Η αυτοκριτική στο βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, «Ιθάκη» το οποίο κυκλοφόρησε σήμερα, αγνοείται. Ο Τσίπρας παραδέχεται κάποια λάθη, τα οποία ωστόσο δεν ήταν δομικά, αλλά προέκυψαν γιατί έγινε λάθος προσέγγιση.
Λείπει επίμονα η αυτοκριτική από τον Αλέξη Τσίπρα για κρίσιμα κεφάλαια της πολιτικής του διαδρομής. Από το 2015 και μετά, πολλοί αναρωτιούνται γιατί δεν αναγνωρίζει πλήρως τις συνέπειες του δημοψηφίσματος, αλλά και αργότερα, τον τρόπο που χειρίστηκε ο ίδιος και ο ΣΥΡΙΖΑ υποθέσεις όπως το Μάτι, αλλά και η Novartis, που τελικά αποδείχθηκε φιάσκο, μιας κι αθωώθηκαν άπαντες από τη Δικαιοσύνη. Στο βιβλίο του «Ιθάκη», όπου αποτυπώνει την περίοδο 2015–2019, ο Τσίπρας επιχειρεί να εξηγήσει κάθε του βήμα. Όχι με «εγώ έκανα λάθος», αλλά με «έτσι έπρεπε, και δεν ήταν στρατηγικό λάθος, παρά λανθασμένη τακτική ή τρόπος προσέγγισης». Ισχυρίζεται ότι αν έκανε κάτι λάθος, θα ήταν συχνά λόγω κακού timing ή λάθους πλεύσης, όχι επειδή η ιδέα πίσω από τις αποφάσεις ήταν εκ γενετής λανθασμένη. Δεν παίρνει πίσω τις βασικές του επιλογές. Απλώς παραδέχεται ότι, ίσως, κάποιες φορές θα έπρεπε να είχε ακολουθήσει διαφορετική τακτική. Από αυτή την οπτική, η «αυτοκριτική» που κάνει δεν είναι πραγματική αυτοκριτική, δεν αμφισβητεί το θεμέλιο των πράξεών του. Κατά βάθος, δείχνει ότι πιστεύει πως όλα όσα έκανε ήταν για την καλό της πατρίδας: αντιμετώπιζε «κακούς» Ευρωπαίους και Έλληνες ολιγάρχες, όπως τότε, και τώρα. Έτσι, δεν παραδέχεται ότι ίσως είχε λάθος στην αξιακή του προσέγγιση. Υποστηρίζει μάλλον ότι οι συνθήκες τον οδήγησαν, παρά ότι τον παρέσυραν οι ιδεολογικές του αυταπάτες.
Σε μείζονα ζητήματα όπως η τραγωδία του Μάτι, η υπόθεση της Novartis και οι τηλεοπτικές άδειες, η απουσία βαθιάς αυτοκριτικής είναι ακόμα πιο αισθητή. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη επαναξιολόγηση των πολιτικών χειρισμών, και σύμφωνα με δημοσιεύματα, πολλοί θεωρούν ότι ο Τσίπρας δεν αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη. Πιο συγκεκριμένα, εκφράζονται σοβαρές επικρίσεις για την προσπάθειά του να «ρομαντικοποιήσει» το Μάτι, παρουσιάζοντάς το σαν μυθιστόρημα, ενώ για πολλούς ήταν τραγικό γεγονός, με αποδείξεις και ευθύνες. Η οργή των ανθρώπων που έζησαν την φονική πυρκαγιά και είδαν τα επιχειρησιακά λάθη που έγιναν από την πολιτεία, έχουν ήδη εκφράσει τον προβληματισμό και τον θυμό τους για το βιβλίο. Χαρακτηριστική είναι η ανάρτηση της Κατερίνας Μαλά: «Ο κύριος Τσίπρας νομίζει πως στο Μάτι μπορεί να αναφέρεται με ύφος μυθιστοριογράφου βιβλίων τύπου Άρλεκιν αλλά με δραματικό τέλος», αναφέρει μεταξύ άλλων.
Ακόμη και όταν κάνει μερική παραδοχή, «mea culpa» για τη Novartis και τις τηλεοπτικές άδειες, ο λόγος δεν συνοδεύεται από πραγματική αποκατάσταση ή ανάληψη ευθυνών σε πιο βαθύ επίπεδο. Συνολικά, αυτό που προκύπτει είναι ένα μοτίβο: ο Τσίπρας χρησιμοποιεί την αυτοκριτική ως επικοινωνιακό εργαλείο, όχι ως ουσιαστικό αναστοχασμό. Δεν λέει «συγγνώμη», αλλά «παραδέχομαι ότι κάναμε λάθος…» και συνεχίζει να υποστηρίζει ότι κινητοποιήθηκε από έναν πατριωτικό, σχεδόν ηρωικό αγώνα ενάντια σε εξωτερικούς και εσωτερικούς «εχθρούς». Για πολλούς, όμως, αυτό δεν αρκεί, η κοινωνία περιμένει μια πιο βαθιά και ειλικρινή αποτίμηση του παρελθόντος.
Τι καταλογίζει εν τέλει ο Τσίπρας στον εαυτό του
Αν κάτι καταλογίζει ο Τσίπρας στον εαυτό του, είναι η υπερβολική ανοχή σε «απαράδεκτες συμπεριφορές» και αναποφασιστικότητα: «Στάθηκα όρθιος στις διεθνείς πιέσεις (…) “σκόνταψα στα μικρά του κόμματος”», λέει χαρακτηριστικά. Δεν αναλαμβάνει όλες τις ευθύνες σαν «καπετάνιος». Ο Τσίπρας, βλέποντας αφ’ υψηλού τα υπόλοιπα στελέχη που έμειναν πίσω, αναφέρθηκε στον τρόπο που προσπάθησε να δρομολογήσει την επόμενη μέρα στο κόμμα αποκαλύπτοντας ότι πρότεινε την ηγεσία στην Έφη Αχτσιόγλου, η οποία του είπε ότι ήταν ανέτοιμη, είχε και το νεογέννητο και έκανε πίσω, παρότι θα «έβαζε πλάτη» εκείνος. Θεωρεί πως «παίρνοντας αποστάσεις, θα μπορούσε να υπερβεί τα προβλήματα (…) Υποτίμησε τη σημασία της δικής μου στήριξης». Αφού απέτυχε να ορίσει τη διάδοχη κατάσταση, άφησε τους εναπομείναντες να τα βγάλουν πέρα με τον Στέφανο Κασελλάκη και η συνέχεια είναι η γνωστή…
Το άδειασμα ολκής στον Βαρουφάκη και το unfair στον Λαφαζάνη
Σε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα, μιλά για τον Γιάνη Βαρουφάκη και για το πόσο λάθος ήταν η επιλογή που έκανε. «Τότε άρχισε να μου αναλύει το πλάνο του (σ.σ.: για εναλλακτικούς τρόπους πληρωμών εκτός ευρώ). Θα τυπώναμε, έλεγε κάποια κουπόνια και αντί να δώσουμε χρήματα στους συνταξιούχους και στους μισθωτούς, θα δίναμε κουπόνια και με αυτά θα μπορούσαν να αγοράσουν αγαθά και υπηρεσίες. Όταν το άκουσα δεν ήξερα αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω. Αντέδρασα: “Καλά είσαι με τα καλά σου; Που θα δίνουμε κουπόνια αντί για συντάξεις; Δεν θα σταθούμε ούτε μια μέρα. Ποιος συνταξιούχος θα δεχθεί να πάρει κουπόνια αντί για συντάξεις;”. Μετά άρχισε να μου λέει ότι υπήρχε και η εναλλακτική να μην τυπώσουμε κουπόνια, αλλά να τα κάνουμε όλα ηλεκτρονικά με το κινητό. Να συναλλάσσονται οι συνταξιούχοι με το κινητό το 2015! Με την προχειρότητα αυτή τελείωσε για μένα η συζήτηση».
Σε ό,τι αφορά στο άδειασμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη, ο τρόπος του Τσίπρα είναι unfair. Ο Λαφαζάνης ορίστηκε στη θέση του από τον ίδιο τον πρωθυπουργό (που τον άκουσε να προτείνει έλεγχο των βασικών κρίκων του κράτους και μετάβαση σε εθνικό νόμισμα λίγο πριν από τη δημόσια ανακοίνωση του δημοψηφίσματος). Σήμερα, 10 χρόνια μετά, σχολιάζει: «Για μερικούς συντρόφους μου είχα πάντα την απορία αν αντιλαμβάνονταν έστω και στοιχειωδώς την κατάσταση. Ο Λαφαζάνης ήταν ένας από αυτούς». Ο πρώην πρωθυπουργός ήταν ιδιαίτερα αιχμηρός όχι μόνο με όσους απείλησαν το 2015 την κυβερνητική συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με όσους πήδησαν από τη βάρκα ύστερα από την «συνθηκολόγηση»: «Θέμα συνείδησης η φυγή, που είπε κάποιος αργότερα. Θέμα συνείδησης και το πείσμα της παραμονής».
Η παραδοχή ότι ήταν λάθος η προσωποποιημένη επίθεση στην Μαρέβα Μητσοτάκη
Παραδέχθηκε επίσης ότι ήταν λάθος οι προσωπικές επιθέσεις στην Μαρέβα Γκραμπόφσκι, καθώς όπως ισχυρίζεται τους… έσυρε στον βούρκο ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Παρόλα αυτά, και παρότι παραδέχθηκε ότι ήταν… χτύπημα κάτω από τη μέση, τόνισε ότι «δεν χρειάζεται να πω ότι όλες μας οι καταγγελίες προέκυψαν από δημοσιογραφικές αποκαλύψεις, που στηρίζονταν σε συγκεκριμένα στοιχεία. Σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν θα χρειάζονταν καταγγελίες. Θα αποτελούσαν από μόνες τους αντικείμενο διερεύνησης, ακόμα και λόγο αντικατάστασης του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης από το ίδιο του το κόμμα».
Τελευταίες Ειδήσεις
- Ριψοκίνδυνη απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού…
- Αιφνιδιασμός Σαμαρά με 10%
- Τσίπρας, Καρυστιανού ή Ανδρουλάκης; Ποιον βλέπουν οι δημοσκόποι φαβορί για τη δεύτερη θέση
