Μια χώρα συνεχίζει να τρέχει σαν να μην χάθηκε κανείς
Κάθε χρόνο στην Ελλάδα, εκατοντάδες άνθρωποι χάνονται στην άσφαλτο. Όχι από «κακή στιγμή», όχι από «ατυχία», αλλά από μια κουλτούρα οδήγησης που μοιάζει να μην αλλάζει ποτέ.
Η πορεία μνήμης που είχε γίνει στο κέντρο της Αθήνας, περιορισμένη σε μία και μόνο λωρίδα για να μην «ενοχληθεί» η κυκλοφορία, ήταν ίσως το πιο καθαρό σύμβολο της αντίφασης. Οι άνθρωποι που έχασαν παιδιά, αδέλφια, συντρόφους, περπατούσαν κρατώντας φωτογραφίες όσων δεν γύρισαν ποτέ σπίτι. Κι όμως, ακόμη και αυτή η συγκλονιστική υπενθύμιση έπρεπε να χωρέσει στο περιθώριο της καθημερινής κίνησης των οχημάτων.
Είναι παράδοξο, σχεδόν οξύμωρο το να τιμάς τους νεκρούς ενός προβλήματος ενώ το πρόβλημα συμβαίνει γύρω σου, στα φανάρια, στα φρεναρίσματα, στις προσπεράσεις, στις παραβιάσεις του ΚΟΚ.
Η οδική συμπεριφορά στη χώρα παραμένει βαριά πληγή. Η υπερβολική ταχύτητα για πολλούς οδηγούς είναι κανόνας. Το κράνος συχνά θεωρείται αγγαρεία. Η ζώνη στη γειτονιά δεν χρειάζεται. Το STOP δεν εννοεί πραγματικά STOP. Το κινητό είναι στο χέρι. Το προλαβαίνω κερδίζει καθημερινά το προσέχω.
Και ενώ άλλες χώρες έχουν σχεδόν μηδενίσει τους θανάτους από τροχαία, εμείς εξακολουθούμε να μετράμε 600, 700, κάποιες χρονιές και περισσότερους. Είναι οι αριθμοί που δεν αμφισβητούνται, αλλά και δεν μας συγκινούν όσο θα έπρεπε. Γιατί; Ίσως επειδή έχουμε συνηθίσει. Ίσως επειδή, κατά βάθος, δεν πιστεύουμε ότι «θα τύχει σε εμάς».
Και κάπως έτσι, μένουμε με ένα σκληρό αλλά αληθινό συμπέρασμα: Στην Ελλάδα, τιμάμε τους νεκρούς της ασφάλτου μία ημέρα τον χρόνο. Τις υπόλοιπες 364, οδηγούμε σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Φωτογραφίες από την πορεία μνήμης στην Αθήνα για τα θύματα τροχαίων:
Τελευταίες Ειδήσεις
- Ριψοκίνδυνη απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού…
- Αιφνιδιασμός Σαμαρά με 10%
- Τσίπρας, Καρυστιανού ή Ανδρουλάκης; Ποιον βλέπουν οι δημοσκόποι φαβορί για τη δεύτερη θέση
