Ο εχθρός ήταν εντός: Ποιος πρόδωσε τον Μαδούρο

Το πραγματικό σοκ είναι ότι οι ΗΠΑ έκαναν επιχείρηση σύλληψης εν ενεργεία ηγέτη

Ιωάννα Μανωλάκη • 06-01-2026 | 13:00

Η εικόνα του Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του, Σίλια Φλόρες, με χειροπέδες σε αμερικανικό δικαστήριο στη Νέα Υόρκη δεν είναι απλώς ένα σοκ για το Καράκας. Είναι το «καρέ» που σφραγίζει μια επιχείρηση-τομή για την Ουάσιγκτον, η οποία πλέον μιλά ανοιχτά για έλεγχο της Βενεζουέλας και αξιοποίηση των τεράστιων αποθεμάτων πετρελαίου της χώρας.

Η «Επιχείρηση Απόλυτη Αποφασιστικότητα» (Operation Absolute Resolve), όπως τη βάφτισαν οι ΗΠΑ, δεν περιγράφεται ως μια κλασική στρατιωτική εισβολή: στο αφήγημα της κυβέρνησης Τραμπ παρουσιάζεται ως συνδυασμός ειδικών δυνάμεων, πληροφοριών και παρασκηνιακών επαφών, με στόχο τη σύλληψη ενός ηγέτη που η αμερικανική πλευρά συνδέει με σοβαρές κατηγορίες (ναρκωτρομοκρατία/διακίνηση).

Ποιος τον έδωσε;

Στην καρδιά της υπόθεσης υπάρχει ένα αίνιγμα πιο πολιτικό από επιχειρησιακό: πώς κατέρρευσε τόσο γρήγορα ένα καθεστώς που για χρόνια εμφάνιζε μηχανισμούς επιβίωσης, εσωτερικό έλεγχο και σκληρό πυρήνα ασφαλείας;

Σύμφωνα με δημοσιεύματα που επικαλούνται παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις, η CIA και διπλωματικοί δίαυλοι φέρονται να άνοιξαν συζήτηση με πρόσωπα εντός του καθεστώτος, στη λογική ενός «ελεγχόμενου» τέλους και περιορισμού ζημιών. Σε αυτό το πλαίσιο, το όνομα που ακούγεται πιο επίμονα ως πιθανός εσωτερικός «μοχλός» είναι εκείνο της αντιπροέδρου Ντέλσι Ροντρίγκες – με την πιο βαριά εκδοχή να θέλει την ίδια να προσφέρει τον Μαδούρο, μαζί με μελλοντικές πετρελαϊκές διευθετήσεις. Τίποτα από αυτά δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα, όμως το γεγονός ότι το σενάριο επανέρχεται από περισσότερες από μία πλευρές κρατά την ιστορία «ζωντανή».

Η Ροντρίγκες στο προσκήνιο και το διπλό μήνυμα

Μετά τη σύλληψη Μαδούρο, η Ντέλσι Ροντρίγκες εμφανίζεται ως το πρόσωπο που «κρατά» την εξουσία, έστω και προσωρινά, με στήριξη κρίσιμων κέντρων στο εσωτερικό της χώρας.

Κι εδώ αρχίζει το θέατρο δύο ακροατηρίων: προς τα μέσα, η Ροντρίγκες επιμένει ότι ο Μαδούρο είναι ο «μόνος» ηγέτης και ζητά την απελευθέρωσή του, προς τα έξω, η Ουάσιγκτον δείχνει να τη θεωρεί πιθανό συνομιλητή, ενώ ο ίδιος ο Τραμπ έχει στείλει δημόσια προειδοποίηση ότι θα «πληρώσει μεγαλύτερο τίμημα» αν δεν «κάνει το σωστό».

Την ίδια στιγμή, υπάρχει και μια εμφανής ασυμφωνία στους τόνους μεταξύ Λευκού Οίκου και Στέιτ Ντιπάρτμεντ: ο Τραμπ μιλά για «διοίκηση» της Βενεζουέλας, ενώ ο Μάρκο Ρούμπιο εμφανίζεται να περιορίζει το πλαίσιο, παραπέμποντας σε έλεγχο μέσω «πετρελαϊκού» αποκλεισμού/εμπάργκο και πίεσης για αλλαγές.

Το έπαθλο πίσω από τις σημαίες

Η ενέργεια είναι ο κρυφός άξονας όλων των σεναρίων. Οι αναλύσεις συγκλίνουν ότι μια άμεση συνέπεια θα είναι η ανακατεύθυνση ροών πετρελαίου από την Κίνα προς τις ΗΠΑ κάτι που «κουμπώνει» με τις ανάγκες αμερικανικών διυλιστηρίων (ιδίως στον Κόλπο).

Ωστόσο, η επανεκκίνηση της παραγωγής δεν είναι διακόπτης: η Βενεζουέλα έχει τεράστια αποθέματα, αλλά η παραγωγική της ικανότητα έχει πληγεί από χρόνια υποεπένδυση και κυρώσεις, γεγονός που σημαίνει ότι η «υπόσχεση του μαύρου χρυσού» μπορεί να αποδειχθεί πιο αργή και πιο ακριβή από όσο ακούγεται στα μικρόφωνα.

Χαμένος σύμμαχος, χαμένη επιρροή

Μόσχα και Πεκίνο καταδίκασαν την επιχείρηση ως κατάφωρη παραβίαση διεθνούς δικαίου, ενώ η Κίνα βλέπει ένα πλήγμα σε κρίσιμη πηγή προμήθειας πετρελαίου και έναν κόμβο επιρροής στη Λατινική Αμερική. Η Ρωσία, από την πλευρά της, χάνει έναν βασικό εταίρο στο δυτικό ημισφαίριο και (σύμφωνα με αναλύσεις) μένει εκτεθειμένη και στο επίπεδο της εικόνας: τι «άξιζαν» οι αντιαεροπορικές της ομπρέλες γύρω από το Καράκας;