο αναζητούν πρόσωπα που θα προέρχονται από την «πρώτη γραμμή» της πράξης: ανθρώπους με εμπειρία στον επαγγελματικό τους χώρο, με κοινωνική αναγνώριση και χωρίς βαριά κομματική διαδρομή, οι οποίοι θα μπορούσαν να πλαισιώσουν τις προσπάθειές τους και να προσδώσουν αξιοπιστία και φρεσκάδα στα πολιτικά τους σχέδια.
Ειδικά στην περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η προσπάθεια αυτή δεν εξελίσσεται χωρίς εμπόδια. Ήδη έχει δεχθεί αρνήσεις από σειρά στελεχών που δραστηριοποιούνται στον ιδιωτικό τομέα και διαθέτουν σταθερή επαγγελματική πορεία. Πρόκειται για ανθρώπους που, παρά το ενδεχόμενο πολιτικής εμπλοκής, φαίνεται να διστάζουν έντονα να εγκαταλείψουν τις δουλειές τους και να εισέλθουν σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από έντονη πόλωση, διαρκείς συγκρούσεις και υψηλά επίπεδα τοξικότητας.
Το ερώτημα που ανακύπτει είναι εύλογο, ποιο είναι το πραγματικό κίνητρο για έναν επιτυχημένο επαγγελματία να αφήσει την ασφάλεια και τη δημιουργικότητα της εργασίας του, προκειμένου να εμπλακεί σε έναν χώρο όπου η φθορά είναι σχεδόν δεδομένη. Η εμπειρία του παρελθόντος δείχνει ότι η αναζήτηση «άφθαρτων» προσώπων εκτός πολιτικής αποτελεί μεν ελκυστικό αφήγημα, στην πράξη όμως συναντά σοβαρά όρια, τόσο λόγω των απαιτήσεων της πολιτικής καθημερινότητας όσο και λόγω της γενικευμένης απαξίωσης που αυτή συνεπάγεται.
Τελευταίες Ειδήσεις
- Ριψοκίνδυνη απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού…
- Αιφνιδιασμός Σαμαρά με 10%
- Τσίπρας, Καρυστιανού ή Ανδρουλάκης; Ποιον βλέπουν οι δημοσκόποι φαβορί για τη δεύτερη θέση
