Προσπάθεια αποδόμησης ή αυτοδιάλυση; Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού και η ομίχλη που την περιβάλλει

Φίδια για τη Μαρία Καρυστιανού

Ο Νίκος Καραχάλιος, που φέρεται να είχε αναλάβει χρέη... δημιουργού κόμματος για την Μαρία Καρυστιανού βγαίνει τώρα και λέει ότι συμβουλευόταν μια Σύρια γερόντισσα και μια αστρολόγο για χάραξη πολιτικής...

Είναι εύκολο να αποδοθεί ο καταιγισμός πληροφοριών γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού σε «σχέδιο αποδόμησης». Ελλάδα είμαστε, άλλωστε… Κάθε πολιτικό πρόσωπο που ανεβαίνει απότομα στο προσκήνιο συνοδεύεται και από μια δική του θεωρία συνωμοσίας. Το ζήτημα όμως εδώ δεν είναι μόνο ποιος μιλάει, αλλά και τι ακριβώς λέγεται. Γιατί, πράγματι, όταν ο Νίκος Καραχάλιος ξεκινά να μιλάει, δεν είσαι ποτέ βέβαιος πού σταματά η πληροφορία και πού αρχίζει η αφήγηση.

Όμως η καταγγελία του ότι η Καρυστιανού παίρνει «πολιτική καθοδήγηση» από μια ερημίτισσα Σύρια που μιλάει αραμαϊκά και μια αστρολόγο του Χάρβαρντ, μοιάζει τόσο εξωφρενική που σε κάνει να αναρωτιέσαι: Αντί να την αποδομούν οι άλλοι, μήπως απλώς την αφήνουν να αυτοϋπονομεύεται; Δεν χρειάζεται καν κάποιος κακόβουλος μηχανισμός. Όταν το επιτελείο σου παρουσιάζεται ως casting από μυστικιστικό ριάλιτι, με μάντισσες, αστρολόγους και έναν πρώην συνεργάτη του Αρτέμη Σώρρα, η εικόνα σου καταρρέει πριν καν ανοίξει στόμα ο «αντίπαλος».

Ένα περιβάλλον που θολώνει αντί να στηρίζει

Αυτό που προκαλεί εντύπωση δεν είναι η καταγγελία καθαυτή. Είναι η απουσία καθαρής διάψευσης, η αδυναμία πειστικής αντίδρασης. Ένα σοβαρό πολιτικό πρόσωπο, στο πρώτο άκουσμα τέτοιων ιστοριών, θα έσπευδε να τις κλείσει οριστικά. Με στοιχεία, με ονόματα, με σαφείς αποστάσεις. Εκτός κι αν δεν είναι αυτή η Καρυστιανού. Η ίδια, όμως, δείχνει σαν να μην έχει αποφασίσει τι ρόλο παίζει: είναι θύμα στοχοποίησης ή πρωταγωνίστρια ενός θολού τοπίου; Και όταν δεν το ξέρει η ίδια, πώς να το ξέρει η κοινή γνώμη; Αν πράγματι γύρω της υπάρχει ένα μωσαϊκό από πρόσωπα ακραίων αντιλήψεων, μυστικιστικών αναφορών και πολιτικής ελαφρότητας, τότε δεν χρειάζεται καν ο Μητσοτάκης, ο Τσίπρας ή οποιοσδήποτε άλλος να την «αποδομήσει». Η αποδόμηση γίνεται εσωτερικά, και μάλιστα αβίαστα.

Έτσι λοιπόν, το ερώτημα που τίθεται δεν είναι το ποιος και γιατί πολεμάει την Καρυστιανού. Είναι το εξής, πολύ απλούστερο. Μήπως η Καρυστιανού, μέσα στη δίνη της δημοσιότητας, έχει αρχίσει να χάνει τον προσανατολισμό της; Μήπως δεν μπορεί πλέον να ξεχωρίσει ποιοι τη στηρίζουν, ποιοι την εκμεταλλεύονται και ποιοι απλώς τη σπρώχνουν σε μια εικόνα που φλερτάρει με το γραφικό; Κι έτσι φτάνουμε στο παράδοξο. Αν όντως η Καρυστιανού καταγράφει ποσοστά 20% στις δημοσκοπήσεις, τότε η χώρα δεν έχει απλώς πολιτικό πρόβλημα. Έχει πολιτισμικό έλλειμμα κρίσης. Γιατί άλλο η οργή για τα Τέμπη, άλλο η ανάγκη για δικαίωση, κι άλλο να αναζητάς την πολιτική λύση σε συμβουλές… αραμαϊκών ερημιτισσών και στα άστρα.

Τελευταίες Ειδήσεις